علیپور: هیچ قهرمانی به اندازه من تنها نیست

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از تسنیم، رضا علیپور، سنگ‌نورد کشورمان، پس از کسب مدال نقره در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی - ناگویا، با بیان اینکه «هیچ قهرمانی نیست که اندازه من تنها باشد»، از مشکلات و سختی‌های فراوان در مسیر قهرمانی خود گفت.

علیپور با قدردانی از کسانی که همواره او را مورد حمایت قرار داده‌اند، اظهار داشت: «خدا را شاکرم که برای سومین بار در بازی‌های آسیایی مدال گرفتم. نقره شد، اما خدا را شاکر هستم. گاهی آدم آسیب بدنی و گاهی آسیب روحی می‌بیند و من هر دو آسیب را داشتم. از لحاظ بدنی نیز آسیب داشتم و اگر انگشتم مصدوم نبود رنگ مدالم بهتر می‌شد و شاید می‌توانستم طلا بگیرم.»

وی با اشاره به هشت ماه تمرین فشرده و پشت سر گذاشتن مسابقات سنگین برای حضور در بازی‌های آسیایی، به مشکلات مربوط به عدم صدور ویزا برای برخی کشورها و نبود سالن تمرین مناسب اشاره کرد و گفت: «دوست ندارم امروز از چیزهایی بگویم که خدایی نکرده باعث ناراحتی مردم شود. دوست دارم مردم با عشقی که به من دارند، شاد باشند و همه می‌دانند چه مشکلاتی وجود دارد. این مدال را به جوانان سرزمینم تقدیم می‌کنم که با جان و دل تلاش می‌کنند تا آینده خود را بسازند.»

علیپور با ابراز امیدواری برای رشد و توسعه ورزش سنگ‌نوردی در ایران، گفت: «دوست دارم سنگ‌نوردی آنقدر رشد کند و اردوهای خوبی داشته باشد که فقط رضا نباشد. رضا علیپور رفتنی است؛ شروع و پایان دارد و اینگونه نیست که همیشگی باشد. سومین مدال بازی‌های آسیایی را گرفتم که قطعا لطف پروردگار بود که همیشه با من است. احتمال اینکه در بازی‌های آسیایی آینده باشم ۵ درصد است؛ چرا که آن زمان ۳۶ ساله هستم. هنوز دوست دارم چیزهای جدیدی در زندگی تجربه کنم و خیلی از دوستان می‌دانند که چه می‌گویم. اگر بخواهم کلمه‌ای در مورد خود بگویم این است که هیچ قهرمانی نیست که اندازه من تنها باشد. تنهاترین مرد خدا هستم و تنها به عشق مردم این مدال را کسب کردم.»

وی در پایان خاطرنشان کرد: «بعد از المپیک هدفم خداحافظی بود و دیگر از تمام نداشته‌ها و گفتن‌ها خسته شده بودم. گویا با هیچ گفتنی قرار نیست چیزی درست شود. می‌دانم این مدال در شأن مردم عزیز نیست، اما این را بگذارید به پای اینکه سن سربازتان بالا رفته و پیر شده است. هر چند که پیر این رشته هستم. این مدال را از من بپذیرید و قطعاً یک روز مدال‌هایم را جایی تقدیم خواهم کرد که برای کشورم بماند؛ چرا که وقتی می‌گویم این مدال برای مردم است، دوست ندارم در خانه‌ام نگه دارم. قطعا لطف و انرژی مردم بوده است. اگر به من بود که دو سال پیش رفته بودم. دو مدال طلای بازی‌ها و بیست و یک مدال جهانی دارم و یکی از نابغه‌ها و اسطوره‌های این رشته هستم. اگر امروز خوشحال هستم به خاطر این است که چیزی اضافه شده است.»

علیپور در پایان افزود: «دوست داشتم که این مدال طلا شود، اما گاهی اوقات زندگی بالا و پایین دارد. نه در عرش خبری بود و نه در فرش و تنهایی جایی که باید برنده باشید، پیش خدا است. ما می‌مانیم و خدای خودمان و این مدال و زندگی‌ها رهگذر و بازی است. مسیر اصلی مسیر پروردگار است و امیدوارم مردم عزیز خوشحال شده باشند. می‌دانم ناقابل است و صمیمانه از اعماق وجود و قلبم عاشق مردم هستم. باشد که پروردگار، سرزمین پارسی را در آغوشش بگیرد.»