بازخوانی یا مصادره؟
کشوری که نماینده رهبریاش در تلویزیون رسمی، امضای رئیسجمهورش را سوءتفاهم میخواند، چگونه انتظار دارد طرف مقابل امضای بعدیاش را جدی بگیرد؟
کشوری که نماینده رهبریاش در تلویزیون رسمی، امضای رئیسجمهورش را سوءتفاهم میخواند، چگونه انتظار دارد طرف مقابل امضای بعدیاش را جدی بگیرد؟
بستن در یک روزنامه، همراه با مجازات مدیرمسئول، اگر قانونی هم باشد، نه عقلانی است و نه اخلاقی.
دوگانه «مقاومت یا تسلیم» را هم باید به مردمی گفت که خانههایشان زیر بمب رفت و عزیزانشان را از دست دادند. برای این مردم، موضوع دقیقاً جنگ و صلح است. این دوگانه شگرد قدیمی کسانی است که میخواهند هر مخالفی را تسلیمطلب بنامند و بحث را پیش از آغاز ببندند.
انقلاب اسلامی آمده بود تا الگوی دیگری از قدرت عرضه کند، قدرتی که از اخلاق، عدالت، مشروعیت مردمی، رفاه عمومی و پیوند با ملتها برمیخیزد، نه از انبار کلاهکهای هستهای.
اگر موتور محرک ترامپ آبروست، راه جلوگیری از جنگ بازی کردن هر چه بیشتر با آبروی او نیست. شاید راه این باشد که معادله را وارونه کنیم، به گونهای که جنگ در ذهن او نه راه نجات آبرو، بلکه وسیله بربادرفتن باقیمانده آن باشد. این کار دو بال دارد.
کسانی که بیتدبیری را با وعده عنایات الهی و امدادهای غیبی توجیه میکنند، در واقع مسئولیت تصمیم خود را به گردن خدا میاندازند
ایران در این جنگ بیطرف نیست. حوثیها به ایران بسیار نزدیکاند، به تعبیری متحد ما در شبهجزیره به شمار میروند و جهان آنان را بازوی منطقهای ایران میشناسد. پس آیا پیشنهاد میانجیگری از سوی ایران سادهلوحانه یا ریاکارانه نیست؟
واقعیت این است که بدون خروج از بنبست کنونی در روابط خارجی، نه تنها هیچ سیاست ارزیای پایدار نخواهد بود بلکه اقتصاد کشور از هر نوع سیاست گذاری عاجز میماند
حق باید بهدرستی و بر شانههای خرد حمل شود و با هوشیاری، تیزبینی، دوراندیشی و کیاست عرضه شود، تا در میدانِ عملِ امروز پیروز و در حافظهٔ تاریخ فردا ، مانا و تأثیرگذار باشد.
امروز به جایی رسیدهایم که «سیستم» بر جهان زندگی غلبه کرده است و به این ترتیب، عقلانیتِ منفعتمحور و ابزاری جای عقلانیت ارتباطی و اخلاقی را گرفته است و نتیجه آن ایجاد سه بحران بزرگ است: بحران خردورزی، بحران مشروعیت نظامهای سیاسی و بحران انگیزشى شهروندان برای مشارکت در امور سیاسی و حتی مدنی و اجتماعی.