چندی پیش که خبر بستری شدن مهندس میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در بیمارستان منتشر شد، بار دیگر این پرسش را پیش روی افکار عمومی قرار داد که حصر آنان تا کی قرار است ادامه یابد؟ آیا شانزده سال محرومیت از آزادی کافی نیست؟ این چه منطقی است که همچنان بر تداوم این وضعیت اصرار میورزد؟
به نظرم رسید موفقیت او بهعنوان زنی برخاسته از فضای سنتی–مذهبی، در عین کسب تحصیلات دانشگاهی و دستیابی به موقعیتهای مدیریتی، حاصل نوعی «سازگاری فعال» با سنت و مدرنیته بوده است؛ به این معنا که بروجردی نه تسلیم بیچونوچرای سنت شد و نه بهطور کامل از ریشههای خود گسست.
هرچند در آستانۀ سفر دکتر پزشکیان به نیویورک کورسوهای امیدی شکل گرفت تا شاید این سفر مقدمه و فرصتی برای یافتن راهحلهای برونرفت از شرایط پیچیده و سخت ایجادشده برای ایران از طریق دیدار با سران کشورهای طرف درگیر و گفتوگو با آنها باشد اما رفتارهای غیردوستانه اخیر آمریکا و سه کشور اروپایی با ایران، احتمال نرمش و انعطاف آنها در این مقطع را بسیار کاهش داد و بعید است از تصمیم خصمانه خود به این راحتی منصرف شوند.
تبلور نگاهی که خانم گرجی به نقش و جایگاه زن داشت و من آن را قبل از انقلاب دیده بودم، در زمانی که بهعنوان تنها نماینده زن مجلس خبرگان (که بعد از آن دیگر زنی به مجلس خبرگان راه پیدا نکرد) انتخاب شد و در آن مجلس حضور داشت، دیده میشد.
