| کد مطلب: ۷۶۷۶

دارودسته نتانیاهو هنوز اول راهند

تحلیل اندیشکده خاورمیانه از چشم‌انداز پروژه راست افراطی اسرائیل و موانع پیش‌روی آن

دارودسته نتانیاهو هنوز اول راهند

تحلیل اندیشکده خاورمیانه از چشم‌انداز پروژه راست افراطی اسرائیل و موانع پیش‌روی آن

Paul Scham square

پل شَم

استاد مطالعات اسرائیل در دانشگاه مریلند

دوشنبه ۲۴ ژوئیه، کنست اسرائیل رأی داد که قدرت دادگاه عالی برای رد قانون‌گذاری‌های پارلمان، محدود شود. این اولین گام «تغییرات قضایی» است که دولت راست افراطی پیش می‌برد. برخلاف آنچه صدها هزار معترض در خیابان‌های اسرائیل ادعا می‌کنند، این به‌هیچ‌وجه «پایان» دموکراسی اسرائیل نیست. هرچند شاید وقتی بقیه قدم‌ها در نهایت پیاده شدند، تاریخ این را به‌عنوان آغازِ پایان ببیند. من اما برخلاف این‌ها می‌گویم باید این را در نظر داشت: ائتلافی که این پروژه را با فشار پیش برده، خودش محصول شرایطی بعید است و شاید خیلی بیشتر از این دوام نیاورد، به‌خصوص با توجه به چالش‌های اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیکی که به‌زودی با آن‌ها مواجه خواهد شد.

گرچه بنیامین نتانیاهو، چهره عمومی این «تغییرات» است، اما به‌هیچ‌وجه حامی اصلی ماجرا نبوده است؛ هرچند در رسانه‌های آمریکایی‌ این‌طور نشان داده شده است. او تا اینجای کار در موفقیت این پروژه نقش اساسی داشته است اما اغلب بیشتر از اینکه در برنامه‌های این ماجرا شرکت کند، به آن‌ها کشیده شده است. نقش اصلی او این بوده است که ائتلاف ناهمگون حامیان تغییرات را متحد نگه دارد. اگر او تلاشی برای متوقف‌کردن این مسیر می‌کرد، می‌توانست جلویش را بگیرد، اما به این قیمت که دفتر محبوب نخست‌وزیری‌اش را از دست بدهد و در دادگاه دنباله‌دار فساد، با حکم زندان مواجه شود. لااقل به نظر بعضی ناظران این‌طور می‌رسید که او رهبر جریان این تغییرات نیست، بلکه بیشتر دارد اجازه وقوع‌اش را می‌دهد، درحالی‌که وزرایش بین خودشان درباره راهبردها بحث می‌کردند. او اغلب با ترامپ مقایسه می‌شود اما نکته مهم این است که برخلاف ترامپ، نتانیاهو خودش نیروی اصلی رادیکال‌شدن لیکود نبود؛ بلکه تلاش کرد از رادیکال‌ها برای حفظ قدرتش استفاده کند، اما چنین دریافت که ایدئولوژی آن‌ها دارد او را به جاهایی می‌کشاند که لزوماً نمی‌خواست برود.

ائتلاف شکننده

منظور به‌هیچ‌وجه این نیست که مسئولیت نتانیاهو بابت این لایحه و پیامدهایش تقلیل داده شود، اما مهم است که بفهمیم ماجرا از کجا آمده است. اساساً این ائتلاف سه بخش بسیار متمایز دارد: شهرک‌نشینان مذهبی افراطی که به‌دنبال «الحاق» [اراضی دیگر به قلمرو تحت کنترل اسرائیل] هستند، اولتراارتدوکس‌ها و محافظه‌کاران سنتی لیکود که بعضی‌هایشان به سبک آمریکایی رادیکال شده‌اند. آن‌ها همگی دائماً خود را قربانی فرض می‌کنند، اما به جز این، اشتراک دیگرشان نفرت از (بیشتر) قضات دادگاه عالی و کلیت دستگاه قضایی است که با خشمی سبعانه نسبت به «نخبگان» ترکیب شده است، یا به عبارتی خشم نسبت اشکنازی‌هایی که عضو حزب کارگر یا سکولار هستند. این سه بخش ائتلاف، تعریف‌شان از «یهودی» هر چه که باشد، معتقدند که این «نخبگان» دارند دولت «یهودی» را فاسد می‌کنند.

