زنان علیه زنان!
شگفتی بیشتر به خاطر این است که چرا وقتی مردان سنتی اصولگرا و محافظهکار همراهی نشان میدهند و زبان نرمتری دارند برخی زنان طیف اصولگرا نسبت به هم جنسهای خود کممهری میکنند؟
یکی از ویژگی های زنان اصول گرای مجلس چه از نوع محافظه کاران سنتی و چه رادیکال های پایداری در دوره های مختلف این است که بیش از مردان اصول گرا اعم از سنتی و رادیکال با گشایش های اجتماعی برای زنان مخالف اند!
این نکته را در اظهارات اخیر خانم زهره لاجوردی درباره موتورسواری زنان هم می توان احساس کرد که گفته است موتورسواری اولویت زنان نیست و پیشنهاد کرده خودروهای مخصوص بانوان طراحی شود!
آنچه او در نظر نگرفته این است که اعطای گواهی نامه به منظور استفاده از امکانات بیمه در مخاطرات و حوادث و به رسمیت شناختن یک حق ربطی به اولویت ندارد و مانع حقوق دیگر نیست.
با منطق مشارالیها حضور زنان در پارلمان هم اولویت ندارد و کافی است یادآوری کنیم مرحوم مدرس در قریب ۱۰۰ سال قبل با رای دادن زنان مخالف بود چه رسد به انتخاب آنان به عنوان نماینده.
با این حال شگفتی بیشتر به خاطر این است که چرا وقتی مردان سنتی اصول گرا و محافظه کار همراهی نشان می دهند و زبان نرم تری دارند برخی زنان طیف اصول گرا نسبت به هم جنس های خود کم مهری می کنند؟
شهرنوش پارسی پور رمان نویس پرآوازه ایرانی که از مرگ او در غربت زمان زیادی نمی گذرد کتاب مشهوری دارد به نام "زنان بدون مردان" که اوایل دهه ۷۰ و بعد از رمان موفق "طوبا و معنای شب" در ایران منتشر شد و به خاطر نقد مرحوم مرتضی آوینی و جنجالی که مهدی نصیریِ حالا دموکرات شده بر سر آن برپا کرد ادامه عرضه آن متوقف شد و نویسنده را هم چاره ای جز جلای وطن باقی نگذاشت.
غرض نه محتوای داستان که تنها طعنه به عنوان آن است که زنان و مردان را در نیاز به هم یا بی نیازی از هم تصویر کرده بود ولی ما در سپهر سیاسی با پدیده دیگری روبه رو هستیم و آنان زنان علیه زنان است چرا که از نماینده زن مجلس انتظار می رود حامی حقوق زنان باشد حال آن که چنین نیست و اتفاقا در مردان اصول گرا همراهی بیشتری می بینیم!
این نگاه البته مسبوق به سابقه است چندان که در دولت احمدی نژاد عنوان معاونت زنان ریاست جمهوری را که در دولت خاتمی ایجاد شده بود به معاونت خانواده تغییر دادند و انگار هویت زن را تنها در چارچوب خانواده و ایفای نقش همسر و مادر به رسمیت می شناسند در حالی که زن ابتدا زن است و بعد همسر کسی می شود یا نمی شود و مادر می شود یا نمی شود و همسری و مادری در گرو همان زن بودن است و منافاتی با آن ندارد.
در دولت روحانی امکان بازگشت نام قبلی نبود چرا که در این صورت به معصومه ابتکار یا شهین دخت مولاوردی انگ می زدند که با خانواده مخالف اند! از این رو عنوان جدید به این صورت درآمد: زنان و خانواده.
در ماجرای مهسا در شهریور ۱۴۰۱ هم واکنش مناسبی از معاونت زنان در دولت مرحوم رییسی ندیدیم در حالی که کافی بود خانم خزعلی قضیه را زنانه ببیند و از نگاه مادر فقدان یک دختر را بررسد ولی ترجیح داد یادآور مواضع پدرش باشد البته قدری رقیق تر.
برخی یادآوری کرده اند که زهره لاجوردی دختر سید اسدالله لاجوردی است ولی الزاما دلیل موضع گیری های او این نسبت نیست چرا که در قضایای دیگر شاهد گفتارهایی نیستیم تا یادآور این نسبت باشد و بیشتر هر جا بحث حقوق بدیهی دختران و زنان در میان باشد این صراحت را شاهدیم: زنان علیه زنان.
اگر مجلس استصوابی نماینده اکثریت آرای مردم از جمله زنان ایران بود خانم فاطمه صادقی را به کمیسیون دعوت می کردند تا جدای اطلاع از دیدگاه های فعالان زن می دیدند که الزامی ندارد که شبیه پدران بود ضمن این که مردان و پدران اصول گرا در قبال زنان مهربان تر بودند تا برخی از زنان در این طیف.