چرا دعوتمان کردید؟
درباره عکسی که از نشست ۳+۳ نگرفتم
درباره عکسی که از نشست 3+3 نگرفتم
روز دوشنبه بابت عکاسی از نشست 3+3 به وزارت خارجه رفتم. قرار بود نشست ساعت 3 بعدازظهر شروع شود. حدود ساعت 2:45 به درِ غربی وزارتخانه رسیدم. تعدادی خبرنگار پشت نردهها در پیادهراه خیابان سیتیر ایستاده بودند. از آنطرف نردهها یک نفر آمد و گفت دستور دادهاند این در باز نشود. بروید از درِ شرقی داخل بیایید. با پای پیاده از خیابان سیتیر تا درِ غربی حدود یک ربع راه است. ما حدود بیست نفر بودیم. راه افتادیم به سمت درِ شرقی. حدود ساعت سه و ربع جلوی ورودی ساختمان شماره یک وزارتخانه رسیدیم. بقیه خبرنگارها هنوز بالا نرفته بودند و تا نیم ساعت بعد هم بالا نرفتیم. جالب اینکه بچهها گفتند همین که شما راه افتادید در را باز کردند تا چند نفر از کارمندان وزارتخانه از درِ خیابان سیتیر خارج شوند.
بالاخره چند دقیقه بعد کیف و بند و بساطمان را داخل ایکسری گذاشتیم و به طرف سالن برگزاری نشست رفتیم. سالن اصلی ساختمان، یک لندسکیپ مستطیلشکل بزرگ است. یک بنر در انتهای سالن جلوی در گذاشته بودند که رویش نوشته شده بود: «نوبت صلح، همکاری و پیشرفت در قفقاز جنوبی». برای نشستن مهمانها هم به شکل یک ششضلعی که یک ضلعش خالی باشد را میز
چیده بودند و پشت هر ضلع برای یک هیئت چهارپنجنفره صندلی گذاشته بودند. درست مقابل بنر در انتهای سالن سکویی به ارتفاع نیم متر و طول نزدیک به 10 تا 15 متر گذاشته بودند.
ردیف جلو را به فیلمبردارها اختصاص داده بودند و بدون تغییر ارتفاع از عکاسها میخواستند که از پشت فیلمبردارها عکاسی کنند. با هزار التماس و بدبختی موفق شدیم تعدادی صندلی پیدا کنیم و به کمک صندلیها بتوانیم ارتفاع بگیریم و از بالای سر فیلمبردارها عکاسی کنیم. یک ساعتی یکلنگهپا روی صندلیها ایستاده بودیم که متوجه شدیم یک مسئولی در وزارت خارجه آمد و چند عکاس که برای خبرگزاریها عکس میگرفتند را با خود برد. شستم خبردار شد که احتمالاً میخواهند لحظه ورود را آنها عکاسی کنند. به یکی دو نفر اعتراض کردم و خواستم که اجازه دهند ما هم به حیاط و محل ورود برویم. چون از آنجا که ما بودیم عملاً یک عکس بهدردبخور میشد گرفت. به هر حال مسئولان وزارت خارجه عملاً حرفم را باد هوا حساب کردند و کار خودشان را انجام دادند. در نهایت هیئتهای مهمان در آشفتهترین حالت ممکن داخل سالن آمدند.
حدود پنج دقیقه فرصت عکاسی و فیلمبرداری دادند و خلاص. وقتی به روزنامه برگشتم و سرویس عکس خبرگزاریها را چک کردم داغِ دلم تازه شد. بیشترین زمانی که امکان عکاسی داشت دقیقاً قبل از ورود وزرای خارجه به داخل سالن نشست اتفاق افتاده بود. میدانم که احتمالاً امکان حضور آن تعداد عکاس و فیلمبردار باعث به هم ریختن اوضاع و آشفتهتر شدن اجرای برنامه میشود. فقط سوالم این است که چرا این تعداد عکاس و فیلمبردار دعوت میکنید؟ اصلاً چرا ما را به وزارت خارجه دعوت میکنید؟
پینوشت: بعد از آن جلسه در ساختمان شماره 8 شرقی، نشست وزیر امورخارجه برگزار میشد. آنقدر بیاعصاب بودم که برای آن برنامه صبر نکردم و به همراه یکی دو نفر از همکارانم به طرف درِ خروجی خیابان سیتیر رفتیم. دوربین روی دوش، خسته و نالان، اما با روی خوش از ماموران پلیس مستقر خواستیم که در را باز کنند تا بیرون برویم. با بداخلاقی و حالت تندی گفتند قانون است و امکان ندارد این در باز شود. سر کج کردیم که دوباره از درِ شرقی بیرون برویم که یکی از کارمندان وزراتخانه به طرف در آمد و
خواست بیرون برود. پلیس محترم با بیمیلی غرلندی کرد و در را باز کرد. ما هم از شکستن قانون سوءاستفاده کردیم و خارج شدیم.