اندیشکدهها
چالش تمرکز بر چین برای گروه ۷
چالش تمرکز بر چین برای گروه ۷
ژاپن، ۱۹ تا ۲۱ می، میزبان آخرین نشست رهبران گروه ۷ در هیروشیما بود و رهبران در این نشست، گستره وسیعی از مسائل را بررسی کردند که شامل فشارها و زورگوییهای اقتصادی چین، حمله روسیه به اوکراین، منع گسترش تسلیحات هستهای، حکومت و هوش مصنوعی و توسعه پایدار میشد. گروه ۷ تلاشهای خود را برای اینکه دیدگاههای متنوع جنوب جهانی را به حساب بیاورد، بالاتر برد و رهبرانی از آفریقا، آسیا، آمریکای لاتین و اقیانوس آرام را دعوت کرد. اما در میان همه موضوعاتی که در نشست گروه ۷ بررسی شد، دغدغه مرکزی مشترک، بهوضوح، اوجگیری چین بود. هدف اعضا این بود که تابآوری جمعی و امنیت اقتصادی اعضا در مقابل استفاده زورگویانه بالقوه چین از قدرت اقتصادیاش، تقویت شود. بلندپروازیهای اقدامات مشترک در این زمینه، بر کلیدخوردن «بستر همکاری گروه هفت برای اجبار اقتصادی» تکیه داشت.
این سازوکار باید به اعضای گروه ۷ اجازه دهد، «از زنجیرههای تأمین جهانی در مقابل اعمال نفوذ نامشروع، جاسوسی، نشت نامشروع دانش و خرابکاری در حوزه دیجیتال» حفاظت کنند. اعضا همچنین متعهد شدهاند، «همکاری کنند تا مانع شوند، فناوریهای روزی که توسعه میدهیم، برای پیشبرد ظرفیتهای نظامیای به کار گرفته شود که صلح و امنیت جهانی را تهدید میکنند.»
اما گروه ۷ با دو مشکل مواجه است. از زمان حمله تمامعیار روسیه به اوکراین، اعضا اتحادی در اقدامات خود در مقابل روسیه نشان دادهاند اما این اتحاد لزوماً در مورد چین هم صدق نمیکند. متحدان اروپایی آمریکا در گروه ۷ در شرایطی هستند که هزینههای جداییشان با روسیه در حوزه انرژی را تحمل میکنند و نمیتوانند همزمان از پس هزینه این بربیایند که به لحاظ اقتصادی علیه چین اقدام کنند. ضمناً، با وجود همه دغدغههای عمیق نسبت به توسعه نظامی که چین دارد، متحدان آمریکا در اقیانوس آرام بهشدت به دسترسی به بازارهای چین تکیه دارند.
از این رو، نتیجهگیریهای گروه ۷ درباره چین، پیامهایی متناقض با خود دارد. رهبران گروه ۷ میگویند میخواهند با چین «روابط سازنده و پایدار بسازند» و نمیخواهند «رشد اقتصادی و توسعه چین را خنثی کنند». آنها به دنبال این خواهند رفت که بهجای جداکردن اقتصادهایشان، خطرات را کاهش دهند و در کنار هم، جایگزینهایی برای فناوریهای چینی و نیز زنجیرههای تأمین مواد معدنی کلیدی بسازند. همچنین بهدنبال سرمایهگذاریهای زیرساختی در شراکت جهانی برای خودشان هم خواهند رفت.
اما فهرست محلهای نزاعشان در ادامه آمده است: نظامیکردن جزایری که به صورت غیرقانونی در دریای چین جنوبی اشغال شدهاند؛ نقض حقوق بشر و حقوق کارگران در تبت و ژینکیانگ؛ سرکوب مخالفان در هنگکنگ و فشار بر تایوان. این فهرست یادآوریای جدی است که تهدیدهایی که از سمت چین احساس میشوند، فیزیکی و انسانی هستند و موضوعشان فقط تبدیل وابستگیهای اقتصادی و فناوری اعضای گروه ۷ به اسلحه در مقابلشان نیست. آلن بیتی، پیش از برگزاری نشست در فایننشالتایمز در این باره نوشت: «ایالات متحده دارودستهای برای درگیری میخواهد، نه یک گروه حمایتی از قربانیان.»
دوم، حتی این رویکرد محتاطانهتر به مدیریت رقابت راهبردی گروه ۷ با چین، ممکن است دیگر جوامع هدف در نشست گروه ۷ را پس بزند و به آنها احساس بیگانگی بدهد، یعنی به اقتصادهای بزرگ بیطرفی که هند و برزیل در این نشست نمایندگیشان میکردند و گروه ۷ میخواهد آنها را به سمت خود بکشد.
در بیانیه جداگانهای که درباره تابآوری اقتصادی و امنیت اقتصادی صادر شد، اعضای گروه ۷ اعلام کردند که برای «مقابله با اجبار اقتصادی» در کنار هم خواهند ایستاد. اما برای برزیل، هند و دیگران خارج از دایره جادویی گروه ۷، استفاده راحت گروه ۷ از تحریمها و تبدیل دلار آمریکا به سلاح، یادآور این هستند که گروه ۷ قوی، به معنای ادامه بالقوه هژمونی ایالات متحده بر اقتصاد و سیاست آنها هم خواهد بود.