کجای کار ما میلنگد؟
کجای کار ما میلنگد که نتوانستهایم جنس حمایت از فلسطین و خصومت با اسراییل را به این همه کشور خشمگین از جنایات آن بشناسانیم و همراهی آنان را برانگیزانیم؟
کجای کار ما میلنگد که نتوانستهایم جنس حمایت از فلسطین و خصومت با اسراییل را به این همه کشور خشمگین از جنایات آن بشناسانیم و همراهی آنان را برانگیزانیم؟
نطق پزشکیان ملی بود نه ایدیولوژیک. واقعی نه آرمانخواهانه. برای کاهش رنج مردمان نه افزایش رنج آنان با طرح شعارهای بی حاصل اما نه به بهای نادیده گرفتن غرور و عزت ملی.
در بیانیهٔ اخیر مجلس خبرگان رهبری آنچه بیشتر اسباب شگفتی است نه محتوا و موضع آن که کیفیت تنظیم و انتساب به کلیت یک نهاد است
به نظر میرسد در تمام سالهای گذشته نگاه تریبونی و استفادۀ رسانهای از حضور رییس جمهوری ایران در نیویورک بیشتر مد نظر بوده که در دوران احمدینژاد شوق دیده شدن و مصاحبه با رسانههای خارجی را هم باید به آن افزود.
مشخص است که پزشکیان برای کاهش تنش یا مدیریت تنش میرود اما این که چگونه و با کدام مکانیسمْ روشن نیست.
وزرا مسؤولیت مشترک دارند و مجموع ۲۰ تا ۲۵ نفر باید از رهبر ارکستر که کسی جز رییسجمهوری نیست تبعیت کنند.
به تعبیر بامداد شاعر «موج سنگینگذر زمان در ما میگذرد» و ۶ سال دیگر هم سپری شد و حالا در ۱۴۰۵ خورشیدی و در آستانۀ انتخابات کنگره اصولگرایی ایرانی چشم به شکست حزب ترامپ دارد.
مشخص نیست منتقدان استمرار فعالیت شوراها بعد از انقضای دورۀ ۴ ساله در سال قبل را مصداق شترهایی دانسته که خواب پنبهدانه میبینند و لفلف یا دانهدانه تناول میکنند یا کلیت کسانی که معتقدند این پروژه به رغم نیت کاملا خیر پیشنهاد دهندۀ اولیه و تصویب کنندگان و مجری به انحراف و شکست انجامیده و نقض غرض شده است؟
واقعیت این است که رییس جمهوری در گرماگرم مشکلات و معضلات متعدد که بعضا حیات و موجودیت کشور و جامعه را هدف قرار داده به واقعبینی توصیه کرده تا هر مدعایی در معرض محک باشد.
اگر سینما یکی از مظاهر تمدن است به مظاهر دیگر هم باید با نگاه مثبت نگریست. در زمینۀ خود سینما هم با فیلمهای روز دنیا میتوان به عوالم مختلف سفر کرد ولی با ممنوعیت نمایش فیلمهای روز مردم را از این حق محروم کردهایم.