دبیر گروه فرهنگ علی ورامینی

روایت مرثیه نیست

کماکان از هویت روزنامه‌نگاری مستقل داخل کشور دفاع کرد و در آستانه روز خبرنگار قدردان تک‌تک کسانی بود که با همه هزینه‌ها، قلم روایت‌گری مبتنی بر حقیقت را در ایران بر زمین نگذاشتند.

هوادار، زامبی یا مردم؟

متأسفانه جهان چنان طراحی شده که حتی سلبریتی بودن هم سختی‌هایی داشته باشد و شوربختانه آنچه برای اینان سخت و زحمت است، آرزو و عافیت بسیاری از مردمان است.

آن سخن‌های چو مار و کژدم/ درباره توهین مجری صدا و سیما به معترضان

همه اهالی رسانه می‌دانند که اگر در این شرایط کسی از روزنامه‌نگاران مستقل کوچک‌ترین صحبتی کند که باعث شعله‌ورتر شدن بحران شود، حسابش با کرام‌الکاتبین است. هیچ عقل سلیمی هم نمی‌پذیرد که فحاشی به معترضان، جز جری‌تر کردن آنان، هیچ حاصلی ندارد. درحالی‌که همه مقامات کشور اعتراض مردم را پذیرفته‌اند و سعی می‌کنند بحران گسترده‌تر نشود، مجری سیمای مثلاً ملی چرا باید به آتش این بحران بدمد؟

علیه روایت خطی غربی/استاساویج در کتاب «فرود و فراز دموکراسی» معتقد است که دموکراسی یک گرایش انسانی است نه یک اختراع تمدنی

در نگاه غالب علوم سیاسی با محوریت ایده دموکراسی، هم مبدأ دموکراسی را غرب «آتن» می‌دانند و هم سرنوشت محتوم تاریخ را به سمت دموکراسی رفتند.

خود ایران بود

بیضایی رفت و روسیاهی‌اش ماند برای هرکسی که می‌توانست کاری برای غریب‌نشدن تن بیضایی در غربت کند و نکرد. بیضایی ایران بود؛ خود ایران. بی‌آنکه قیل و داد ایران کند، عصاره تاریخ فرهنگی ایران بود.

دولت بی‌پروژه و مردم مستأصل/ دربارۀ وضعیت بی‌دولتی و رئیس‌جمهوری که دچار «فرسایش شغلی» شده است

مدتی است که هر روز تعدادی یادداشت به دستمان می‌رسد که همه یک فریاد مشترک دارند؛ به تنگ آمدن از وضعیت اقتصادی و ترس از اینکه هر روز در حال فقیرتر شدن‌اند. بسیاری از آنان نویسنده هم نیستند؛ یعنی از اهالی روزنامه‌نگاری، فرهنگی یا به‌قول معروف، اهل قلم نیستند. مردم عادی‌اند که از سر ناچاری به نوشتن پناه برده‌اند.