اندیشکدهها
دلسردی اوکراین از اجلاس ناتو
دلسردی اوکراین از اجلاس ناتو
درحالیکه اوکراینیها نتیجه نشست ناتو در 11 ژوئیه را هضم کردند، اما حال و هوای سراسر کشور حاکی از ناامیدی بود. درحالیکه گردهمایی سالانه رهبران ناتو در ویلنیوس دستاوردهای ملموسی نظیر تأیید تحویل تسلیحات جدید و ایجاد ائتلافی برای آموزش خلبانان اوکراینی برای پرواز با هواپیماهای جنگنده F-16 را به همراه آورد، اما بیانیه بسیار مهم اجلاس سران نتوانست خواستههای اوکراین را برآورده کند. بهجای اعلام یک جدول زمانی مشخص برای عضویت اوکراین در ناتو، این بیانیه قبل از نتیجهگیری از «اصلاحات اضافی در بخش دموکراتیک و امنیتی» اوکراین سخن به میان آورده و اعلام کرد: «ما در موقعیتی خواهیم بود که در صورت توافق متحدان و برآورده شدن شرایط، از اوکراین برای پیوستن به ائتلاف ناتو دعوت کنیم.» این جملهبندی مبهم نشاندهنده پیشرفتی اندک بود اما این پیشرفت بسیار کمتر از انتظارات اوکراینیها بود. در آستانه این اجلاس، اوکراین و بسیاری از متحدان بینالمللی این کشور خواستار دریافت سیگنال روشنی از ناتو در مورد عضویت اوکراین در آینده بودند. با این حال، درحالیکه تعدادی از کشورها علناً از پیشنهاد اوکراین برای پیوستن به ناتو حمایت کردهاند،
هیچ اتفاق نظری در مورد این موضوع در میان ائتلاف 31 کشوری وجود ندارد. حامیان تلاش اوکراین برای پیوستن به ناتو این کار را تنها راه پایان دادن به تجاوز روسیه به این کشور و دستیابی به صلح پایدار در اروپای شرقی میدانند. آنها میگویند مسکو بهدنبال دستیابی به هدف اصلی سیاست خارجی خود است که قصد دارد دولت اوکراین را سرنگون کرده و این کشور را بهطور دائم در مدار کرملین قرار دهد. آنها که مخالف عضویت اوکراین در این بازه زمانی هستند، با اشاره به اینکه وعده عضویت سریع اوکراین در ناتو پس از جنگ به احتمال زیاد پوتین را متقاعد میکند که خصومتها را بهطور نامحدود ادامه دهد، این فقدان اجماع منجر به نتیجه غیرقابل تحمل نشست ناتو برای اوکراینیها شد. ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین روز سهشنبه شخصاً به لیتوانی سفر کرد، اما مداخله لحظه آخری او نتوانست تردیدها را برطرف کند و تعهد صریح به عضویت اوکراین را که مدتهاست به دنبال آن بود، تضمین کند. زلنسکی در نشست ناتو گفت:«امروز با ایمان به تصمیمات، با ایمان به شرکا، با ایمان به ناتوی قوی، سفری را به اینجا آغاز کردم. در ناتویی که دریغ نمیکند، زمان را تلف نمیکند و به هیچ
متجاوزی نگاه نمیکند. من دوست دارم این ایمان، به اعتمادبهنفس تبدیل شود. اعتماد به تصمیماتی که همه ما سزاوار آن هستیم و هر جنگجو، هر شهروند، هر مادر، هر کودکی انتظار آن را دارد. آیا این درخواست بیش از حد انتظار است؟»
برخی از همتایان زلنسکی در کشورهای حوزه بالتیک نیز با موضع او موافق بودند. زیگیمانتاس پاویلیونیس، نماینده لیتوانیایی در توئیتی نوشت: «این که رهبری نشد. این مماشاتی است که معمولاً منجر به شکست نهایی میشود.» در کییف، الکساندر شربا، سفیر ارتباطات راهبردی اوکراین، منطق ترس آشکار برخی از اعضای ناتو از تحریک پوتین را زیر سوال برد. او نوشت: «استراتژی «تحریک نکردن روسیه» در واقع استراتژی تحریک روسیه است. «در مورد قلدرها اینطور است. آیا غرب هرگز آن را خواهد دید؟» در همین حال، بسیاری در اوکراین از فقدان آشکار فوریت در میان شرکای بینالمللی این کشور ابراز خشم کردند. این احساس ناامیدی در یک پست توئیتری توسط داریا کالنیوک، فعال ضدفساد کهنهکار اوکراینی خلاصه شد: «اوکراین به «صبر استراتژیک» نیاز دارد. آیا باید با صبر و حوصله منتظر بمانم تا یک موشک روسی به آپارتمان من در کییف اصابت کند؟ یا باید صبورانه منتظر بمانم تا پسرم هجده ساله شود و به جنگ علیه بزرگترین تهدید ناتو برود؟ تاخیر به قیمت جان ما تمام میشود.» البته اینطور به نظر میرسد که اوکراینیها امید خود را از دست ندادهاند. آلیونا گتمانچوک، مدیر اندیشکده مرکز
اروپای جدید مستقر در کییف و کارشناس ارشد غیرمقیم در مرکز اوراسیای شورای آتلانتیک، با اشاره به نشست سال آینده ناتو، که قرار است در ایالات متحده برگزار شود، نوشت: «دلسرد شدهایم اما ناامید نیستیم.» او با اشاره به نشست بعدی ناتو نوشت:«ایستگاه بعدی، واشنگتندیسی است.»