اندیشکدهها
خطر آزمایش خطوط قرمز روسیه
خطر آزمایش خطوط قرمز روسیه
کدام اقدام آمریکا در اوکراین ممکن است حمله مستقیم روسیه به ایالاتمتحده یا متحدانش را کلید بزند؟ این سوالی کلیدی است. پاسخ غلط به این سوال ممکن است به چرخه تشدید تنشی تبدیل شود که منجر به جنگ هستهای شود. کمتر کسی انکار خواهد کرد که بالاترین ضرورت امنیتی ایالات متحده پیشگیری از آخرالزمان است. برای بسیاری در دولت بایدن، بهترین راه برای پیداکردن پاسخ به این سوال، آزمایش است. واشنگتن در طول زمان، اندکاندک سطح و کشندگی سلاحهایی که به اوکراین میدهد را بیشتر کرده است. همزمان با هر تحویل سلاح ارزیابی کرده است که آیا تلافی روسیه، غرب را هدف میگیرد یا نه. دولت بایدن، بیشتر و بیشتر نسبت به این اطمینان پیدا کرده است که «خطوط قرمز» کرملین در اوکراین به آن شفافیتی نیست که برخی نگرانش بودند. این اطمینان فزاینده باعث شده بایدن مخالفتش را با تحویل اف۱۶ به اوکراین کنار بگذارد. برای بسیاری ناظران، این رویکرد قدمبهقدم برای آزمودن محدویت تحمل روسها، محتاطانه و معقول است؛ اما این رویکرد، از نقصی رنج میبرد که ممکن است مرگبار باشد: خطوط قرمز یک کشور، یعنی خطوطی که برای حفاظت از آنها به جنگ میرود، همیشه ایستا نیستند.
ممکن است در طول زمان تغییر کنند، بسته به تغییر اقبال نظامی و فشارهای سیاسی داخلی در لحظه. اقداماتی که ممکن است در یک شرایط از سوی دشمن قابلتحمل باشد و ممکن است در شرایطی دیگر، بسیار غیرقابلتحمل شود. احتمالا ما پس از اینکه خود را در تقابل مستقیم با روسیه یافتیم، درخواهیم یافت که زیادهروی کردهایم، نه قبلش.
موفقیت در حرکت آرامآرام به سمت خطوط قرمز روسیه به متغیر دیگری هم بسته است که ما کنترل کمی روی آن داریم: اقدامات نظامی خود اوکراین. بهرغم نصیحتهای مکرر آمریکا در خودداری از حمله مستقیم به روسیه، اوکراینیها حمله به قلمرو روسی را با پهپاد و نفوذهای زمینی شروع کردهاند و در برخی نمونهها از تسلیحاتی که ناتو ارائه کرده، استفاده کردهاند. با تسلیحات جدید از بریتانیا و ایالات متحده، توانایی بیشتری هم برای این کار خواهند داشت.
باید بهخاطر داشته باشیم که حمله روسیه، حدود دو ماه پس از آن رخ داد که بایدن در دسامبر ۲۰۲۱ در حیاط کاخ سفید اعلام کرد، «خطوط قرمز هیچ کس را» نمیپذیرد و متعاقبش واشنگتن هم درخواست پوتین را رد کرد، درخواستی که بر مبنای آن، پوتین میخواست قول داده شود که اوکراین عضو ناتو نخواهد شد. با این حمله، پوتین همین حالا هم تمایلش را نسبت به این نشان داده است که ادبیاتش را با قوه قهریه پشتیبانی کند، حتی اگر تا اینجای کار از حمله مستقیم به ناتو خودداری کرده باشد.
بهجای جستوجو برای اینکه در اوکراین تا کجا میتوانیم پیش برویم، باید روی این تمرکز کنیم که چه چیز برای امنیت ملی آمریکا حیاتی است. پیشگیری از تشدید تنشها تا رسیدن به جنگ مستقیم با روسیه، با اختلاف مهمترین منفعت ماست. تضمین اینکه روسیه دوباره اوکراین را مطیع و منقاد خود نمیکند، هم مهم است و هم قابلدستیابی، بدون نیاز به اینکه ظرفیتهای جدید تهاجمی به اوکراین ارائه شود که به شکل بالقوه، تحریکآمیز باشد.
در مقابل، اینکه بگذارند اوکراین کریمه را پس بگیرد، محاکمه رهبران روس به اتهام جرائم جنگی و تضعیف ارتش روسیه، شاید به شکل انتزاعی مطلوب باشد، اما برای امنیت آمریکا حاشیهایاند و فشار آوردن برای رسیدن به آنها، در نهایت خطر تشدید تنش را افزایش خواهد داد.
شاید واشنگتن بر این باور باشد که آزمودن اشتهای روسیه برای جنگ با ایالات متحده، سیاستی منطقی است. اما گزینههای بهتری هم داریم. الان وقتش است که حمایت دفاعی حسابشده از اوکراین را با رویکرد پیشروی دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ ترکیب کنیم، پیش از آنکه کار فراتر از کنترلمان شود. مردم آمریکا باید بر این موضوع اصرار کنند.