یک کمدی دلچسب

اگر بخواهم بدون حاشیه‌پردازی درباره «قتل آقای هاورشام» به کارگردانی فراز غلامی بگویم، اینطور می‌توان نوشت که همان چیزی است که مخاطب تئاتر به آن نیاز ویژه دارد. این نمایش صد دقیقه‌ای از جنس آثاری به شمار می‌رود که برای خوب کردن حال مخاطب و لذت بردن از هنر لازم است.  کاری که سلبریتی ندارد اما روی صحنه‌اش پر از ستاره است.

امتیازهایی ویژه

برای نوشتن درباره ویژگی‌های مثبت این اثر، به ۴ محور می‌توانم اشاره کنم:

۱ـ از همان زمان ورود به سالن، تماشاگر شگفت‌زده خواهد شد. در حالی که تماشاگر در حال ورود به سالن است و تازه قرار است روی صندلی نشسته و منتظر شروع باشد، اجرای نمایش شروع شده است. با کمی نگاه می‌توان فهمید که عواملی که شاید به عنوان عوامل دکور و پشت صحنه به چشم می‌آیند، جزئی از کار هستند. آن‌قدر کار جذاب است و جزئیات فراوان دارد که تا زمانی که فراز غلامی اشاره نکرده بود که کار تمام شده، تماشاگر، منتظر موقعیتی جدید است.

۲-  یکی از مهمترین ویژگیهای مثبت این اثر، این است که بار کار روی دوش یکی دو نفر از بازیگران نیست و ما با اثری سلبریتی محور روبرو نیستیم. همه آنها که انتخاب شده و روی صحنه حضور دارند، پا به پای هم پیش می‌روند و در هر حضورشان روی صحنه بهترین عملکرد را دارند. آن‌قدر که به سختی بتوان یکی را بهتر از دیگری دانست.

۳ـ به ندرت می‌توان تئاتری را پیدا کرد که حتی دکور هم در روند کار نقش مستقیم داشته باشد. « قتل آقای هاورشام» طوری طراحی شده که بعد از گذشت نیمی از آن تماشاگر را وادار می‌کند که حتی به اجزا دکور هم توجه ویژه داشته باشد و منتظر باشد که دکور نیز نقشی را ایفا کند.

۴ـ آخرین محور در این قسمت را باید به کمدی بودن کار اختصاص داد. در حالی که کمدی‌هایی با شوخی‌های جنسی باب شده است، « قتل آقای هاورشام» فاقد این نوع شوخی‌هاست و این  موقعیت‌های طنز هستند که حتی سخت‌ترین تماشاگر را هم می‌خنداند.

یک نقد

تنها نقدی که در این کار به چشمم آمد، آشفتگی بود که در زمان ورود تماشاگران خارج از ظرفیت دیدم. تئاتر شروع شده بود که درهای سالن برای این تماشاگران باز شد وارد سالن شدند و تا زمان استقرار آنها روی سکوها، کمی تمرکز بیننده را بر هم می‌زدند. موردی که با کمی مدیریت بهتر قابل پیش‌گیری بود.

باید به تماشا نشست

اما آنچه که در مجموع می‌توان گفت این است که « قتل آقای هاورشام» یکی از بهترین کمدی‌هایی است که در سال‌های اخیر دیده بودم. نمایشی که حتی آدم‌هایی که سخت می‌خندند را به خنده وادار می‌کند و تماشاگر گذر زمان را در سالن متوجه نمی‌شود. اثری که نمی‌توان ذره‌ای فکر کرد که در آینده تصویربرداری شده آن را تماشا کرد. تنها در سالن باید به تماشای آن نشست و از یک نمایش جذاب، لذت برد.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید