سیاستمداران
انقلاب فرهنگی جدید
انقلاب فرهنگی جدید
محسن میردامادی، فعال سیاسی اصلاحطلب در گفتوگو با جماران، درباره اخراج سریالی اساتید از دانشگاهها گفت: «اقداماتی که در دانشگاهها در جریان است به نظر میرسد یک کار برنامهریزیشده است و عملاً یک پکیج به شمار میآید که اگر عنوانی بخواهیم برای آن بگذاریم، یک «انقلاب فرهنگی جدید» است که بخشی از آن برخورد با استادان است، ولی بخشهای دیگر برخورد با دانشجویان و امنیتی کردن دانشگاه و نقش محوری است که حراستها در تصمیمگیریهای دانشگاه پیدا میکنند. البته این بخش استادان نیز مهم است.» او افزود: «این تجربه را در اوایل انقلاب داشتیم که به «انقلاب فرهنگی» معروف شد و بسیاری از اساتید برجسته و معتبر از دانشگاهها پاکسازی شدند و مدتی گذشت تا مسئولین و دستاندرکاران متوجه شدند کار اشتباهی انجام شده است و تعداد از اساتیدی که بودند و یا حاضر به برگشت به دانشگاه بودند، دعوت به همکاری مجدد شدند و در دانشگاهها مشغول به فعالیت شدند. ولی بسیاری از آنها به دانشگاه برنگشتند و بسیاری در دانشگاههای معتبر خارجی مشغول به تدریس و تحقیق شدند.»
آسوده نماندن از فضای مجازی
غلامعلی حدادعادل، رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در گفتوگو با ایسنا درباره فضای مجازی گفت: «راجعبه فضای مجازی باید بگویم به قول سعدی: «گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست/ در و دیوار گواهی بدهد کاری هست». اگر ما پیگیری نکنیم آنها سراغ ما میآیند؛ فضای مجازی جایی را آسوده و فارغ نگذاشته از جمله زبان فارسی را. فرهنگستان سالهاست مسائل خط و زبان فارسی را در فضای مجازی و شبکههای مجازی بررسی میکند. فضای مجازی یکی از دغدغههای ماست.» او ادامه داد: «نسل نوجوانی که از این فضا استفاده میکنند، زبان فارسیشان گاه متفاوت و بعضاً دیریاب است. البته کوروش صفوی در مصاحبهای گفته «یک نسل، زبان خاصی را برای خودش ایجاد میکند. این امر دلایل جامعهشناختی دارد. شما یک نسلی را میبینید که با هنجارهایی از جامعه سازگاری ندارد. ناسازگارشدنش میتواند نمودهای مختلفی داشته باشد. ممکن است در لباس پوشیدن یا طرز صحبت کردنش باشد و یا زبان خاصی را برای خودش ایجاد کند. اینها را ما نمیتوانیم بهعنوان یک پدیده اجتماعی جامع و ماندگار در نظر بگیریم.»
ادامه سیاست احمدینژاد
غلامرضا ظریفیان، استاد تاریخ دانشگاه تهران در گفتوگو با اصلاحاتنیوز در واکنش به اخراج اساتید دانشگاه گفت: «سیاست برخورد با نهاد علم از دوره دوم ریاست احمدینژاد شروع شد. آن زمان هم با موضوع بازنشست کردن اجباری اساتید مجرب، ستارهدار کردن دانشجویان و... روبهرو بودیم. این سیاستها چون در آن زمان کامل نشد، در دوره رئیسی با شتاب بیشتری رخ داد.» او همچنین گفت: «این سرمایه اگر به هر دلیلی از کشور برود، یا حتی اگر مهاجرت نکند و در کشور بماند اما به حاشیه برود، آینده کشور با مخاطرات جدی مواجه خواهد شد. ما باید جلوی رویههای خالصسازی نهاد دانشگاهی را بگیریم چراکه علاوه بر پیامدهای کوتاهمدت و میانمدت، پیامدها و آسیبهای بسیار درازمدتی دارد که شاید هرگز نتوان آسیب و پیامدهای آن را جبران کرد.»