نور حق خود را با تندروی و بیخردی خاموش نکنیم
حق باید بهدرستی و بر شانههای خرد حمل شود و با هوشیاری، تیزبینی، دوراندیشی و کیاست عرضه شود، تا در میدانِ عملِ امروز پیروز و در حافظهٔ تاریخ فردا ، مانا و تأثیرگذار باشد.
حق باید بهدرستی و بر شانههای خرد حمل شود و با هوشیاری، تیزبینی، دوراندیشی و کیاست عرضه شود، تا در میدانِ عملِ امروز پیروز و در حافظهٔ تاریخ فردا ، مانا و تأثیرگذار باشد.
امروز به جایی رسیدهایم که «سیستم» بر جهان زندگی غلبه کرده است و به این ترتیب، عقلانیتِ منفعتمحور و ابزاری جای عقلانیت ارتباطی و اخلاقی را گرفته است و نتیجه آن ایجاد سه بحران بزرگ است: بحران خردورزی، بحران مشروعیت نظامهای سیاسی و بحران انگیزشى شهروندان برای مشارکت در امور سیاسی و حتی مدنی و اجتماعی.
امروز تنوع و تکثر آرزوها که ناشى از گسست نسلها و تغییرات هردمافزاى جهان کنونی است از یک طرف و تداوم آرزوهای محال و آرمانهای گزاف که ناشى از دور شدن احزاب سیاسى اصلاحطلب از مردم و اسیر شدن در تحلیلهای پشت درهای بسته و درجا زدن در تخیلهای سالهای گذشته است و در کل نداشتن یک مانیفست شفاف و قابلفهم از سوی دیگر، سبب شده است تا مجموعه اصلاحطلبان یک طیف رنگین را فراهم آورند که متاسفانه، تفاوت رنگها و آشفتگی و بههمریختگی این طیف چنان است که در هیچ گوشهای از آن نمىتوان اثرى از یک رنگینکمان زیبا و جذاب پیدا کرد.
تا ایران جایگاه خود را در پازل جهان ِبهشدت روبهتغییرِ امروز و آینده بهدرستی و بر مدار خرد و منطق ترسیم نکند، نهتنها اقتصاد ایران بلکه همه ایران با همه دنیا دچار چالشهای هردمافزا خواهد شد و فرصتهای موجود نیز یکى پس از دیگرى از دست خواهند رفت.
امروز اما پزشکیان باید پیشنهاد کرباسچی که با اطمینان میتوان گفت یک پیشنهاد ملی محسوب میشود را جدی بگیرد. با اختیار کامل به نیویورک برود و با دست پر به ایران برگردد و اگر نه، بهتر است نرود و همینجا بماند.
سالها پیش زبیگنیو برژینسکی، استراتژیست نامدار آمریکایی، هشدار داده بود که هرگونه فشار خارجی از جنس حمله نظامی به ایران باعث «ادغام ملیگرایی ایرانی و بنیادگرایی مذهبی» خواهد شد.
امروز و بعد از جنگ تحمیلی ۱۲روزه با کمال تاسف، در میانه یک توقف لرزان و آتشبسی شکننده، شاهد حضور و بروز و خودنمایی بیش از همیشه جماعتی هستیم که افکارشان بسیار ضعیف و ارادههایشان بسیار قوی است و به طرز خطرناکی اعتمادبهنفس دارند و البته، مغرورند
بهترین تقدیر و شایستهترین تجلیل در پاسخ به این همبستگی پرشکوه و پرتاثیر ملی که همه ایرانیان را در داخل و در سراسر دنیا به صورتی شگفتانگیز حول محور تمامیتارضی و هویتملی گرد هم آورد، بازگشت صادقانه به آنها و باور صمیمانه آنهاست.
بیتردید بین دوراهی پذیرشِ تسلیمِ منجر به بقای همراه با ننگ، و یا سرسختى منتهی به فناى توأم با فخر، راه میانهاى هم هست و البته که یافتن این راه میانه، امر خطیر و صعبى است که اگر نه با پرسش از ملت و برگزارى یک همهپرسى، حداقل با کسب نظرات نخبگان و صاحبنظران و سیاستورزان این کشور قابل دستیابى است.
ایرانیان در طول تاریخ ثابت کردهاند که وقتی پای تمامیت ارضی و هویت ملی به میان میآید، فضیلتها را بر مزیتها ترجیح میدهند و مزیتها تا جایی برایشان ارزشمندند که در خدمت فضیلتها باشند. امروز اما هرچند نه انرژی هستهای و نه غنیسازی هیچکدام نه تمامیت ارضی محسوب میشوند و نه هویت ملی؛ اما به هر تقدیر، دشمنى غدار و سفاک به این بهانه، تجاوزکارانه و ددمنشانه هم تمامیت ارضی و هم هویت ملی ما را نشانه گرفته است.