حکایت صبرآرایی
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
مهدی قربانیتبار
مدیر هنری هممیهن
امروز «هممیهن» بعد از تلاشها و فراز و نشیبهای فراوان به ایستگاه صدمین شماره خود رسید و این مجالی شد برای نگارش این یادداشت.
اینکه نگارش این متن از نظر تخصصی چقدر درست و اصولی است باید اساتید فن به بزرگی خودشان ببخشند و نامتعارف بودنش را بگذارند پای مدلهای نامتعارف طراحی صفحات روزنامه.
در این مبحث که چقدر طراحی فرم و صفحات روزنامه در دور جدید موفق بوده یا نه، باید صاحبنظران و مخاطبان نظر بدهند، اما به گمانم کموبیش مخاطبان بر این موضوع صحه میگذارند که «هممیهن» با شکستن سد تابوهای گذشته به عنوان یک روزنامه سیاسی، متفاوت و ساختارشکن، طراحی و اجرا میشود.
100 فرم متفاوت و قریب به 30 سبک بدیع
بیشک این حجم از تفاوت در یک روزنامه خبری-تحلیلی با اشتباهاتی همراه بوده و ما هم ادعایی بر بینقص بودن طراحی صفحات نداریم و نخواهیم داشت، اما آنچه در این صد شماره عامل آفرینش این اثر شده، همکاری و همدلی گروهی است که سالها در عرصه مطبوعات مشق کردند تا در این بزنگاه، دانش و تجربه به کارشان بیاید.
ساختارشکنی آنارشیستگونه صفحات روزنامه از آغاز، کار راحتی نبود و کماکان هم نیست و فکر نمیکنم در آیندهای نزدیک هم به یک روال و آرامش برسد چون ذهن اکثر نویسندگان و خبرنگاران طی سالها فعالیت حرفهای، قالبی ثابت به خود گرفته و تغییر در این ساختار بالطبع دشواریهای خاصی دارد برای رسیدن به راهی نو و نگاهی خلاقانه به هنر صفحهآرایی.
خاطرم هست در عمر فعالیتم در روزنامه، برای جابهجایی تیتر یک و انتقال آن به پایین عکسِ یک، پیر میشدم. آنقدر باید دل دبیر، معاون و سردبیر را بهدست میآوردم و توضیح میدادم که این تغییر چقدر میتواند به زیبایی صفحه و جلب رضایت مخاطب کمک کند، حالا تغییر فونت، اندازه، جانمایی عکس و... که جای خود دارد. اما سالهاست که از این توضیحات خسته نشدهام... شاید عشق به کارمان، به طراحی و به مخاطبانمان، ما مطبوعاتیها را خستگیناپذیر کرده است.
ممکن شدن آنچه هر روز بهعنوان شکل و فرم صفحات در پیش رویتان قرار میگیرد، همسو بودن تفکر سردبیر نواندیش و اعتمادش به مجموعه هنری روزنامه است. همان مجموعهای که جمال دیدگر، حسین احمدی و علیرضا تاجیک تا پاسی از شب کلمهها و عکسها را در ستونها ردیف میکنند برای آرایش متنها در مقابل چشم مخاطبان.
محمدجواد روح با همراهی و همدلی، راه را برای من و همکارانم هموار میکند تا تجربیاتمان را در قالبی جدید طراحی کنیم. هرچند او هم حساسیتها و اصول خاص خودش را دارد و از آن عدول نمیکند و گاهی به یک «تشدید» یا یک «ی» هم گیر میدهد. این هم نمک ماجرای همکاریهای ما در چالش تولد هر شماره از روزنامه است. روزنامهای که روزهای پرتنشی را با یاد، دلتنگی و نگرانی برای همکار عزیزمان الهه محمدی سپری میکند.
اما یادتان باشد ما اینجا در آتلیه «هممیهن» منتظریم شما هم حساسیتهایتان را بگویید و در این چالش مطبوعاتی در کنارمان مایه دلگرمیمان باشید.