مناظره
نشست راه گفتوگو با موضوع «نقش دانشگاه و دانشجویان در تحولات اخیر اجتماعی» روز یکشنبه در سالن کنفرانس موسسه مطبوعاتی اطلاعات با حضور حمیدرضا جلاییپور و علیرضا
دانشجویان و اعتراضات
نشست راه گفتوگو با موضوع «نقش دانشگاه و دانشجویان در تحولات اخیر اجتماعی» روز یکشنبه در سالن کنفرانس موسسه مطبوعاتی اطلاعات با حضور حمیدرضا جلاییپور و علیرضا شجاعیزند اساتید جامعهشناسی برگزار شد.
حمیدرضا جلاییپور در این نشست عنوان کرد: «در دهه ۹۰ گفته شد که دیگر محیطهای دانشجویی آرام شده است، اما برخلاف انتظار در دو ماه گذشته ما شاهد وسیعترین، فراگیرترین و مستمرترین اعتراضات دانشجویی هستیم. قبلا عمده اعتراضات در دانشگاههای بزرگ بوده و عمدتا موجهای طولانی نداشته و موجهای خیلی کمتری داشته و بیشترین آن سال ۷۸ بود که یک ماه طول کشید، ولی این اعتراضات در حال حاضر ۶۳ روز است که ادامه داشته و یکی از مکانهای آن دانشگاه بوده است. روز اول مهر در 100دانشکده کشور اعتراضات داشتیم، نهفقط در چند دانشگاه مادر به سبک سابق، نهفقط در دانشگاههای دولتی، در دانشگاههای آزاد و پیام نور و جاهایی که آموزش تکمیلی داده میشود، هر کجا که ما توانستیم خبری را چک کنیم، در آنجا اعتراضاتی بوده است.»
وی در ادامه افزود:«این اشتباه است که برای درک اعتراضات ۶۰روزه دانشجویی ایران بیاییم آن را در کانتکس خود دانشگاهها ببینیم. این کاملا خطاست. ما باید این را در دل جامعه ببینیم. از همه طبقات در این اعتراضات هستند. آخرین شعارهایی که در یکی از محلات داده میشد را احصا کردم، هم زعفرانیه که طبقه برخوردار تهران در آن است شعار میدادند، هم اکبرآباد در جنوب اسلامشهر که یک منطقه خیلی محروم است شعار میدادند. یعنی از همه طبقات اعتراض و شعار هست. البته عمدتاً از جوانان و زنان هستند. در این اعتراضها اهداف مبهم است و سازماندهی آن نیز برای دیگران شناساییشده نیست. گفتمانش تصریح ندارد و معلوم نیست لیبرالیستی، فمینیستی، سوسیالیستی یا ملیگرایی است. لذا یک عده میگویند یک اتفاقی مانند دهه شصت اروپا افتاده که در آن جنبشها اهداف مبهم و سازماندهیاش افقی است و این جنبشها ابزار دست جریانهای سیاسی نیستند، خودشان مستقل عمل میکنند و در ادبیات جامعهشناسی هم کلی برای آن تئوری درست کردهاند و گفتهاند اما این جنبش سیاست زندگی است.»
علیرضا شجاعیزند در این نشست در تحلیل وقایع اخیر گفت: «گویا نظام سیاسی در جنگ احزاب خود بهسر میبرد، یعنی طرفهای عدیدهای در آن حاضرند، از سوی دیگر در یک جنگ هیبریدی قرار دارد که گهگاه اشاره میشود که عناصر دو جنگ احزاب و هیبریدی همزمان وجود دارد. مسئله دیگر حضور جریاناتی است که در گذشته نقش و حضور فعالتری داشتند و اینبار ساکتتر و در کنار ماجرا هستند. نه به این دلیل که نخواستند همراهی کنند، بلکه به این خاطر که از این جریان عقب ماندند و تکلیف و راهبرد روشنی ندارند. این جریان اساسا امکان تداوم ندارد. به دلیل همان فقدانهایی که عرض کردم و خیلی دوام و پایداری برای موقعیتهای سخت ندارد. لیدرهای سیال میدانی خود را دارد، اما هنوز لیدر واحدی ندارد و اگر لیدری هم پیدا کند از جنس سلبریتیها خواهد بود. ما درگیر یک منازعه گفتمانی عمیق با جریان مدرن جهانی هستیم. این پدیده را نمیتوان در قالب دولت مقتدر قاهره تحلیل کرد، نظام سیاسی اتفاقاً در مواردی کاملا نامقتدر است و هزینه هم برای این مسئله پرداخت کرده است. این با اینکه بگوییم نظام سیاسی یک حکومت ضدتوسعه است، فرق دارد. اینکه شما نمیخواهید از الگوهای توسعهای دیگران پیروی کنید، به معنای ضدتوسعهبودن نیست. اشاره میکنند که نظام دارای کسری اعتبار است، اما معیار اعتبار چیست؟ درست است که تعداد آرای صندوقهای رأی نسبت به ادوار نخست کاهش یافته، اما باید ببینیم در دنیا شرایط مشارکت مردم در انتخابات و مشروعیت نظامهای دیگر چگونه است. این ما هستیم که اعتبار خود را به مشارکت در انتخابات گره زدهایم.»