نگاه خارجی
توصیههایی علیه ایران
آنچه در این ستون میخوانید، دیدگاههای رسانههای خارجی است که صرفا جهت اطلاعرسانی منتشر میشود و این دیدگاهها موضع روزنامه «هممیهن» نیست.
توصیههایی علیه ایران
انستیتوواشنگتن در تحلیلی نوشت: روابط تهران با مسکو از زمان تهاجم این کشور به اوکراین، از تحویل تسلیحات گرفته تا انبوهی از هیئتهای سیاسی و تجاری که به هر دو پایتخت سفر میکنند، بهطور قابلتوجهی گسترش یافته است. این تحول منجر به زمزمههای نگرانی در داخل ایران شده است و برخی میترسند که دولت مرتکب خطای مهمی شده و با شریک غیرقابلاعتماد روسیه مواجه شده است. اگرچه این صداها تاکنون منزوی شدهاند، اما دولتهای غربی باید بهعنوان بخشی از استراتژی خود برای محدود کردن کمکهای نظامی ایران، به این تردید، دامن بزنند. روسیه و ایران در بیشتر 500 سال گذشته روابط متلاطمی داشتهاند که باعث بیاعتمادی عمیق بسیاری از ایرانیان امروزی شده است. در قرون هفدهم، هجدهم و نوزدهم، روسیه و ایران جنگهای متعددی با هم داشتند. در قرن بیستم، مسکو مکرراً در امور ایران مداخله میکرد (مثلاً مخالفت با انقلاب مشروطه، حمایت از جنبشهای تجزیهطلبانه و کمونیستی، اشغال قلمرو آن). روابط در اواخر دهه 1980 شروع به بهبود کرد، اما اصطکاک بر سر موضوعات مختلف از جمله جاهطلبیهای متفاوت مسکو در سوریه، تمایل این کشور برای ایجاد تعادل در روابط با اسرائیل
و عربستان سعودی، حمایت از قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران، و سرعت آهستهاش در گسترش روابط تجاری ادامه یافت.
برای تشدید این تنشهای نهفته، ایالات متحده باید بر دو نکته تأکید کند: اینکه تهران با هزینههای فزایندهای برای همسویی خود با مسکو مواجه است و اینکه روسیه ممکن است در نهایت به ایران خیانت کند. هدف اصلی چنین تلاشهایی باید بازدارندگی یا کاهش انتقال تسلیحات ایران به روسیه باشد. واشنگتن باید پیامهای خود را تنظیم کند. اگرچه مقامات غربی قبلاً به خطرات گسترش روابط اشاره کرده و تحریمها و فشارهای سیاسی جدید را بر تهران اعمال کردهاند، اما نکات گفتوگوی آمریکا باید بر پتانسیل اصطکاک و بیاعتمادی بین دو شریک تاکید کند. برای مثال، افشای جزئیات مربوط به معاملات محرمانه و یا تردید آنها در مورد یکدیگر ممکن است شدیدترین واکنش را در تهران ایجاد کند. واشنگتن باید حذف محرمانه چنین اطلاعاتی را تا حدی مدنظر قرار دهد که ثابت شده باشد خطرات افشای آن بیشتر از منافع احتمالی باشد. مقامات آمریکا همچنین باید بر نحوه رقابت شدید ایران و روسیه در جبهه اقتصادی تاکید کنند تا اینکه آیا تعمیق روابط ارزشش را دارد یا خیر. واشنگتن باید برخی از اطلاعاتی را که متحدان غربی در مورد تواناییهای پهپادهای ایران در اوکراین میآموزند - از جمله نحوه
ساخت آنها، نحوه عملکرد آنها در نبرد، و نحوه رهگیری آنها منتشر کند. در انجام این کار، مقامات باید تأکید کنند که چگونه این درسها باعث پیشرفت کار ایالاتمتحده و شرکای منطقهایاش برای تقویت دفاع در خاورمیانه میشوند. واشنگتن باید هزینه اقتصادی بیشتری را برای حمایت از روسیه بر تهران تحمیل کند و بدینترتیب به ایرانیان نشان دهد که چنین کمکی به آنها آسیب میرساند. اگرچه دولت ایالات متحده قبلاً برخی تحریمها را در پاسخ به حملونقل پهپادها اعمال کرده است، اما باید با تلاش برای کاهش درآمدی که تهران از فروش انرژی بهدست میآورد، از این هم فراتر رود. در نهایت، واشنگتن باید اتحادیه اروپا و بریتانیا را تشویق کند تا تحریمهای جدیدی را علیه نهادهای ایرانی درگیر در برنامه هواپیماهای بدون سرنشین اعمال کنند؛ بهویژه آنهایی که قبلاً تحت تحریمهای مقامات تسلیحات کشتارجمعی تحریم شدهاند، زیرا این تحریمها قرار است در اکتبر بر اساس قطعنامه 2231 شورای امنیت سازمان ملل لغو شوند. هوانوردی فجر، یاسایر (تغییر نام پویاایر) و خدمات هوانوردی پارس. دولتهای اروپایی قبلاً تحریمهای لایهای مشابهی را اعمال کردهاند و باید دوباره این
کار را انجام دهند. واشنگتن همچنین باید از اتحادیه اروپا و بریتانیا بخواهد که سپاه پاسداران را به فهرست سازمانهای تروریستی خود اضافه کنند؛ همانطور که بنا بر گزارشها لندن در حال بررسی آن است.