معیار دوگانه
موشکهای بالستیک ایران را که کلاهکهای متعارف حمل میکنند، محکوم میکنند؛ حال آنکه هیچ معاهده لازمالاجرایی، ساخت موشکهای متعارف با هدف دفاع از خود را برای کشورها ممنوع نکرده است.
موشکهای بالستیک ایران را که کلاهکهای متعارف حمل میکنند، محکوم میکنند؛ حال آنکه هیچ معاهده لازمالاجرایی، ساخت موشکهای متعارف با هدف دفاع از خود را برای کشورها ممنوع نکرده است.
دولتی که تعهداتش با انتخابات بعدی یا تغییر حالوهوای رئیسجمهورش اعتبار خود را از دست میدهد، نمیتواند محور شکلگیری مشارکتهای پایدار یا جذب سرمایههای بلندمدت باشد.
اسرائیل به نسلکشی متهم است و نتانیاهو در پاسخ، درباره تاکتیکهای میدان نبرد سخنرانی میکند. نسلکشی بر اساس اعمال ارتکابی و نیت مرتکب، مطابق کنوانسیون ۱۹۴۸، ارزیابی میشود.
اروپا میتواند اظهارات خود درباره «نگرانی عمیق» را برای خود نگه دارد. دولتی که به بمبافکنها سوخت میرساند، نه ناظر بیطرف است و نه میانجی.
نخستین سطر منشور، اعضای سازمان ملل متحد را متعهد میکند «نسلهای آینده را از بلای جنگ در امان بدارند».
مسئله این نیست که یک سلاح غیرنظامیان را کشته است. این امر ثابت شده است. مسئله این است که یک شرکت میدانست سلاحش با شهری سیهزارنفری چه کرده است و در پاسخ، قراردادی برای تولید بیشتر همان سلاح منعقد کرده است.
شرکتی که سلاح را میسازد، دادههای مربوط به آنچه این سلاح بر سر یک شهر سیهزار نفری آورده دریافت میکند و سپس قراردادی برای تولید چهار برابر آن منعقد میکند، تماشاگر و بیطرف تصمیم دولت نیست.
بگذارید لامرد به پروندهای تبدیل شود که سرانجام جهان را وادار کند در برابر استفاده از این سلاح بایستد و استفاده از آن را ممنوع کند، تا هیچ شهری در هیچ نقطهای از جهان دیگر به میدان آزمایش این جنگافزار غیرقانونی تبدیل نشود.
وقتی یک رهبر غربی در ادبیات خود حمله به غیرنظامیان، مجازات جمعی و تخریب غیرقانونی زیرساختها را عادیسازی میکند، آیا ارتکاب این جنایات در سراسر جهان آسانتر نمیشود؟
ماهها بمباران نتوانسته هیچیک از اهداف سیاسی مورد نظر واشنگتن را محقق کند. نه تسلیم ایران، نه ایجاد کریدور در هرمز و نه هیچ دستاورد دیگری.