شباهت فقط در شخص خلاصه نمی‌شود؛ در روش نیز دیده می‌شود: جایگزین کردن اجبار به جای توافق، بی‌اعتنایی به قواعد حقوقی که قدرت را محدود می‌کنند، و استفاده از تهدید نابودی یک ملت به‌عنوان اهرمی در مذاکره.

وقتی شریان ارزی کشوری که بودجه‌اش به بوی نفت معتاد است قطع می‌شود، بحران انرژی می‌تواند به سونامی تورم، اختلال در واردات و فرسایش معیشت بدل شود.

نمی‌شود که از یک سو هر نوع انذار راجع به کمبود منابع و تأثیر جنگ و تحریم‌ها و محاصرهٔ اقتصادی بر زندگی مردم را "فرستادن پالس ضعف به دشمن" دانست اما از سوی دیگر، توصیفی هراس‌آور از وضعیتِ حجاب و تورم و گرانی و کم‌کاری و سوءمدیریت در کشور به دست داد و آن را "فرستادن پالس قوت به دشمن" قلمداد کرد!

اعمال اجبار از طریق تحریم، هنگامی که خارج از صلاحیت و اختیار شورای امنیت سازمان ملل متحد اعمال شود، غیرقانونی است.