این همه فقر و فقد سیاست‌ورزی در کشوری که با صدراعظم های سیّاس شناخته می‌شده و قرن ها سیاست نامۀ خواجه نظام الملک طوسی آن مورد ارجاع و استناد بوده زیبنده نیست.

زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در ماه فوریه حمله خود به ایران را آغاز کردند، نمی‌توانستند پیش‌بینی کنند که شش ماه بعد نتیجه کار به یک محاصره دوگانه در تنگه هرمز منتهی شود.

چه دردناک و غم‌انگیز است که آدمی عاقبت یک سیاست را به وضوح در افق ببیند و با زبان لیّن و اقامهٔ دلیل نسبت به وقوع آن هشدار دهد، اما آنها که باید ببینند یا بشنوند، نادیده بگیرند و آن اتفاق به همان صورت شوم خود در عمل رخ دهد!

جامعه ایران متکثر است؛ زنان و مردان، جوانان و سالمندان، موافقان و منتقدان، اصلاح‌طلبان و اصولگرایان و میلیون‌ها ایرانی با دیدگاه‌ها و سبک‌های زندگی متفاوت. رسانه ملی باید آینه این تکثر باشد، نه ابزاری برای حذف آن.