| کد مطلب: ۴۵۱

این حسین کیست؟

روزنامه هم‌میهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.

نوشتاری در باب یک جاودانگی چهارحرفی

چرا هنوز حسین‌‌بن‌‌علی روشناست؟ چرا با وجود تقلیل شعائر در میان عموم و کم شدن توجه مردم به کلیت مناسک در سال‌‌های اخیر، کم و کیفِ ارادت و محبت جامعه نسبت به امام سوم شیعیان بیشتر می‌شود؟ در چالش سرعت و سبقت تند و تیز عالم نسبت به سنت و مظاهر آن، سیدالشهدا چرا کهنه و قدیمی نمی‌شود؟ چگونه است که هر چه می‌گذرد حرف و پیام و سخنش درخشنده و رساتر به گوش می‌رسد و نافذتر به قلب‌‌ها می‌نشیند؟ امام حسین مجموعه‌‌ای از جذابیت‌هایی را دارد که هر انسانی را می‌تواند متوجه و مجذوب خود کند. بسته‌‌ای از فضایل اخلاقی و انسانی که دایره مخاطبینش بدون ویرایش و فیلترینگ عمل می‌کند. حسین بن‌علی بیش و پیش از اینکه شخصیتی مذهبی، حاکمی اسلامی یا امامی شیعی باشد، انسانی کامل است. مخاطب انسان هم انسان است، به همان کیفیت و وسعت. سیره، سوره و سلوک حسین از مفاهیمی سخن می‌گوید که برای بشر از آن جهت که بشری‌ست، مفهوم و قابل درک است. موضوعاتی که آدم‌‌ها را در هر گوشه و کنجی زمان و جغرافیای تاریخ باشند، با خود همراه می‌کند. این جهان‌شمولی اوست که باعث می‌شود بعد از چهارده قرن نه اینکه یادش گرامی باشد، نه، بلکه زنده‌تر شود، موثر و قوی‌تر. انگاری کتابی خطی‌ست از سال شصت و یک هجری، سال‌‌هاست کشف شده و لیک با گذر زمان هر سال و دهه و سده‌‌ای بخشی از متن آن ترجمه شده. حسین نه تن و کالبدی جسمانی که خورشید زندگی انسان‌هاست. روشنایی دارد، نورش می‌افتد روی زندگی ما، حرف‌ها، کنش و واکنش‌مان، روی موضع و موضوع و مطلوب‌مان. متر و میزان است از انسانیت. هر آدمی با نگاه به حسین‌بن‌علی می‌تواند خودش را توی روایت عاشورا و کربلا جاگذاری کند. که کجای تاریخ است، جا پای چه کسی می‌گذارد و در ادامه چه سرنوشت و سرانجامی دارد. عاشورا و حسین‌بن‌علی همه چیز را واقعی می‌کند، حقیقی، درخشان و دقیق. نقش‌‌های شخصیت‌‌ها را همان‌طوری که هستند به نمایش می‌گذارد نه آن‌طور که ادعا کرده یا دوست دارند دیده شوند. با صراحتی که هر گونه تاویل و تفسیر هم نتواند گرد و غباری به شفافیتش بیندازد. این مرد پنجاه‌وهفت ساله، آرکی تایپ ابدی آزادگی‌ست، الگوی زنده و سفت و ستبر تاریخ از انسان کامل؛ انسانی که اسطوره‌‌ای و افسانه‌‌ای نیست، زمینی‌ست، عین تمام بچه‌‌های بی‌مادر برای مادرش گریه می‌کند و روی تن بی‌جانش شیون می‌زند، به سان یک مرد میان‌سال دلش برای پدر و پدربزرگش تنگ می‌شود، شبیه همه پدرها ذوق بغل کردن و در آغوش کشیدن بچه‌هایش را دارد، قربان صدقه‌شان می‌ر‌ود و کمرش از مصیبت‌شان خرد می‌شود. از ظلم و نامردی و نامرادی به جوش می‌آید و فریاد می‌زند. مطلع خواسته و مطلبش قبل از دین و مذهب و آئین رسول‌الله انصاف است.‌ (1) و ختام سخنش هم صحبت از عزت است و تنفر از خواری و ذلت و نقطه کلامش ایستادگی روی آزادگی. (2) حسین زنده است، نفس می‌کشد، زنده‌تر از تمام انسان‌‌های حاضر در عالم، چراکه آینه تمام‌نمای تاریخ است، بدون هر گونه تفکیک و مرز و دسته‌بندی. سرند و غربالی‌ست برای جدا شدن سره از ناسره، خیر از شر. حسین حُر را از سپاه عمر سعد جدا می‌کند و شبث‌بن‌ربعی و شمربن ذی‌الجوشن را از همراهی خودش، با وجود سابقه جانبازی و همراهی پدرش در جمل و صفین. بی‌مجامله و تعارف. حسین‌بن‌علی تابلوی نه فقط حجت مسلم مسلمانی، که میزان و طراز بی‌همتای اخلاق و انسانیت است که هر جا و مکانی، در مواجهه با هر شخص و شخصیتی و در هر حال و احوالی حسین‌بن‌علی را جاگذاری کنیم و بعد قضاوت کنیم که حال ما کیستیم و کجای کاریم که کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا. پی ‌ نوشت ‌ ها: 1-فرازی از خطبه امام حسین در روز عاشورا: «فَإِنْ أَعْطَيْتُمُونِي النَّصَفَ كُنْتُمْ بِذَلِكَ أَسْعَدَ.» اگر با من منصف باشید بواسطه این انصاف سعادتمند می‌شوید. (شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۹۷-۹۸) 2-همان، «وَ اللهِ لَا أُعْطِيكُمْ بِيَدِي إِعْطَاءَ الذَّلِيلِ وَ لَا أَفِرُّ فِرَارَ الْعَبِيدِ.» به خدا قسم که نه با پیمان ذلت ببندم و نه چون نوکر فرار کنم. (همان.)

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه بیست‌و‌چهار ساعت
پربازدیدترین
آخرین اخبار