این ائتلاف، در رأی‌گیری روز ۲۴ ژوئیه [۲ مرداد] پیروز شد. ۶۴ به صفر برد، چون مخالفان صحن را ترک کردند؛ اما گاهی فراموش می‌شود که در ژانویه [اوایل زمستان]، دولت مجموعه‌ای از ایده‌های مختلف را اعلام کرد که قصد داشت در فاصله چند هفته تصویب کند. کاملاً هم انتظار این را داشت که چنین کند. حالا، شش ماه بعد، فقط یک لایحه تصویب شده است که به‌هیچ‌وجه مهم‌ترین آن طرح‌ها هم نیست. بعضی از باورمندان واقعی به دولت، مشخصاً یاریو لوین، وزیر دادگستری؛ سیمچا راتمن، رئیس کمیته قانون اساسی؛ ایتمار بن‌گویر، وزیر امنیت ملی و بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی، نگران ابعاد و شدت اعتراضات نیستند. واقعاً به نظر می‌رسد که از این درگیری لذت هم می‌برند؛ اما نتانیاهو و تعداد قابل‌توجهی از اعضای باقیمانده خط قدیمی لیکود در کنست، اصلاً از آشوب سیاسی اسرائیل راضی نیستند. یوآو گالانت، وزیر دفاع، بیشتر از همه علناً ابراز نگرانی کرده است، اما تنها نیست. بسیاری از ۳۲ عضو لیکود در کنست، محافظه‌کاران سنتی هستند و در زمینه‌های سیاسی و اجتماعی با بعضی‌ها در میان اپوزیسیون، آنقدرها اختلاف‌نظر ندارند؛ اپوزیسیونی که رهبرانش میانه‌روهایی هستند مثل بنی‌گانتز که حزبش الان در نظرسنجی‌ها پیش است و یائیر لاپید. گاهی این نکته فراموش می‌شود که رهبری اپوزیسیون با این‌هاست. باقیمانده چپ اسرائیل در آخرین انتخابات شکست سنگینی خورد. تنها نماینده‌هایش یکی حزب کارگر گرفتار تفرقه‌های تلخ است که چهار کرسی دارد و دیگری هدش‌تعال با پنج کرسی که جهت‌گیری غالبش به سمت اعراب است.

دولت تمام منابع خود در روابط عمومی را به کار گرفته تا معترضان و به‌تبع آن‌ها اپوزیسیون کنست را، نخبه‌گرایان چپ‌گرای ناامیدی به تصویر بکشد که نمی‌توانند از دست دادن قدرت را تحمل کنند. در آمریکا هم تا حدی از این دیدگاه حمایت می‌شود. علت این موضوع هم یکی گرایش آمریکایی‌ها به این است که سیاست را دوگانه ببینند و دیگری این آرزوست که نقش رهبری گردن چپ‌های مخالف اشغال افتاده باشد. در واقع، هم خواسته‌های اپوزیسیون پارلمانی و هم خواسته‌های اکثریت بالایی از معترضان خیابانی، اساساً معتدل‌اند؛ خواسته‌شان بازگشت به وضع پیشینی است که بین دموکراسی‌های لیبرال معتدل نسبتاً معمول است، با این استثنای قابل‌توجه که «وضع پیشین» در اسرائیل، مشخصاً دلالت بر هیچ‌گونه تغییری در اشغال ۵۶ ساله ندارد.

اهداف سردسته‌های مخالفان

البته «اشغال» بی‌ارتباط به این بحران نیست. مشخص است که اسموتریچ و بن‌گویر، دو وزیر دولت، مصمم هستند که تا جایی که می‌شود در کرانه باختری یا «یهودی‌سازی» کنند یا از آن ضمیمه کنند. آن‌ها و دنبال‌کنندگان‌شان (که ۱۴ کرسی کنست را دارند) دادگاه عالی را به‌عنوان مهم‌ترین مانع نهادی بر سر راه خود می‌بینند؛ دادگاهی که هرازگاهی در اختلافاتی بر سر زمین‌ها، طرف فلسطینی‌های کرانه باختری را گرفته است. سازمان‌دهندگان جنبش اعتراضی، به استثنای گروهی موسوم به «بلوک ضداشغال»، به‌طور کلی تصمیمی محاسبه‌شده گرفتند که مسئله اسرائیل و فلسطین را از اعتراضات بیرون نگه دارند، تا آن را تا جایی که ممکن است، بین اسرائیلی‌های یهودی گسترده کنند.

