شهرداری تهران و طرح‌های تورم صفر و حمایت از فرزندآوری
احمدینژاد، زاکانی و چراغِ روا به خانه
از قدیم شنیده‌ایم که می‌گویند «چراغی که خانه رواست، به مسجد حرام است» چراغی هم که برای شهرداری تهران است، فراهم کردن آسایش زیست شهری برای مردم است نه ورود به سایر حوزه‌ها.
چند روزی است در کنار اخباری که پیرامون مذاکره یا جنگ منتشر می‌شود، شهردار تهران با دو اظهارنظر و تصمیم خود را در صدر خبرهای قرار داده است.
اولین مورد مربوط به طرحی است که با عنوان «تورم صفر» از آن یاد شده و شهردار تهران گفته که قرار است، برخی اقلام اساسی را تا چند ماه بدون تورم به شهروندان برسانند. و مورد دوم هم این است که علیرضا زاکانی گفته است قصد دارند، در ازای تشویق به فرزندآوری مبلغی را به خانواده‌هایی که در سال جاری فرزندشان بدنیا بیاید، بدهند.
درباره طرح «تورم صفر» تا جایی که نویسنده این یادداشت دیده است، اقتصاددان‌ها سوالات ساده‌ای را مطرح کرده‌اند از جمله اینکه منبع تامین بودجه این طرح کجاست؟ البته که شهردار تهران هم روز گذشته در مقام پاسخ در آمده و جمله‌ای را در فضای مجازی نوشته است. او نوشته« تورم صفر به شهرداری چه ربطی دارد؟ بپرسیم برای مقابله با محاصره اقتصادی آمریکا علیه مردم ایران چه کرده‌ایم؟»
من که به عنوان روزنامه‌نگار متوجه نشدم که جواب زاکانی چه ربطی به سوالات مطرح شده پیرامون این طرح دارد، فقط یاد فردی افتادم که سابقه شهرداری تهران و ریاست بر دولت را داشت و سوال را با سوال جواب می‌داد.
درباره موضوع مطرح شده درباره متولدین سال جاری هم همان سوال‌ها را درباره منبع تامین بودجه می‌توان مطرح کرد. اما هدف از نوشتن این چند خط طرح کردن موضوع اقتصادی نیست. نویسنده این یادداشت تخصصی در اقتصاد ندارد که بخواهد سوالات اقتصادی ریز بپرسد و پس از آن شهردار تهران مانند آن شهردار اسبق سوال را با سوال جواب دهد. موضوعی که منجر به نوشتن این یادداشت شد، چیز دیگری است.
البته پیش از ورود به بحث، تا فراموش نکرده‌ام بنویسم که طرح هدیه برای فرزندآوری هم برایم طرح آشنایی است. سال 89، محمود احمدینژاد هم طرحی با نام «صندوق آتیه فرزندان» راه انداخت و گفت که زمان تولد، حسابی برای نوزاد باز شده و یک میلیون تومان به حساب واریز می‌شود و سالانه هم دولت صد هزار تومان به آن حساب اضافه کند. سرانجام طرح چه شد؟ جواب ساده است. در اجرا شکست خورد و پس از مدتی کوتاه متوقف شد. اینکه دست کسی به پول رسید یا نه هم مشخص نیست. حداقل من که در اطرافم موردی را ندیده‌ام.
حرف اصلی در این یادداشت این نیست که منابع مالی این طرح‌ها از کجا می‌آید. حرف این است که بله، کمک کردن به مردم خوب است و قطعا هیچ آدم عاقلی نمی‌تواند ایرادی به مدیری بگیرد که قصد دارد باری از دوش مردم بردارد. همانطور که آدم عاقلی نمی‌تواند پیدا شود که مدافع جنگ باشد.
سوال این است که آیا آن مدیر و دستگاه زیر نظر او در انجام وظایف عادی خود بهترین عملکرد را دارند و جایی برای ایراد به عملکرد خودشان نیست و کار بر زمین مانده ندارند، که سراغ حوزه دیگری رفته‌اند؟ موضوعی فرزندآوری چه ارتباطی به شهرداری دارد؟ اصولا مگر شهرداری تهران به همه وظایفش در عمران و آبادانی شهر توجه کامل کرده و هیچ ایرادی به مدیریتی شهری وارد نیست و پله برقی‌ها همه سالم هستند، که دنبال تورم صفر و فرزندآوری رفته است؟
مهمترین ترازو برای قضاوت عملکرد هر مدیر و دستگاه تحت مدیریت او، مردم هستند. در همین تهران، پس از انقلاب 23 نفر به عنوان شهردار پایتخت معرفی شده‌اند اما انصافا پس از دهه هفتاد آیا دوره‌ای بوده که مردم از خدمات شهردار یاد کنند و از روی خدمات ماندگاری که برای این کلان شهر کرده، بگویند خدا پدر و مادر فلانی را بیامرزد که برای تهران این کارها را کرد؟ من به عنوان کسی که از ابتدای تولد در این شهر زندگی کرده‌ام، پس از دهه هفتاد موردی را ندیده‌ام.
نمی‌خواهم برچسب پوپولیستی بودن به چنین حرکت‌هایی را بزنم( هر چند با سابقه‌ای که هم طیف‌های شهردار تهران دارند و محمود احمدینژاد سرآمد آنهاست، این موضوع هم شاید چندان دور از انتظار نباشد.) و حرفم تنها درباره علیرضا زاکانی نیست، موضوع درباره همه مدیرانی است که فکر می‌کنند متخصص در امور همه چیز هستند و در حوزه‌هایی غیر از حوزه کاری خودشان ورود می‌کنند.
حرف این است که اگر تمرکز یک مدیر، تنها روی محور اصلی ماموریت‌های دستگاه مدنظرش باشد، قطعا نتیجه حاصله بهتر از این خواهد شد. هنر این نیست که حرکاتی انجام شود که در کوتاه مدت به چشم مردم بیاید (البته اگر بیاید). هنر در این است که بهترین عملکرد در حوزه حرفه‌ای انجام شود.
البته یادمان نمی‌رود، همین شهردار تهران بدون سابقه مدیریتی در این حوزه یا مدرک مرتبط با حوزه شهری به صندلی شهرداری رسید و بر جایی مدیریت می‌کند که اصلا در ابتدا آشنایی با آن نداشت اما به هر حال به آن صندلی رسید. حالا که در اخرین ماه‌های حضور در صندلی شهرداری است و مشخص نیست که در آینده کجا باشد، شاید بهتر است به جای ورود به مواردی که اشاره شد، کاری کند تا مشکلات شهر کمتر شود و مردمی که زیر بار گرانی و تورم هستند، از نظر روانی حداقلی از آسایش در حوزه شهری را داشته باشند.
از قدیم شنیده‌ایم که می‌گویند «چراغی که خانه رواست، به مسجد حرام است» چراغی هم که برای شهرداری تهران است، فراهم کردن آسایش زیست شهری برای مردم است نه ورود به سایر حوزه‌ها.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
