سادهانگاری است که تصور کنیم تصمیم دربارۀ جنگ و صلح که سرنوشت کشور و نظام به آن بسته و بر سر مفاد آن یادداشت چکشکاریهای فراوان صورت پذیرفته به تصمیمات و اظهارات هیجانی متصل شود و نهاد شورای عالی امنیت ملی تحتالشعاع قرار گیرد.
وقتی اکثریت نمانیدگان مجلس فعلی به آقای قالیباف برای ریاست مجلس رأی داده اند و سهم دو رقیب او ( نقد علی و سالاری) ۲۹ و ۷ رأی بوده نمایندگان اقلیت نمی توانند رییس مجلس را که رییس تیم مذاکره کننده بوده خارج از خواست این مجلس معرفی کنند.
تجربۀ سیاسی همتی این امید را میدهد که در وجه بوروکراتیک و فنی محدود نماند و از داراییهای آزاد شده به بازار تزریق و به تجار یا مستقیما به مصرف کننده کمک شود و بازی را از دست مدعیان بگیرند تا مردم حس کنند تفاوت از کجا تا به کجاست
مهمترین کاری که حسینبنعلی -علیهالسلام- انجام داد، تنندادن به"بیعت اجباری" بود و بهتر است این عبارت را به این شکل، بیان کنیم: تن دادن به بیعت اجباری را دونِ شأنِ انسانیِ خود میدید.
انگار نزد کسانی خود تنگهٔ هرمز موضوعیت پیدا کرده و این که باید الیالابد بسته باشد نه این که یکی از ابزارهای چانهزنی ما برای دور کردن خطر جنگ و آزاد سازی پولهای بلوکه شده بوده است.
میتوان از ترامپ پرسید آنچه آمریکا نداشت و برای آن جنگ به راه انداخت چه بود؟ تنگۀ هرمز که از قبل باز بود. آیا برای آن بود که اقتصاد ایران را ویران کند و سکوهای موشک ایران را از بین ببرد؟ اینها که داشتههای ایران بود. نداشتۀ آمریکا که به داشته بدل شده چیست؟
آنچه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی گفته و معاون هنری دانشگاه آزاد پیگیر است اما نه نسبتی با هنر سنتی دارد و نه با هنرهای زیبا و به خاطر همین به حکمت و فلسفه ربط دادهاند!
آیا میتوان دوام توافق را منوط به اسراییل کرد و این که خوی تجاوزگری خود علیه لبنان را ترک کند؟
پیام کوتاه آیتالله سید مجتبی خامنهای در شامگاه پنجشنبه ۲۸ خردادماه در عین صراحت و روشنی، دو برداشت رسمی از دو منظر و تفسیرهای غیر رسمی دیگر در داخل و خارج را در پی داشته است.
اگر آن رأی نبود و اکنون سعید جلیلی بر کرسی ریاست جمهوری نشسته بود به جای آن یک رأی شاهد آرایی بیشتر در مخالفت با توافقنامه بودیم تازه اگر مذاکره و توافقی در کار بود و به راهی بیبازگشت دچار نمیشدیم.