دوستان من که همه عمر فعالان ضداشغال بوده‌اند، از این تصمیم به‌عنوان تصمیمی که برای پیروزی کارزار اهمیت اساسی دارد، دفاع می‌کنند؛ اما پیامد قابل‌پیش‌بینی این موضوع این بود که ۲۰درصد از شهروندان اسرائیلی که فلسطینی هستند، عمدتاً از مشارکت در اعتراضات خودداری کرده‌اند، با اینکه اغلب بنا را بر این می‌گذارند که آن‌ها، اولین قربانیان دولتی نالیبرال خواهند شد.

نقش یهودیت در دولت یهودی

مسئله عمده دیگر در این بحران، دین است؛ یعنی دین یهودی. ۱۸ نفر از اعضای ائتلاف، اولتراارتدوکس‌ها (حریدی‌ها) هستند. آن‌ها اکنون ۱۳درصد از جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند. رهبران آن‌ها، اغلب دغدغه شهرک‌سازی‌ها را ندارند؛ گرچه از نظر برخی اهمیت اساسی دارد که برای جمعیت در حال رشد، خانه ساخته شود. این‌ها بیشتر با نگاهی (که البته واقع‌بینانه است) محتمل می‌دانند که دادگاه عالی، به نام برابری برای دیگر عناصر اجتماعی (مثلاً اسرائیلی‌های دگرباش)، در امتیازات ویژه‌شان مداخله کند. به‌علاوه می‌خواهند همچنان پسران‌شان را صرفاً برای اینکه یک عمر تورات بخوانند، آموزش دهند، بدون هیچ‌گونه الزام قانونی که آموزش‌شان شامل درس‌های اساسی مثل زبان انگلیسی و ریاضیات هم بشود. آموزش این‌جور درس‌ها ممکن است به پسران آنها اجازه دهد که وقتی بزرگ شدند، جامعه حریدی را ترک کنند و در عرصه گسترده‌تر اقتصاد پیش بروند. همچنین، شاس، حزب مذهبی حریدی، می‌خواهد به رهبرش، آریه دری، اجازه داده شود که در کابینه سِمت بگیرد. او پیشتر دو بار بابت جعل محکوم شده است و در توافقی برای پذیرش اتهام با دادگاه، رضایت داده بود که هرگز به‌دنبال مناصب دولتی نباشد. دادگاه عالی، با استناد به استاندارد «معقولیت» پس از این محکومیت‌ها، مانع سمت‌گرفتن او در کابینه شده است. آن‌ها همچنین از خدمت سربازی معاف هستند و می‌خواهند این معافیت در متن قانون پایه مشخص شود.

این ممکن است فوری‌ترین پیامد قانون جدید را نشان دهد: دادگاه دیگر نخواهد توانست عزل و انتصاب‌هایی که هنجارهای عموماً پذیرفته‌شده را زیر پا می‌گذارند، رد کند، مانند انتصاب دری. برخلاف ایالات متحده که در آن برای مقامات ارشد تأیید سنا لازم است، در وضعیت جدید هیچ حائل دیگری در این مسیر در کار نخواهد بود. شایان ذکر است که دو روز بعد از تصویب لایحه، دادگاه عالی اشاره کرد که در ماه سپتامبر، اعتراض به این قانون را بررسی خواهد کرد، اما پیش از آن زمان، دستوری برای توقف اجرایش نخواهد داد. از این رو، مفاد این لایحه از همین حالا قابل اجرا هستند.

بعد از این چه می‌شود

آشتی با راست‌های «الحاق‌طلب» احتمالاً غیرممکن است، اما با تنظیمات سیاسی که قابل اجرا هستند، می‌شود راست افراطی را به حاشیه‌های صحنه سیاسی تبعید کرد؛ همان جایی که از زمان خاخام میر کاهان در دهه ۱۹۸۰ بودند. در مقابل، نقش حریدی‌ها مشکل اجتماعی بزرگ‌تری است که باید حل شود. در واقع، بعضی از رهبران‌شان سال گذشته موافقت کرده بودند که برنامه درسی‌شان را تغییر دهند، تا وقتی که نتانیاهو در مقابل حمایت‌شان به آن‌ها پول و آزادی برنامه درسی پیشنهاد داد. در نهایت احتمالاً حریدی‌ها یاد خواهند گرفت که با زندگی در جامعه مدرن کنار بیایند. کافی است به عموزادگان‌شان در ایالات متحده نگاه شود: در نیویورک رابطه این‌ها با مردم خارج از گروه خودشان، در محله‌هایی مثل بورو پارک و مانزی، اصلاً بدون مشکل نیست، اما آنجا آن بار سنگین اجتماعی که در اسرائیل شده‌اند، نیستند.

