با شب به استعاره و ایماء سخن مگو
چند سال است جریانی برای تصرف ذهنها و در نهایت تصرف زمین، پروژهای مرحلهبهمرحله را پیش برده است؛ از شبکه اکانتهای جعلی و رباتها تا خریدن صداها، بهکارگرفتن چهرهها و دستکاری دستگاه فکری مخاطبان. ابتدا واژهها را عوض کردند، بعد کلمات را به ابتذال کشاندند و سرانجام شرمندگی کاذب ساختند؛ شرمندگی از گفتن نام ایران، از دفاع از تمامیت سرزمینیاش و از تعلق به وطنی که قرار بود زیر آوار اختلافات سیاسی دفن شود.
✍🏻سهند ایرانمهر
چند سال است جریانی برای تصرف ذهنها و در نهایت تصرف زمین، پروژهای مرحلهبهمرحله را پیش برده است؛ از شبکه اکانتهای جعلی و رباتها تا خریدن صداها، بهکارگرفتن چهرهها و دستکاری دستگاه فکری مخاطبان. ابتدا واژهها را عوض کردند، بعد کلمات را به ابتذال کشاندند و سرانجام شرمندگی کاذب ساختند؛ شرمندگی از گفتن نام ایران، از دفاع از تمامیت سرزمینیاش و از تعلق به وطنی که قرار بود زیر آوار اختلافات سیاسی دفن شود.
در این مسیر، فحاشی را شجاعت جا زدند، وطنفروشی را میهن دوستی نشان دادند، قلدری را فضیلت و هلهله برای متجاوز را شرافت نامیدند و با تخریب و بایکوت چنان فضای رعبی ساختند که بسیاری از اهل فکر و هنر و حتی کاربران عادی ترجیح دادند سکوت کنند. حاصل این مهندسی، وارونگی معیارهای اخلاقی بود؛ کسی که از ایران میگفت باید متهم میشد و کسی که برای بمباران زیرساختها، ویرانی شهرها و کشتهشدن زن و کودک هورا میکشید، خود را مبارز راه آزادی معرفی میکرد.
چنان ذهنها را مسخ کردند که وقتی بمب بر سر ایران میریخت، عدهای اصرار داشتند آن را صرفاً حمله به جمهوری اسلامی ببینند؛ گویی سرزمینی به نام ایران، مردمی به نام ایرانیان و زیرساختهایی که زندگی میلیونها انسان به آن وابسته است، اصلاً وجود ندارند.
این وضع یکشبه پدید نیامد. سالها از نارضایتیهای واقعی مردم، فشارها، خطاها و ناکارآمدیها بهره گرفتند تا هر صدای مخالف تجاوز را به دفاع از حکومت تقلیل دهند و هر صدای همدل با ایران را با برچسب مزدوری خاموش کنند. عدهای از همان ابتدا زیر بار این دوگانهسازی نرفتند؛ اما بسیاری از دوستداران ایران میان دو فشار گرفتار شدند، از یک سو ویرانی وطن را میدیدند و از سوی دیگر، هزینه دفاع از آن را در هیاهوی اتهام و توهین میپرداختند.
امروز وقت آن است که همه ایرانیان با هر گرایش سیاسی به این باور برسند که این طایفه هیچ نیستند جز هیاهو و از قلندری جز سر تراشیدن نمیدانند. در برابر این تتاران باید سکوت را شکست. همه کسانی که میتوانند میان دفاع از ایران و تأیید سوءسیاستها، میان حمایت از تمامیت سرزمینی و چشمپوشی از ناکارآمدیها تفاوت بگذارند، باید با حفظ استقلال فکری و اصول خود، در افق ایران آزاد، آباد و توسعهیافته، حرکتی مدنی و فراگیر برای بازپسگیری مفهوم شرم به راه بیندازند یعنی نهضت شرمنده و محکومکردن قاطع کسانی که تجاوز به میهن، تهدید سدها و زیرساختها، ویرانی خانهها و رنج مردم را به نام شرافت توجیه میکنند.
این کار به نام میهن و نه با فحاشی، نه با پروندهسازی و نه با تخریب شخصیت؛ با استدلال، سند، روشنگری و ایستادگی باید ترویج و عمل شود تا منطق وارونه اکوان دیو باطل شود.
شرمندهکردن یعنی نگذاریم کسی با سوار شدن بر خشم و نارضایتی به حق ملت ایران، محو تمام افقهای پیش رو و عقیم کردن بسترهای تلاش مدنی آنان را با نام « آزادی از مسیر بمباران» تبلیغ کند و آنوقت از موضع اخلاق و شرافت سخن بگوید یعنی از هیچکس بهخاطر دفاع از ایران عذرخواهی نکنیم و با هیچکس در موضع روشن «ایران» رودربایستی نکنیم و بدون افتادن در دام دوگانه افراطگر و ایدئولوژی زده گرفتار در کیش شخصیت و مراد و مریدی از هیچ قدرتی، جریان رسانهای یا لشکر مجازی نترسیم.
ایراندوستی نه گواه تأیید سیاستهای غلط است و نه نیازمند اجازه گرفتن از کسی. وقت آن است که شرم را به جای درستش برگردانیم؛ آنجا که تجاوز را توجیه میکنند، ویرانی را جشن میگیرند و وطنفروشی را در جامه شرافت عرضه میکنند. سخن آخر اینکه:
ظلمت صریح با تو سخن گفت پس تو هم
با شب به استعاره و ایماء سخن مگو
حسین منزوی