نگاه مردم
قصه درختان دلیجان
قصه درختان دلیجان
رحمن دلاوری
شهروند
درختان پارک جنگلی دلیجان با قدمتی 30ساله در حاشیه سد پانزدهخرداد در سایه بیتوجهی مسئولان استانی، در حال خشکشدن هستند. ادامه خشکسالی چندسالاخیر باعث شده که سطح آب دریاچه سد بهشدت پایین برود، تنها چاهی که میزان آبدهی آن ارتباط مستقیمی با سطح آب دریاچه سد دارد، اکنون خشکشده است و شهرداری دلیجان تلاش میکند با ظرفیت محدودی که از نظر تجهیزات و منابع آب دارد، جان این درختان 30ساله را با تانکرهای آب و صرف هزینههای گزاف نجات دهد، اما دریغ که سطح توانایی و امکانات شهرداری دلیجان برای این مهم ناکافی است و عملا شهرداری یکه و تنها درحالیکه سازمانهای متولی اصلی این پارک نظیر سازمان منابعطبیعی استان مرکزی و سازمان آب منطقهای قم هیچگونه همکاری و همراهی موثری با آن ندارند و حتی چوب لای چرخ آن نیز هستند، زیربار مسئولیتی قرار گرفته که کمرش از سنگینی آن در حال خردشدن است و میراث 30ساله در حال جاندادن، درحالیکه ناباورانه کمی آنطرفتر و دقیقا چسبیده به پارک جنگلی شاهدیم که با حاتمبخشی و منفعتطلبی سازمان آب منطقهای قم، هکتارها زمین حاشیه سد پانزدهخرداد زیر کشت هندوانه و خربزه رفته و آب دریاچه سد برای
بوتههای ششماهه هست، اما برای درختان تشنه 30ساله نه!
متاسفانه کسی نیست که صدای رسای این درختان زبانبسته باشد و تمام تلاشها و پیگیریها در سالهای گذشته برای تخصیص حقآبه شهرستان دلیجان از محل دریاچه پانزدهخرداد به جایی نرسید که اگر این مهم محقق شده بود، دلشوره و دلواپسی از بابت خشکیدن این پارک طبیعی وجود نداشت. سازمان منابع طبیعی استان با یک قرارداد اجاره ترکمنچایی این پارک به شهرداری دلیجان خود را راحت کرده و درحالیکه هیچگونه همکاری و تسهیلگری برای بهرهبرداری موثر شهرداری از این پارک نداشته، رفتاری مسئولانه و دلسوزانه نیز برای حفظ و توسعه پارک جنگلی نداشته است. باتوجه به اینکه این پارک بهصورت اجاره 30ساله در اختیار شهرداری است و هیچگونه مالکیتی برای شهرداری وجود ندارد بهلحاظ قانونی امکان هرگونه سرمایهگذاری در این پارک از شهرداری سلب شده و بههمیندلیل جذابیتی نیز برای سرمایهگذار بخش خصوصی نیز وجود نداشته است؛ شوربختانه باوجود موقعیت عالی این پارک که ناشی از قرار گرفتن آن در حاشیه جاده ترانزیتی شمال به جنوب کشور ازیکطرف و دریاچه چشمنواز سد پانزدهخرداد در حاشیه غربی پارک است، امکان هیچگونه سرمایهگذاری و توسعه برای آن وجود نداشته و در این
سالها فقط درختان پارک قد کشیدهاند و تنها سایههایشان فرصتی برای استراحت شهروندان و مسافران بودهاند، اما امکاناتی در آن وجود ندارد که تفریح و سرگرمی نیز برای آنان به ارمغان آورد. باایناوصاف شهرداری دلیجان با ادامه این اجارهنشینی بیثمر در این پارک هم هزینه و بار مسئولیت خودش را زیاد کرده، هم منابع مالی و انسانی خود را که بیتالمال شهروندان دلیجانی است را به تاراج میدهد درحالیکه نه خود، نه شهروندان منفعت و بهرهای از آن نمیبرند. بنابراین تا دیر نشده، باید خود را از زیربار این قرارداد بیرون بکشد و مسئولیت را بر گردن کسانی بگذارد که دستشان برای نجات درختان و بهرهبرداری اصولی از این پارک بازتر است. شاید بهاینطریق رفاهیات بیشتری هم در آن برای شهروندان و مسافران فراهم شود. البته ناگفته نماند در سالهایی که حقیر مسئولیتی داشتم، برای فسخ این قرارداد یکطرفه تلاش شد اما متاسفانه برخی لابیها و مشاورههای غلط اجازه نداد که این هدف حاصل شود. بههرحال جلوی ضرر را در هر زمان بگیری فایده است و صلاح این است که شورای محترم اسلامی شهر و شهردار دلیجان هرچه سریعتر در این راستا قدم بردارند و خود و درختان پارک
جنگلی را نجات دهند. `