مشکلات قانونی شخصی دری و نتانیاهو غریب‌تر است. برای نتانیاهو هفته گذشته ضربان‌ساز گذاشته‌اند. وضعیت سلامتی و سن‌وسال در نهایت باعث خواهد شد ماندن نتانیاهو در این مقام مانعی برای مصالحه ملی شود، یا اینکه شورشی درونی علیه‌اش، بالاخره به نتیجه خواهد رسید. به او این پیشنهاد پذیرش اتهام داده شده که در ازای خارج‌شدن از صحنه سیاست، حکم زندان نگیرد. ممکن است این در نهایت برای او مطلوب باشد. کنترل محکم فعلی دری روی شاس ممکن است کمتر شود یا ممکن است راه‌حل دیگری پیدا شود. اگر او منصب بگیرد، اولین خلافکاری در اسرائیل نخواهد بود که وزارت در کارنامه‌اش می‌گذارد.

به عبارت دیگر، هر چقدر هم که رأی ۲۴ ژوئیه بد باشد، اگر نزدیک‌تر به آن نگاه کنیم، پیامدهایش به‌هیچ‌وجه قطعی نیست. چشمگیرترین نکته برای من این است که جامعه مدنی اسرائیل در نظر دارد در مقابل این چالش به شکلی بایستد که در سایر کشورهای مواجه با چالش راست افراطی پوپولیست، بی‌سابقه است.

