روز فراق دوستان
درباره عکسی از جای خالی متیو پری
درباره عکسی از جای خالی متیو پری
گاهی آدمیزاد در زندگی روزهایی را سپری میکند که مطلقاً توان فکر و تحلیل ندارد. کتاب را باز میکنی ساعتها میگذرد چهار خط میخوانی به خط پنجم نرسیده چهار سطر بالا از مخت میپرد. به خودت میآیی و میفهمی که عمر گران گذشته و تو هیچ کار ویژهای انجام ندادهای. سه چهار سال پیش یکی از شبهایی که خیره با افق نامعلومی روزگار سپری میکردم به پیشنهاد رفیقی شروع به دیدن «فرندز» کردم. تلویزیون «دوستان» پخش میکرد و من روز فراق دوستان به خواب شب خوش گفتم و نزدیک دو فصل را پشت هم دیدم. چندساعتی نگذشته بود که ریچل و فیبی و چندلر و راس و مونیکا و جویی را رفقای خودم میدیدم. رفته بودم به روزگاری که تا پاسی از شب را در روزنامه میگذراندیم. صفحهها را به چاپخانه میفرستادیم و دلمان نمیآمد از روزنامه بیرون برویم. اگر هم میرفتیم با جمع رفقا به کافهای میرفتیم و گپی میزدیم و درددلی میکردیم و زنجیر پاره میکردیم. انگار کن هر روز به پلاتویی وارد میشدیم و نقش بازی میکردیم. اصلاً یکی از دلایلی که آن دوران روزنامهها رونق داشت همین رفاقتهای «فرندز»گونه بود. درد، دلتنگی، پول، بیپولی، دلواپسی، غم و شادی یک نفر برای همه بود و همه برای آن یکی چنان مایه میگذاشتند که بیا و ببین. میدانم به آشفتهنویسی افتادم. مرگ متیو پری مرا یاد از دست دادن رفاقتهایم میاندازد. یاد روزهایی که دل یک دله بودیم و هر چه داشتیم و نداشتیم را پای رفاقتمان میریختیم. یاد ایامی که سوتهدلانی بودیم که گرد هم آمده بودیم و طرحی نو در انداخته بودیم و اگر غم لشکر مهیا میکرد که حال یکیمان را بگیرد چنان بنیادش میسوزاندیم که دیگر چنین هوسی به سرش نزند. دیروز چندلر، رفقایش را ترک کرد اما حقیقت این است که جمع آنها خیلی سال پیش پوکیده بود. این را در اپیزود آخری که در ایام کرونا دوباره دور هم جمع شده بودند میشد به چشم دید. آنها به صد مقدمه دور هم جمع شده بودند تا دوباره فرندز بسازند و بساط عیش مهیا کنند اما نشد که نشد که نشد. مثل جمعهای ما که نمیشود که نمیشود.