داغونم رئیس
درباره عکسی از یک مدرسه در روستای «حره دان»
درباره عکسی از یک مدرسه در روستای «حره دان»
احساس میکنم مسخ شدهام. حالا دقیقاً میتوانم حال «گرگور سامسا» را متوجه شوم. هر روز صبح آفتابنزده روی گوشی تلفنم چند پیام از رفقایم دارم. رفقای عزیزی که احوالم را به واسطه عکس میپرسند. عموم عکسها تصاویر مسخره و گافهایی است که یکی از مسئولان یا ارگانها انجام دادهاند و دوستانم تلویحاً میخواهند که درباره عکسها بنویسم و اظهارنظر کنم. نه اینکه من کسی باشم که نقد و نظرم ارزشی داشته باشد اما ظاهراً نوشتن درباره یک درد مشترک در روزنامه رسمی به رفقایم احساس خوشی میدهد و دق دلشان را مرتفع میکند. خیلی اوقات به ضمیمه عکس، نظر خودشان را هم مینویسند و در واقع به بنده حقیر فقیر سراپا تقصیر به چشم تایپیست نگاه میکنند. اول نوشته گفتم، اما اینجا میخواهم بگویم که احساس میکنم شبیه مگسی شدهام که صبح به صبح بیدار میشود و نقطه آلودهای را پیدا میکند یا رفقایش این عفن را برایش به ارمغان میآورند و میخواهند که رویش بنشینم و ارتزاق کنم. خستهام. به قول جان کافی در مسیر سبز: «داغونم رئیس». دلم میخواهد درباره زیبایی بنویسم. اصلاً دلم میخواهد شبیه گروههای خانوادگی واتساپ مثل شوهرخالهها و شوهرعمهها هر روز
عصر در «عکسنوشت» تصویر یک قوری چای و یک استکان بگذارم و زیرش بنویسم رفقا بساط چای را چیدهام، قدم سر چشمم بگذارید و بیایید که گل بگوییم و گل بشنفیم. اصلاً دلم میخواهد یک عکس قشنگ را نشانتان دهم یک شعر بیربط یا باربط ضمیمهاش کنم و برایتان بخوانم. خلاصه که خسته شدهام از این همه تلخی، این حجم کارنابلدی و این همه ایرادگیری.
دیروز خبرگزاری ایرنا مجموعه عکسی از یک مدرسه تککلاس در روستای «حرهدان» منتشر کرده بود که عکسهایش قشنگ بودند و با دیدنشان حال خوشی دست داد. این عکس را با عشق و امید تقدیم میکنم به همه رفقایی که هر روز مهمان عکسنوشت میشوند.