نگاه تحلیلگر / 2

واشنگتن، تاکتیک مبارزه با قاچاق فنتانیل را در راهبردش در مقابل پکن می‌بیند

مقابله با فنتانیل در بستر تقابل با چین

allison fedirka

الیسون فدیرکا

تحلیلگر ارشد اندیشکده Geopolitical Futures

دولت‌های بسیاری در سراسر جهان روی تضمین ایمنی زنجیره‌های تأمین متمرکز هستند؛ اما لااقل یک زنجیره تأمین هست که ایالات متحده می‌خواهد قطعش کند: زنجیره تأمین فنتانیل. حدود یک دوجین نهادهای دولت ایالات متحده دارند با هم کار می‌کنند تا جریان‌های غیرقانونی معاملات این دارو را قطع کنند. علاوه‌بر نجات جان آمریکایی‌ها، واشنگتن می‌خواهد ناامنی در آمریکای لاتین را کاهش دهد و نقش چین در تجارت فنتانیل را برجسته کند تا عنصری ضدچینی هم به همکاری‌های امنیتی‌اش اضافه کند؛ به‌خصوص با مکزیک و کلمبیا.
رشد سریع چین در دو دهه گذشته به این کشور کمک کرد در آمریکای لاتین نفوذ اقتصادی ایجاد کند. غیبت راهبردی در مقابل از سوی ایالات متحده هم کمک خوبی به این کار کرد. ابتدا، واشنگتن حضور فزاینده پکن را به‌عنوان تنوع‌بخشی اقتصادی ساده‌ای دید و در نتیجه آن را تهدیدی برای امنیت نیم‌کره‌ای یا امنیت ایالات متحده و روابط نظامی‌اش با آمریکای لاتین ندید. فقط همین اواخر است که ایالات متحد دیگر فعالیت‌های تجاری چین در منطقه را به‌عنوان تهدیدی بالقوه می‌بیند، به‌خصوص جایی که مربوط به دسترسی ایالات متحده به عناصر معدنی کمیاب و امنیت بندرهای متحدان و فناوری 5G می‌شود.
همزمان، اقتصاد چین گرفتار رکودی طولانی‌مدت است. این کاهش سرعت رشد، در ترکیب با انگیزه ایالات متحده برای جداکردن زنجیره‌های تأمین از چین، به‌طور طبیعی دارد مکزیک را دوباره به سمت همسایه شمالی‌اش می‌راند. مکزیک مقصدی بدیهی برای شرکت‌های چندملیتی است که می‌خواهند در نزدیکی بازار ایالات متحده و با هزینه‌های نسبتاً پایین به تولید بپردازند. کلمبیا که سال‌ها از تجارت و سرمایه‌گذاری چین بهره می‌برده است، از زمان شروع دولت رئیس‌جمهور گوستاوو پترو در سال ۲۰۲۲، به نوبه خود از لحاظ سیاسی به چین نزدیک شده است؛‌ اما این کشور هم درباره آینده تجارت و سرمایه‌گذاری خارجی چین دچار تردید شده است. این باعث شده کلمبیا جایگزین‌هایی مثل ایالات متحده را در نظر بگیرد.
اما واشنگتن نمی‌خواهد مشتری جایگزین باشد. می‌خواهد نفوذ خود را بازسازی کند و همزمان نفوذ چین را تضعیف کند. برای این کار، نیاز به اهرمی دارد و مصرف فنتانیل مسئله‌ای اساسی در این زمینه است. فقط در ایالات متحده، مرگ‌های حاصل از اوردوز فنتانیل در هشت سال گذشته اوج گرفته‌اند و به حدود ۱۱۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۲ رسیده‌اند. طبق تخمین‌های کمیته مشترک اقتصادی کنگره ایالات متحده فقط در سال ۲۰۲۰، اپیدمی داروهای افیونی برای اقتصاد ایالات متحده 5/1 میلیارد دلار هزینه داشته است. شورای روابط خارجی هم تخمین زده است که این اپیدمی، بیش از ۶ میلیون نفر را از نیروی کار خارج کرده است.
مصرف در مکزیک و کلمبیا دغدغه کمتری است اما این هم دارد کم‌کم تغییر می‌کند. در عین حال، دغدغه فوری‌تر در این کشورها، تولید و نیز ناامنی و فسادی است که معمولاً همراه تجارت مواد هست. هزینه تولید پایین و ذات مصنوعی‌اش یعنی می‌شود در کار تولید فنتانیل، ابعاد تولید را به‌سرعت بالا برد. «سینالوئا» و «نسل جدید جالیسکو»، دو کارتل مکزیکی، انحصار تجارت فنتانیل بین ایالات متحده و مکزیک را در دست دارند. کارتل سینالوئا دارد به شروع کار در کلمبیا هم فکر می‌کند. این شامل «آشپزخانه‌های» فنتانیل و تأمین منبع مواد لازم می‌شود و نیز شبکه‌سازی درون بخش خدمات درمانی تا بشود از جریان قانونی این دارو در کلمبیا هم استفاده کرد.
شرکت‌های چینی تقریباً تمام مواد اولیه تولید فنتانیل در نیم‌کره غربی را تأمین می‌کنند. فقط این مسئله هم نیست. لااقل چهار شرکت چینی درباره بهینه‌سازی تولید فنتانیل اطلاعات ارائه می‌کنند؛ شامل ارائه مواد لازم به مشتریان، مشاوره درباره مواد اولیه جایگزین، دستورالعمل‌های ترکیب و دسترسی به شیمیدان‌ها. دیگر شرکت‌های چینی برچسب‌های جعلی روی بارها ارائه می‌کنند یا بدون ثبت سوابق مشتریان مواد شیمیایی لازم را جابه‌جا می‌کنند.
