در سوگ مجلسی که دیگر خانه ملت نیست

کوتاه و از سر درد می‌نویسم؛

خانه ملت را نمی‌توان با دیوارهای بلند، فهرست‌های ممنوعیت و ترس از ارتباط با جهان حفظ کرد. خانه ملت زمانی پابرجاست که درهایش به روی مردم باز باشد و نمایندگانش بتوانند از حقوق آنان دفاع کنند.

به همین دلیل بوده و هست که باید بر ضرورت انتخابات آزاد، عادلانه و قانونی اصرار داشت، نه برای آنکه یک جریان سیاسی جای جریان دیگری را بگیرد؛ بلکه برای آنکه نمایندگانی به مجلس راه یابند که پشتوانه واقعی رأی مردم را داشته باشند و خود را در برابر ملت پاسخگو بدانند.

مجلس قدرتمند، مجلسی نیست که هر محدودیتی را با رأی اکثریت تصویب کند. مجلس قدرتمند، مجلسی است که حتی در برابر وسوسه قدرت نیز از حقوق ملت کوتاه نیاید؛ مجلسی که امنیت را بدون قربانی کردن آزادی بخواهد، استقلال را بدون انزوا دنبال کند و قانون را برای حمایت از شهروندان به کار گیرد، نه برای افزایش دامنه ترس و محدودیت.

سوگ ما برای مجلس نیست؛ سوگ ما برای فاصله گرفتن مجلس از فلسفه‌ای است که قرار بود خانه ملت باشد و دیگر نیست.

*منبع: کانال تلگرامی نویسنده 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید