به یاد دوست
برای علیرضا، قربانی سوانح روزگار
آخرین قرارمان این بود که ظرف شش ماه، تا پایان اسفندماه، این رسانه را به پایداری برساند؛ اما روزگار به او مجال نداد.
خبر مرگ علیرضا سرفرازی چون پتکی بر سرم فرود آمد. آخرین پیامی که از او دریافت کردم مربوط به دیروز، پنجشنبه ۲۸ آبانماه، ساعت ۱۶:۲۳ بود. نوشته بود: «شرمسارم که به دلیل بستری شدن در بیمارستان در ارسال مطالب تأخیر خواهد افتاد». علیرضا هر روز یک پیام صوتی حدوداً دهدقیقهای دربارهی آخرین تحولات جهان، بهویژه جنگ اخیر، تهیه میکرد و میفرستاد. افزون بر این، مجموعهای از گزارشهای مستند دربارهی رویدادهای مهم جهان تولید میکرد. هر روز بیش از پانزده پیام از او دریافت میکردم و هر چند وقت یکبار پیگیری میکرد تا مطمئن شود آنها را دیده و خواندهام.
این نخستین بار نبود که در بیمارستان بستری میشد. یکیدو ماه پیش نیز بستری شده بود. احوالش را پرسیدم، گفت: «زیر سرم بودم.» از بیماریاش پرسیدم، گفت: «هیچ؛ میگویند ضعف شدید داری.» به او عتاب کردم که چرا وضع تغذیهات اینقدر نامناسب است؟ از ظاهرت همهچیز پیداست. برای نخستین بار برآشفت و گفت: «شما هم که همین را میگویید! غذای من مناسب است و از این بابت مشکلی ندارم.» اما آشکار بود که چیزی را از من پنهان میکند، چرا که هر از چندگاهی از گرانی دارو گله میکرد.
پانزده سال بود که این جوان را میشناختم؛ فردی بااستعداد و پراطلاع که به سبب تسلط بر زبان انگلیسی، بهخوبی از شبکههای اطلاعرسانی جهانی بهره میگرفت. اما خلقوخوی خاصی داشت: صریح، دقیق و ناسازگار. همین سه ویژگی از او شخصیتی خاص ساخته بود. البته این خاص بودن ساختگی نبود؛ همان بود که بود. اتفاقاً نمیتوانست چهرهی خود را در پس میمیک ساختگی صورت یا الفاظ پنهان کند. خیلی زود خودش را لو میداد و مخاطب زوایای پنهان شخصیتش را درمییافت.
علیرضا، قربانی سوانح زندگی پدر در روزگار معاصر بود. پدرش، روحانیای تحصیلکرده و از موسسان جامعهی روحانیت مبارز تهران، خیلی زود حذف شد و پس از آن نیز بهصورتی رازآلودی در خانهی روستاییاش در اطراف ساری فوت کرد. سرنوشت پدر از یاد علیرضا بیرون نمیرفت و بر شخصیت او اثری ژرف گذاشته بود. هرگاه فرصتی دست میداد، یادی از پدر و سوانح روزگارش میکرد… پس از مرگ مادر، بیش از گذشته احساس تنهایی میکرد.
دانشجوی دورهی دکتری بازاریابی سیاسی در یکی از دانشگاههای معتبر بلژیک بود. پس از بازگشتش از آنجا، او را برای همکاری به یکی از مطبوعات معتبر معرفی کردم؛ اما به دلیل همان شخصیت ناسازگارش، این همکاری دیری نپایید. از من جویای کار شد. به او گفتم خوب است رسانهای مستقل از آنِ خودت داشته باشی. بسیار استقبال کرد. حاصل آن گفتوگوها راهاندازی رسانهی خبری «کازمو ایران» بود. نام این رسانه را با هم برگزیدیم و امید امینزاده نیز لوگوی آن را طراحی کرد. علیرضا خبرهای دستاول تهیه میکرد و گزارشهایش اغلب مورد استفاده و استناد دیگران قرار میگرفت. اما با آنکه بازاریابی سیاسی خوانده بود، هنر بهکاربستن آن را نداشت.آخرین قرارمان این بود که ظرف شش ماه، تا پایان اسفندماه، این رسانه را به پایداری برساند؛ اما روزگار به او مجال نداد.
او رفت و خاطرهی سنگینش از ذهن من بیرون نمیرود. روحش شاد و یادش گرامی. به خواهر یگانهاش زهرا و دیگر بازماندگان و دوستان آن عزیز تسلیت میگویم. روزگار تلخی است و سوانح ایام هر روز قربانیانی از ما میگیرد.