فنتانیل کسب‌وکار پرسودی است. تولید یک قرص جعلی آلوده به فنتانیل ممکن است ۱۰ سنت هزینه بردارد اما در خیابان، ۱۰ دلار به فروش خواهد رسید. گروه‌های خلافکار چینی و کارتل‌های سینالوئا و جالیسکو، تجربه‌های گسترده پولشویی‌شان را روی هم گذاشته‌اند و از انتقالات آیینه‌ای، پولشویی‌های تجارت‌محور و جابه‌جایی محموله‌های عمده پول نقد برای تسهیل تبادل پول خارجی استفاده می‌کنند. نکته مثبت اضافه ماجرا هم اینکه این روش، خرید مواد اولیه را هم تسریع و تسهیل می‌کند.
اما حالا، دولت ایالات متحده و شرکایش دارند در مقابل این روند می‌جنگند. در ماه فوریه، دولت بایدن با مکزیک، کلمبیا و اکوادور تعامل کرد تا علیه رشد دسترسی به داروهای غیرقانونی حاوی فنتانیل و بالارفتن درجه مرگ‌آوری آن‌ها، همکاری کنند. در ماه مارس، رئیس‌جمهور مکزیک به همتای چینی‌اش نامه‌ای نوشت و از او برای قطع جریان فنتانیل به آمریکای شمالی کمک خواست. (البته پکن هرگونه اقدام نادرست در این زمینه را تکذیب کرد.) در ماه آوریل، ایالات متحده علیه چهار عضو ارشد کارتل سینالوئا که به تجارت فنتانیل مربوط بودند، اقامه دعوا کرد. در ماه مه هم رئیس‌جمهور مکزیک گفت نیروی دریایی کشورش، محموله‌ای را که از مبدأ کینگ‌دائوی چین می‌آمده، متوقف کرده است و این محموله، به وزن ۷۵ پوند، بسته‌بندی‌هایی داشته که آثار فنتانیل و مت‌آمفتامین داشته است. ایالات متحده، ۷ شرکت چینی و شش شخصیت حقیقی متهم به صادرات دستگاه‌های بسته‌بندی قرص به مکزیک را هم تحریم کرد. ماه گذشته، وزارت دادگستری ایالات متحده، علیه چهار تولیدکننده چینی مواد شیمیایی و هشت فرد متهم به قاچاق مواد اولین داروی شیمیایی تولید فنتانیل، اقامه دعوا کرد. به‌رغم این اتفاقات، رئیس اداره مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده اخیراً گفته، مایل است همکاری بیشتری از سوی مکزیک ببیند.
در کلمبیا، کوکائین به دغدغه‌ای ثانویه تبدیل شده است، چون از فنتانیل کمتر مرگبار است و سود کمتری هم دارد. اوایل این ماه، سفارت ایالات متحده در بوگوتا اعلام کرد، نظارت بر کشت کوک در کلمبیا را متوقف می‌کند و گزارش سالانه‌اش درباره کلمبیا و کوکائین را منتشر نخواهد کرد. این سفارت توضیح داد که گزارش‌های سازمان ملل متحد باعث شده است این کار، دیگر یک کار اضافی خواهد بود و ماهواره‌های نظارتی برای اهدافی دیگر لازم بودند. وزیر دادگستری کلمبیا گفته است انتظار ندارد این تصمیم، تأمین بودجه مبارزه با مواد مخدر و دیگر برنامه‌ها از سوی ایالات متحده را تهدید کند. همزمان گزارش‌ها حاکی است، اوایل امسال، نهادهای ایالات متحده با مقامات کلمبیا هماهنگ کرده‌اند تا اعضای کارتل سینالوئا را که در تلاش برای توسعه صنعت فنتانیل در کلمبیا هستند، بازداشت کنند.
دولت‌های کلمبیا و مکزیک موافق‌اند که لازم است راهبردهای مبارزه با مواد مخدرشان را تغییر دهند. در بوگوتا، دولت پترو می‌خواهد از سیاست‌های مجازاتی، ممنوعیتی و نظامی دور شود و به جایش سراغ سودهای غیرقانونی، پولشویی، قاچاق‌چیان بزرگ و مافیاها برود. پترو «جنگ علیه مواد مخدر» را ناکام خواند و گفت نباید همان اشتباهات درباره فنتانیل تکرار شوند. به همین شکل، دولت مکزیک می‌خواهد روی توسعه اقتصادی و حمایت از جوانان تمرکز کند تا انگیزه‌های پیوستن به سازمان‌های مجرمانه را کاهش دهد. دو رئیس‌جمهور قرار گذاشته‌اند تا اوایل سپتامبر با هم دیدار و درباره راهبردهای جدید مبارزه با مواد مخدر گفت‌وگو کنند. گفت‌وگوها روی پیشگیری در میان جوانان و توسعه اجتماعی-‌اقتصادی متمرکز خواهد بود. همچنین برنامه دارند تا به چالش‌های مواد صنعتی و اهمیت تنظیم تلاش‌های قطع مبادلات، پیشگیری‌ها و بازتوانی‌ها رسیدگی کنند تا با واقعیت‌های جدید و نیازهای جدید اجتماعی روبه‌رو شوند.
لازمه بسیاری از این تلاش‌ها، حمایت و همکاری با ایالات متحده خواهد بود که تا همین اواخر مایل نبود قاچاق مواد را با توسعه اقتصادی مربوط ببیند. سوال کلیدی این است که آیا مکزیکوسیتی و بوگوتا با رویکرد ضدچین واشنگتن همراه می‌شوند یا نه؟ پاسخ این سوال ممکن است بستگی به این داشته باشد که آیا ایالات متحده حاضر است پروژه‌های مبارزه با مواد مخدرش را با راهبردهای جدیدی که دارند در مکزیک و کلمبیا شکل می‌گیرند، هماهنگ کند یا نه؟

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه بین‌الملل
پربازدیدترین
آخرین اخبار