سه طلای ناگویا؛ فراتر از یک موفقیت ورزشی

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از نورنیوز، زنان ورزشکار ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا سه مدال طلا کسب کردند؛ دستاوردی که در مقایسه با چهار طلای ثبت‌شده در تمام دوره‌های پیش از این رقابت‌ها، اهمیتی ویژه دارد. ساغر مرادی در تکواندو و فاطمه مجلل و هم‌تیمی‌اش در روئینگ به مدال طلا رسیدند. زنان ایران در چند رشته دیگر نیز برای نخستین‌بار مدال گرفتند.

وزنه‌برداری زنان برای نخستین‌بار در تاریخ مدال آسیایی به دست آورد، تیم کاتا به مدال رسید و در دوومیدانی نیز یک مدال تاریخی ثبت شد. از این منظر، اهمیت ناگویا تنها به افزایش شمار مدال‌ها محدود نیست؛ موفقیت‌ها از گسترش دامنه حضور زنان در ورزش قهرمانی ایران حکایت دارد.

این دستاوردها در کنار نتایج دختران در کنکور ۱۴۰۵، تصویری گسترده‌تر از ظرفیت زنان ایرانی ترسیم می‌کند. در گروه هنر، هر پنج رتبه نخست به دختران رسید و در گروه زبان‌های خارجی نیز چهار رتبه از پنج رتبه برتر را دختران کسب کردند. در علوم انسانی هم دختران سهم قابل توجهی از رتبه‌های برتر داشتند.

ورزش قهرمانی و رقابت علمی دو میدان متفاوت‌اند، اما موفقیت زنان در هر دو عرصه نشان می‌دهد استعداد آنان را نمی‌توان در حاشیه تحولات اجتماعی کشور تعریف کرد. مسئله اصلی کمبود توانایی نیست؛ چگونگی فراهم‌کردن فرصت برای تبدیل این توانایی‌ها به نقش‌آفرینی مؤثر در توسعه کشور است.

موفقیت زنان در ناگویا را می‌توان نشانه‌ای اجتماعی دانست؛ به‌ویژه آنکه دستیابی به مدال در رشته‌هایی که پیش‌تر سابقه‌ای برای ایران نداشتند، از تأثیر فرصت و برنامه‌ریزی بر شکوفایی استعدادها حکایت دارد. در جهان امروز، توسعه به سرمایه انسانی توانمند وابسته است و کشورها برای پیشرفت اقتصادی، علمی و فناورانه به همه ظرفیت‌های خود نیاز دارند.

گسترش آموزش دختران و تربیت نیروی متخصص زن، طی سال‌ها سرمایه‌ای انسانی پدید آورده است. اکنون شمار زیادی از زنان در دانشگاه‌ها، پزشکی، مهندسی، پژوهش، ورزش، هنر و دیگر حوزه‌های حرفه‌ای حضور دارند. گام بعدی آن است که این دستاوردهای آموزشی و استعدادها، به فرصت‌های متناسب برای مشارکت اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی تبدیل شود.

در سال‌های اخیر، توسعه زیرساخت‌های ورزش زنان، تقویت تیم‌های ملی و افزایش حضور بین‌المللی ورزشکاران زن، زمینه بروز بخشی از این توانایی‌ها را فراهم کرده است. تجربه ناگویا نشان می‌دهد که فراهم‌شدن فرصت و برنامه‌ریزی می‌تواند به نتایجی فراتر از پیش‌بینی‌ها بینجامد.

تحولات آموزشی، فناوری، شهرنشینی و بازار کار نیز در حال تغییر نقش زنان در جامعه ایران است. از این رو، مسئله حکمرانی نه متوقف‌کردن این تغییر، بلکه شناخت آن و فراهم‌کردن مسیرهای روشن برای بهره‌گیری از ظرفیت زنان است. افزایش فاصله میان توانایی‌ها و فرصت‌های نقش‌آفرینی، علاوه بر محدودکردن امکان مشارکت زنان، به معنای استفاده‌نشدن از بخشی از سرمایه انسانی کشور خواهد بود.

سه طلای ناگویا و موفقیت دختران در آزمون‌های علمی، فراتر از چند مدال و رتبه‌اند؛ این دستاوردها نشانه‌هایی از تغییر در سرمایه انسانی ایران هستند. زنان ایرانی بارها توانایی خود را در عرصه‌های گوناگون نشان داده‌اند. اکنون پرسش این است که آیا ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی کشور می‌توانند فرصت نقش‌آفرینی متناسب با این ظرفیت را فراهم کنند؟

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید