اندیشکدهها
انتخابات در مناطق اشغالی اوکراین
انتخابات در مناطق اشغالی اوکراین
در بحبوحه ضدحمله اوکراین، کرملین بهدنبال تقویت موقعیت خود در بخشهای اشغالی اوکراین، نهتنها از نظر نظامی، بلکه از نظر سیاسی است و قصد دارد این کار را با مقدمهچینی برای برگزاری انتخابات در ماه سپتامبر انجام دهد. از یک سو، این انتخابات با هدف تقویت وفاداری مردم محلی به روسیه و وادار کردن آنها به زندگی سیاسی طبق قوانین اشغال، برگزار میشود. از سوی دیگر، این انتخابات به معنای ایجاد اعتماد به روسها و نشان دادن این است که جنگ طبق برنامه پیش میرود. تعویق ادامهدار انتخابات در اراضی اشغالی اوکراین با استناد به وضعیت حکومت نظامی به اندازه کافی آسان است، اما کرملین مصمم به برگزاری انتخابات است. دلایل زیادی برای این کار وجود دارد. نخست اینکه برگزاری انتخابات با اعلام رسمی روسیه مبنی بر اینکه همیشه در این منطقه حضور خواهد داشت، همخوان است. مسکو با بازگرداندن اندکی شرایط «عادی» در منطقه، بهدنبال عادیسازی درگیری است تا نشان دهد که جنگ بر اراضی اشغالی تاثیر نمیگذارد. روسیه میخواهد این تصور را از میان ببرد که مسکو فقط کنترل کامل منطقه لوهانسک را در اختیار دارد و کنترل بر سایر مناطق، نسبی است. در اواخر سال 2022،
کمیسیون مرکزی انتخابات روسیه اقدام به ادغام مقامات حوزههای انتخابی «مناطق جدید» روسیه، آموزش کارکنان آنها و راهاندازی یک سیستم رأیگیری الکترونیکی کرد. دارندگان گذرنامه روسی در جمهوریهای خودخوانده لوهانسک و دونتسک، قبلاً در انتخابات دومای ایالتی ذیل عنوان رایدهندگان منطقه روستوف روسیه بهصورت الکترونیکی رأی داده بودند. در حال حاضر، در بخشهای اشغالی مناطق زاپوریژیا و خرسون، کمیسیونهای انتخاباتی در حال روسیسازی هستند، تا جایی که نیمی از اعضای آنها مستقیماً توسط کمیسیون مرکزی انتخابات منصوب شدند. در همین حال، مردم محلی تحت فشار فزایندهای برای دریافت تابعیت روسیه هستند. در ماه مارس، ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه روند لغو تابعیت اوکراین را سادهتر کرد. او از سال آینده اخراج اوکراینیهایی را که تابعیت روسیه را رد میکنند، قانونی میکند. انتخابات سپتامبر موفقیت این یکسانسازی اداری و وفاداری شهروندان جدید روسیه را به محک خواهد گذاشت. در کییف، عجله مسکو برای صدور گذرنامه برای اهالی بخشهای اشغالی اوکراین موجب نگرانی است. امیدهای رهبری اوکراین به یک ضدحمله موفق حائز نگرانیهایی نیز هست، از جمله این
نگرانیها میتوان به یافتن پاسخی برای چگونگی ادغام مجدد مناطق تحت اشغال به اوکراین و نحوه رفتار با اوکراینیهایی که تابعیت روسیه را پذیرفتهاند، اشاره کرد. اوکراینیها باید انتخاب کنند که در کجا بین حامیان روسیه و قربانی اشغال تمایز قائل شوند.
کییف هنوز به روشنی پاسخی به این سوالات نیافته است. درحالیکه دیمیترو لوبینتس، بازرس حقوق بشر اوکراین، به افراد تحت اشغال توصیه کرده که در صورت لزوم شهروندی روسیه را بپذیرند تا از خود در برابر اقدامات تلافیجویانه محافظت کنند، موضع وزارت ادغام مجدد سرزمینهای موقتاً اشغالشده این است که تابعیت روسیه گرفتن، نوعی همکاری با مسکو محسوب میشود.
کرملین انتظار دارد که ذینفع اصلی انتخابات آینده باشد. اسامی ساکنان اوکراین اشغالی در لیست نامزدهای حزب روسیه متحد دیده میشوند و بسیاری از آنها کارمندان دولت از مناطق مورد نظر هستند. برخی از اسامی در برگههای رای متعلق به کسانی است که بهسادگی رنگ عوض کردهاند؛ نظیر والری بورلاچنکو، تاجری از منطقه دونتسک که در سال 2020 و قبل از حمله روسیه به اوکراین، به عنوان نامزد حزب خادم مردم ولادیمیر در همین منطقه نامزد انتخابات شده بود و حالا به نمایندگی از حزب روسیه متحد، در انتخابات شرکت کرده است. همچنین جنگجویان جداییطلب جوانی که به سیاستمداران تبدیل شدهاند، در حال طی مدارج ترقی هستند. آنها کسانی هستند که پس از سال 2014 در دنیای سیاسی پس از اشغال کریمه وارد صحنه سیاست شدهاند. واقعیت این است که هر چقدر هم که نقش مجالس محلی در نظام سیاسی روسیه تزئینی باشد، اما نخبگان محلی برای این مسیر و این پیشرفت شغلی ارزش قائل هستند. علاوه بر این، این انتخابات برای آنها به مانند یک نردبان برای ترقی در مدارج شغلی است. کرملین نیز به نوبه خود از اینکه مردم محلی خواستار تصدی کرسیهای قانونگذاری شوند خوشحال است.