اندیشکدهها
شکست استراتژی آمریکا برای ناتو
شکست استراتژی آمریکا برای ناتو
در میان تمام صحبتهایی که در اجلاس ناتو در مورد وحدت و حمایت از اوکراین مطرح شد، یک موضوع بزرگتر نادیده گرفته شده و آن اینکه، استراتژی آمریکا در خصوص ناتو در حال شکستخوردن است. ضدحمله اوکراین که مدتها انتظارش مطرح بود و تلاش اوکراین برای وادار کردن کرملین به تسلیم شدن، با استحکامات دفاعی عظیم روسیه و تسلط فزاینده روسیه بر آسمان جبهه نبرد مواجه شد. اوکراین به سرعت شاهد کاهش ذخایر نیرو، گلولههای توپخانه و موشکهای دفاع هوایی است و غرب نمیتواند به اندازه کافی نیرو آموزش دهد یا سلاحهای کافی برای تغییر این وضعیت بد، تولید کند. از سوی دیگر ایالاتمتحده نمیتواند ذخایر نظامی موجود خود را کاهش دهد و در عین حال تواناییاش برای مقابله با یک بحران احتمالی در خصوص چین را حفظ کند. در نتیجه، استراتژی ناتو برای پایان دادن به جنگ، که پیشفرضاش موفقیت اوکراین در ضدحمله بود، به شکست انجامیده است. استراتژی گستردهتر آمریکا در اروپا نیز در حال شکست است. هدف اولیه ناتو جلوگیری از ظهور یک هژمون اروپایی بود که میتوانست امنیت و رفاه اقتصادی آمریکا را تهدید کند. هدف ناتو اطمینان دادن به شرکای ایالات متحده بود که واشنگتن آنها را در برابر تجاوزات شوروی رها نمیکند و به آلمان اجازه نخواهد داد ارتش مستقلی داشته باشد و بار دیگر رؤیای تسلط بر اروپا را در سر بپروراند. اروپای غربی در ازای دریافت حمایت نظامی آمریکا، توانست بر رشد اقتصادی تمرکز کند و به این ترتیب از زیر بار وابستگی به شوروی خلاص شد. در حالی که برای پژمردگی و پوسیدگی نظام شوروی زمان میخرید. این استراتژی قدیمی موفقیت چشمگیری داشت. با این حال، با فروپاشی دیوار برلین، نخبگان سیاست خارجی آمریکا نگرش خود را تغییر دادند و ایالات متحده به جای جلوگیری از ظهور یک هژمون رقیب که ممکن بود بر اروپا مسلط شود، خودش مانورهای قدرت را آغاز کرده و به قدرت برتر در اروپا تبدیل شد و هدفش نیز این بود که کل اروپای شرقی را در مدار آمریکا قرار دهد. گسترش ناتو و اتحادیه اروپا رفاه را در سراسر قاره گسترش داده است، اما اروپا را در ایجاد یک قابلیت نظامی خودمختار یا دنبال کردن سیاست خارجی مستقل از واشنگتن ناتوان کرده و روسیه را نیز بهطور فزایندهای خارج از نهادهای کلیدی اروپا قرار داده و انگیزه روسیه را برای تضعیف نهادهای اروپایی افزایش داده است. این رویکرد تنها در صورتی میتوانست موفقیتآمیز باشد که روسها با آن موافقت میکردند. اما همه رهبران کرملین از زمان گورباچف، مفهوم اروپای ناتومحور را رد کردهاند؛ اروپایی که در آن مسکو در تصمیمگیریهای کلیدی که بر امنیتش تأثیر میگذارد هیچ نقشی نداشته باشد. شانس ما برای خوراندن این ایده به پوتین یا جانشین احتمالی او روزبهروز کاهش مییابد. در همین حال، خود اروپا بهطور فزایندهای بر سر مقدمات استراتژی واشنگتن دچار دودستگی شده است. رونق آلمان - موتور رشد گستردهتر اروپا - برای سالها مبتنی بر هزینههای دفاعی کم و دسترسی به انرژی ارزان روسیه بوده است. حمله پوتین به اوکراین عملاً به این دسترسی پایان داد و وابستگی آلمان به انرژی گرانقیمت آمریکا را افزایش داد. واشنگتن برای مقابله با خطرات روسیه و چین، فشار فزایندهای را بر آلمان و سایر کشورهای «اروپای قدیمی» وارد میکند تا هزینههای دفاعی خود را افزایش دهند و تجارت و سرمایهگذاری در چین را محدود کنند. سرعت کُند تحویل تسلیحات آلمان به اوکراین و سفر تجاری پرمخاطب صدراعظم شولتز به چین در پاییز گذشته نشانههایی هستند که میگویند بعید به نظر میرسد ایده «بیشتر خرج کنید و درآمد کمتری داشته باشید» پیشنهاد جذابی برای برلین باشد. در همین حال، بسیاری از اعضای جدیدتر ائتلاف ناتو به رهبری لهستان و کشورهای بالتیک، ایالات متحده را تحت فشار قرار میدهند تا از ضمانتهای امنیتی که ارائه کرده است اما هرگز نخواسته است آن را اجرا کند، حمایت کند. آنها تهاجم روسیه به اوکراین را تهدیدی قریبالوقوع برای امنیت خود و آزمونی ضمنی برای اجرای تعهد واشنگتن به پیمان دفاعی میدانند. آنها اصرار دارند که عضویت اوکراین در ناتو در اسرع وقت انجام شود و ادعا میکنند که چنین تعهد امنیتیای بهجای تحریک بیشتر روسیه، مانع از تجاوز بیشتر مسکو خواهد شد. واشنگتن تلاش کرده از انتخابهای سختی که لازمه رفع این فشارهای متضاد هستند، اجتناب کند. آمریکا هرگونه پیشنهادی را که ممکن است شانس صلح از طریق مذاکره با روسیه را افزایش دهد، رد کرده است و معتقد است که میتواند روسیه را در اوکراین مجبور به تسلیم کند آنهم بدون اینکه خطر دخالت عمیقتر ناتو در جنگ و تمام خطرات ناشی از آن را متحمل شود.