فرزندان ایران
اجازه دهید این بار نه از موضع یک فعال سیاسی، بلکه از جایگاه یک مادر با شما سخن بگویم.
اجازه دهید این بار نه از موضع یک فعال سیاسی، بلکه از جایگاه یک مادر با شما سخن بگویم.
تراژدی دقیقاً از همینجا آغاز میشود؛ آنجا که یک نهاد، به جای آنکه از سرمایه اجتماعی خود پاسداری کند، در فرسایش آن میکوشد.
جنگ، اگر دوازده روز باشد یا سیونه روز، سرانجام باید پایان یابد. هنر سیاست، طولانی کردن جنگ نیست؛ کوتاه کردن رنج مردم است.
امروز منافع ملی ایران اقتضا میکند که از فرصت پیشآمده برای پایان دادن به چرخه جنگ، کاهش فشارهای بینالمللی، حفظ امنیت کشور و گشودن افقی تازه برای توسعه و تعامل سازنده با جهان بهره گیرد. آینده ایران را نه تداوم جنگ، بلکه شجاعت در رسیدن به توافقی عزتمندانه است.
هر نظام سیاسی، دیر یا زود، با پرسشی اساسی روبهرو میشود؛ پرسشی که پاسخ به آن، بیش از بسیاری از تصمیمهای دیگر، سرنوشت رابطه دولت و ملت را رقم میزند: با منتقدان چه باید کرد؟
من با جنگ مخالفم، زیرا ایران را دوست دارم. زیرا مردم این سرزمین را مهمتر از هر شعار و هر پیروزی میدانم. زیرا باور دارم هیچ دستاوردی ارزش این را ندارد که امید یک ملت قرباتی آن شود.
او از زنان تأثیرگذار ایران در چند دهه اخیر بود؛ بیهیاهو اما پیوسته، راه را برای حضور مؤثرتر زنان در عرصههای علمی، فرهنگی و سیاسی هموار کرد و با حمایت، تربیت و دلگرمسازی، پشتوانه نسلهای بعدی شد.
زندهیاد استاد منیر گرجی اولین زنی بود که توانست در مجلس حضور پیدا کند اما این حضور متاسفانه به آخرین حضور هم تبدیل شد و پس از آن دیگر به هیچیک از زنان همطراز او اجازه حضور در رقابتهای خبرگان رهبری داده نشد و بالطبع هیچ زنی نتوانست راه استاد را در این نهادی که قرار بود به عنوان نهاد انتخابی برآمده از آراء ملت ایفای نقش کند، ادامه دهد.