اندیشکدهها
توقف کوتاه اینگون در آمریکا و عصبانیت پکن
توقف کوتاه اینگون در آمریکا و عصبانیت پکن
اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت:«چین بار دیگر در حال تشدید مواضع خود در مورد سفرهای تسای اینگ ون، رئیسجمهور تایوان. اینگ ون قرار است در جریان سفر خود به آمریکای مرکزی، توقف کوتاهی نیز در نیویورک و لسآنجلس داشته باشد. اما این مواضع چین نباید رهبران ایالات متحده - از جمله کوین مک کارتی، رئیس مجلس نمایندگان را که قصد دارد با اینگون این هفته در لسآنجلس ملاقات کند - از ادامه مسیر و تعامل با مقامات تایوانی منصرف کند. متأسفانه، پوشش رسانهای توقف اینگون در ایالاتمتحده کمککننده نیست زیرا این پوشش تحت تاثیر لفاظیها و تهدیدهای پکن قرار گرفته است. برای کسانی که روابط ایالاتمتحده و تایوان را از نزدیک دنبال نمیکنند، توقف کوتاه اینگون در ایالات متحده ممکن است یک اقدام نادر، یک نمایش پرمخاطره دیپلماتیک در بحبوحه تشدید تنشها و یا حتی یک اقدام عمدی برای تحریک حزب کمونیست چین، به حساب بیاید. این نوع نگاه به نفع پکنی است که برای منزوی کردن تایوان تلاش میکند. اما حقیقت این است، همانطور که مقامات وزارت خارجه آمریکا بارها اعلام کردهاند، چنین توقفهایی در میانه سفر غیرعادی نیستند. این هفتمین بار است که اینگ ون در سفرهایش در خاک آمریکا توقف ترانزیتی دارد. واقعیت این است که ایالات متحده و دوستانش در سراسر جهان نباید تهدیدات تلویحی یا آشکار پکن را نادیده بگیرند. رهبران مسئولیتپذیر نباید از کنار تهدیدی که جمهوری خلق چین برای نظم بینالمللی ایجاد میکند، بگذرند. آنها نباید در مورد تمایل شی برای استفاده از اجبار و زور برای رسیدن به اهداف خود و تغییر وضعیت موجود دچار تردید شوند. گوش دادن، نظاره کردن و ارزیابی دقیق «خطوط قرمز» شی نیز تلاش مهمی است که ممکن است به جلوگیری از بروز اشتباه محاسباتی که میتواند به ویرانگرترین جنگ در تاریخ بشر منجر شود، کمک کند. با این حال، هیچ کشوری در جهان نباید اجازه دهد که جریان تقریباً دائمی تهدیدها و هشدارهای منتشرشده از سوی پکن این باور را ایجاد کند که اقدامات معقول، معمول و محدود، خطرناک، نگرانکننده و تنشزا هستند. سفر نانسیپلوسی، رئیس وقت مجلس نمایندگان به تایوان در آگوست گذشته، اتفاقی بسیار غیرعادیتر از توقف رئیسجمهور تایوان در ایالات متحده بود.، پکن پس از سفر پلوسی، تنها با اتخاذ مواضع دیپلماتیک تند، اقدامات اقتصادی متوسط و تمرینات نظامی واکنش نشان داد. همانطور که کارشناسان اشاره کردهاند، فعالیتهای نظامی پکن در آن زمان نیز، چندان اهمیتی نداشت چراکه این تمرینات احتمالا از قبل برنامهریزی شده بودند و پکن صرفا از سفر پلوسی بهعنوان بهانهای برای انجام این تمرینها استفاده کرد. از آنجایی که جهان نظاره میکند که پکن چگونه ممکن است به دیدار اینگون با مک کارتی در این هفته واکنش نشان دهد، آنچه که اهمیت دارد این است که به جای اغراق در مورد خطرات، مثال نانسیپلوسی را در ذهن داشته باشیم. همچنین این نکته را نیز باید در نظر داشت که مککارتی برنامههای خود را برای ملاقات با اینگون در تایوان را تغییر داده و ترجیح داد با او در کالیفرنیا دیدار کند. این خود یک امتیاز برای پکن محسوب خواهد بود. نگرانی آشکار در مورد اینکه پکن چگونه به این نشست در آینده واکنش نشان خواهد داد - یا بدتر از آن، عقبنشینی از چنین نشستی - فقط به نفع پکن و تشویق بیشتر پکن به ابراز تهدیدات مشابه است. ایالات متحده موظف است برای متحدان و شرکای خود سرمشقی قرار دهد که میگوید کشورها میتوانند واکنش جمهوری خلق چین به چنین جلساتی را نادیده بگیرند. مانند خود اینگون، رهبران ایالات متحده و دوستان و متحدانش در سراسر جهان هنگام ملاقات با مقامات تایپه در داخل یا خارج از کشور باید خونسرد و با اعتماد بهنفس باشند. دلیلی ندارد که چنین دیدارهایی باعث تحریک پکن شود. با این حال، ایالات متحده همچنین نباید به خود اجازه دهد که برای اجتناب از چنین تعاملاتی مرعوب شود و همچنین نباید اجازه دهد که مواضع پکن مشروعیت و اهمیت چنین دیدارهایی را تحتالشعاع قرار دهد.»