نگاه تحلیلگر
هالیوود و تخریب سیاستخارجی آمریکا
هالیوود و تخریب سیاستخارجی آمریکا
استیون والت
استاد دانشگاه هاروارد
ایالات متحده در بسیاری از جوانب برجسته است - گستره سرزمینی، ثروت، آزادی، جدایی جغرافیایی از دیگر قدرتهای بزرگ - و یکی هم کشش فرهنگی برای «پایان هالیوودی» است: لحظه اوج یک فیلم سینمایی که در آن قهرمانان کمشمار با سازوبرگی اندک، ورق را علیه دشمنان شرور خود برگردانده و پیروزی را از دل شکست بیرون میکشند. آدم خوبها پیروز میشوند و آدم بدها میبازند (ترجیحاً به شکلی خجالتآور و دردناک) و ناگهان همه چیز دنیا درست میشود. اوپنهایمر هم به همچنین، این نوع داستان، روایتی است که مخاطبان آمریکایی آن را مثل بستنی سرد در یک بعدازظهر داغ میخورند. مصادیق این الگو بیشمارند و با این همه اعتراف میکنم که من نیز در زمره هواخواهانش هستم. من هم مشتاقم ببینم که فرودو Frodo «حلقهی یکم» را درهم میشکند و «برج سائورون» فرو میریزد. وقتی هری و جادوگران همراهش، لرد ولدمورت را میکشند، هنگامی که ایندیانا جونز نازیها را فریب میدهد و هنگامی که ائتلاف شورشیان، تازهترین نمونهی «ستارهی مرگ» را که جدیدترین نسخهی امپراتوری انتخاب کرده، منفجر میکند، من خوشحال میشوم. دلبستگی آمریکا به پایان خوش ماجراها، آنقدرها هم شگفت نیست اگر سیر تاریخ نسبتاً خوشیُمن ایالات متحده را در نظر بگیریم و اینکه این سیر به شکلی استثنایی با خوشاقبالی همراه بوده است. اما بهرغم این گوشزد مکرر - که سیاست در دنیای واقعی کمتر سیاه و سفید است و جنگها و منازعات اغلب با پیروزی خیر بر شر به پایان نمیرسند بلکه به مصالحهای چرک و گنگ ختم میشوند - فرهنگ آمریکایی همچنان به ما چیز دیگری میگوید. اگر جهان ذهنی شما بیش از حد تحت تأثیر آنچه که بر صفحه نمایش دیدهاید، قرار گرفته باشد، آمادگی کافی نخواهید داشت تا با اخلاقیات دشوار و پیچیده بسیاری از وضعیتهای بینالمللی و ناممکن بودن دستیابی به پایان هالیوودی در بیشتر آنها، روبهرو شوید. این روند را میتوانید در واکنش معمول آمریکا به حاکمان خودکامهای ببینید که با آنها سرشاخ هستیم. واشنگتن معمولاً پس از آنکه خودش را متقاعد کرد که آنها ذاتاً شرور هستند و سرچشمه تهدیدهای مرگبار، مجموعهای از خواستههای غیرقابل مذاکره را اعلام میکند، تحریمها اعمال میشوند و به همه گوشزد میکند که «همه گزینهها روی میز است». اگر کشور هدف بهطور کامل به تسلیم مطلق در برابر ما تن ندهد - که اکثر اوقات اینگونه است - ما فشار را افزایش میدهیم به امید اینکه آنها تسلیم شوند. هدف ما تنها و تنها، تسلیم مطلق آنهاست - یک پایان هالیوودی - نتیجهای که بتوانیم آن را به عنوان یک دستاورد دیپلماتیک ناب و نمونهای دیگر از برتری اخلاقی خود ارائه دهیم. در برخی موارد، مانند تحریم علیه کوبا، ما به این رویکرد به مدت پنج دهه پافشاری کردهایم، به رغم ناکامی آن. نگرانی من این است که چنین برداشتها و انگیزههایی، تلاشهای آمریکا در کمک به اوکراین برای جان به در بردن از جنگ کنونی را ناکار سازد. همه ما ممکن است دوست داشته باشیم که این جنگ به شیوهای کاملاً هالیوودی به پایان برسد - روسیه عقبنشینی کند، ولادیمیر پوتین رسوا و بیاعتبار شود (یا سرنوشتی بدتر از آن پیدا کند) و اوکراین به سرعت بازسازی شود - اما سوال این است که اگر چنین نتیجهای با هزینه و ریسک قابل قبولی، امکانپذیر نباشد، چه باید کرد؟ اگر بهترین نتیجه ممکن برای اوکراین، توافق گنگی باشد که از نابودی کشور جلوگیری میکند اما از جهاتی دیگر، راضیکننده نیست، در آن صورت اصرار بر امیدبستن به یک پایان هالیوودی، فقط موجب کشته شدن اوکراینیهای بیشتر و ویرانی گستردهتر این کشور خواهد شد. برای من خوشایند نیست که به این احتمال اشاره کنم اما سرباز زدن از پذیرش چنین امکانی، یک کار غیرمسئولانه است؛ چهبسا با مصلحت بلندمدت اوکراین همخوانی نداشته باشد.