پزشکیان چه کتابی را خواند؟
این کتاب حاصل تجربه مدیریتی شی جینپینگ در فاصله سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، زمانی است که مسئولیت حزب کمونیست در منطقه محروم نینگده در استان فوجیان چین را بر عهده داشت.
به گزارش هممیهن آنلاین، رییس جمهور در آخرین سخنرانی در جلسه با استانداران از مطالعه کتاب برخاستن از فقر سخن گفت، این کتاب چرا مورد توجه پزشکیان قرار گرفته است؟
کتاب «برخاستن از فقر» نوشته شی جینپینگ، رئیسجمهور چین است کها ترجمه و توسط انتشارات خبر امروز منتشر شده است.
این کتاب حاصل تجربه مدیریتی شی جینپینگ در فاصله سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، زمانی است که مسئولیت حزب کمونیست در منطقه محروم نینگده در استان فوجیان چین را بر عهده داشت.
این کتاب چند پیام مهم دارد:
فقر را نمیتوان صرفاً با پولپاشی، پرداخت یارانه و کمکهای مقطعی از بین برد؛ برای ریشهکن کردن فقر باید ظرفیت تولید ثروت در جامعه ایجاد کرد.
شناخت دقیق ظرفیتهای منطقه: هر منطقه ویژگیها و امکانات خاص خودش را دارد. مدیر باید قبل از تصمیمگیری، جغرافیا، منابع طبیعی، نیروی انسانی، کشاورزی و ظرفیتهای اقتصادی منطقه را بشناسد.
توسعه اقتصادی به جای توزیع کمک: کمک مالی به فقرا ممکن است موقتاً مشکلاتشان را کاهش دهد، اما راهحل پایدار، ایجاد اشتغال، افزایش تولید و فراهم کردن امکان کسب درآمد است.
حضور مدیران در میان مردم: مدیر نباید پشت میز بنشیند و صرفاً براساس گزارشهای اداری تصمیم بگیرد. باید به مناطق محروم برود، مشکلات مردم را از نزدیک ببیند و مسئولیت حل آنها را بپذیرد.
استفاده از ظرفیتهای بومی: برای توسعه هر منطقه باید از مزیتهای همان منطقه استفاده کرد؛ مثلاً کشاورزی، دامداری، صنایع محلی، گردشگری یا منابع طبیعی.
اهمیت آموزش و فرهنگ: فقر فقط مسئله کمبود درآمد نیست. آموزش، افزایش آگاهی، مهارتآموزی و تغییر نگرش جامعه نیز برای توسعه ضروری است.
مبارزه با فساد و اشرافیگری مدیران: مدیران باید سادهزیست، مسئولیتپذیر و دور از منافع شخصی باشند. منابع عمومی باید در مسیر توسعه و بهبود زندگی مردم مصرف شود.
توسعه تدریجی و واقعبینانه: نباید انتظار داشت یک منطقه محروم با چند پروژه بزرگ یا تصمیم عجولانه متحول شود. توسعه حاصل مجموعهای از اقدامات کوچک، مستمر و هدفمند است.
اما پرسش اینجاست چرا چین توانست صدها میلیون نفر را از فقر خارج کند، اما بسیاری از کشورهای دارای منابع طبیعی فراوان، از جمله ایران، همچنان با فقر و مشکلات اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند؟
تفاوت اصلی چین و ایران در مسیر توسعه اقتصادی را میتوان در شش محور خلاصه کرد:
چین اقتصاد خود را بر پایه تولید، صنعت و صادرات بنا کرد، در حالی که اقتصاد ایران همچنان وابستگی قابلتوجهی به درآمدهای نفتی دارد.
چین با ایجاد بستر مناسب برای سرمایهگذاری، تولیدکنندگان داخلی و خارجی را جذب کرد، اما در ایران بیثباتی اقتصادی، تورم و نوسانات ارزی مانع رشد سرمایهگذاری شده است.
چین از برنامهریزی بلندمدت و استمرار نسبی سیاستهای توسعهای برخوردار بود، در حالی که در ایران تغییر دولتها اغلب با تغییر جهتگیریهای اقتصادی همراه بوده است.
چین با تعامل گسترده با اقتصاد جهانی، جذب فناوری و گسترش صادرات به بازارهای بینالمللی راه پیدا کرد، اما ایران به دلیل تحریمها و برخی محدودیتهای سیاست خارجی از این فرصتها محروم مانده است.
چین با اصلاح ساختارهای مدیریتی، ارزیابی عملکرد مدیران و توجه به بهرهوری، کیفیت مدیریت اقتصادی را ارتقا داد، در حالی که ضعف ساختارهای اداری، رانت و تصمیمگیریهای غیرکارشناسی همچنان از موانع توسعه در ایران است.
چین سرمایهگذاری گستردهای در آموزش، مهارتآموزی و پرورش نیروی انسانی متخصص انجام داد، اما ایران با وجود برخورداری از سرمایه انسانی ارزشمند، به دلیل محدودیت فرصتهای شغلی و مهاجرت نخبگان نتوانسته است بهطور کامل از این ظرفیت بهرهبرداری کند.
به نظر می رسد مطالعه چنین کتاب هایی بدون عزم جدی برای تغییر در رویکردها و سیاستها نتیجه مطلوبی به همره ندارد، توسعه بدون پذیرش خطاها و اصلاح روش ها ممکن نیست.