دفاع از ساحت روزنامهنگاری
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
درباره ویدئوهای خشونتآمیز این روزها
کسی منکر رشادتها و جانبازیهای سربازان گمنام امام زمان نیست و این فضای امنی را که ما در آن نفس میکشیم، مرهون تلاش بیوقفه این عزیزان هستیم، اما انتظار داریم در تبیین و تحلیل وقایع و بحرانها، نگاه درست و معطوف به واقعیت جریان داشته باشد؛ بنابراین نقد و بررسی بیانیه انتشاریافته، از این باب است. شاید هم تحلیلهای اصلی، با مضامین حقیقی، به صورت طبقهبندی شده، برای مسئولان داده میشود و این متن صرفا برای آگاهی افکار عمومی تهیه شده است؛ امیدوارم اینگونه نباشد، چون ایراد اصلی در همین است. اگر مردم ولینعمت ما هستند، حق نداریم واقعیت امر را از آنها دریغ کنیم.
استدلالی که در پشت متن انتشاریافته دو دستگاه امنیتی قرار دارد، تقلیل بحران 40روزه کف خیابان به توطئه سرویسهای جاسوسی آمریکا و اسرائیل و بازیگری رسانهها است. عناصری آموزش دیدهاند که در پوشش رسانه داخلی، اطلاعات و محتوا تهیه کنند و بفرستند و شبکههای خبری آن اطلاعات را ابزار تحریک جوانان کنند، تا برای اغتشاش به خیابان بیایند. سوال من این است که در اینجا نقش رسانههای رسمی چه میشود؟ رسانههای بزرگ با بودجههای میلیاردی، مثل صداوسیما و خبرگزاریهای اصلی، سایتهای خبری و ارتش سایبری و افسران جنگ نرم، پس کی به کار میآیند و در این بحران چه نقشی ایفا میکنند؟
اینکه یک خبرنگار برود و عکس مهسا امینی را بگیرد و برای سرویسهای بیگانه بفرستد که کاری ندارد. هرکس میتواند این کار را بکند. اصلا این همه ویدیو که جوانان و دانشجویان به رسانههای فارسیزبان میفرستند، مگر با هدایت سرویسهای جاسوسی است؟ پس سیا و موساد، اگر بخواهند کاری علیه نظام اسلامی کنند، باید بتوانند اعتماد عمومی به رسانههای رسمی را زائل کنند. وقتی اعتماد به اخبار تلویزیون رسانه ملی از بین رفت، مخاطب خودش مشتری شبکه بیگانه میشود.
من فکر میکنم اگر دنبال منفذ نفوذ سیا و موساد میگردیم، لابد باید آن را در میان رسانههای بزرگ خودی بگردیم و این سوال را مطرح کنیم که آنها چگونه دهها هزار میلیارد پول و سرمایه در اختیار دارند، دریغ از یک ارزن تاثیرگذاری بر مخاطب جوان. اکنون رسانه ملی، کجای بحران کنونی قرار دارد؟ نقطه تاثیرگذاری آن کجاست؟ چه کسی این دستگاه عظیم رسانهای را از کار انداخته است؟ نسبت خبرگزاریهای رسمی با مخاطبان جوان چیست؟ چرا آنها فقط برای خوشایند مسئولان خودشان محتوا تولید میکنند و کاری به مخاطب عام ندارند؟ نتیجه تحلیلها و جریان خبری خبرگزاریها و رسانه ملی در شش هفته اخیر چه بوده است؟ آنها جز گذاشتن هیزم خشک بر آتش التهابات از طریق تحقیر و تخفیف معترضان خیابان و تشجیع آنها به خشونت بیشتر، کدام اثربخشی را در حل و رفع بحران ایفا کردهاند؟ چرا همه این رسانههای مدعی، در برابر دو شبکه خبری فارسیزبان ماهواره، قافیه را باختهاند و مثل بچه انگشت اتهام به سمت بیبیسی و ایراناینترنشنال گرفته و گله و شکایت میکنند؟ آیا دستگاههای امنیتی با فرضیه نفوذ، دلیل ناکارآمدی و سوءکارکرد این رسانهها را بررسی کردهاند؟
اما نکته دیگر، تریبوندارانی است که همه جا هستند. در مراسم رسمی سخنرانی میکنند. شهر به شهر میگردند و مطالبشان در شبکه بزرگ رسانهای کشور، در همه جا پخش میشود. اینها در بحران اخیر به جز عصبانی کردن بیشتر جوانان معترض، چه نقشی در فروکشسازی التهابات ایفا کردهاند؟ اگر مخاطب ندارند، پس چگونه این همه تریبون در اختیارشان قرار گرفته است؟ لابد نفوذ در اینجا هم میتواند مصداق داشته باشد. در اینجا من بهعنوان معلم دانشگاه در رشته روزنامهنگاری و پژوهشگر حوزه ارتباطات، روی سخنم با مسئولین و متولیان امر است که چرا در بحران اخیر کشور، رسانههای مستقل داخلی، سیبل شده و این همه هدف حمله مداوم قرارگرفتهاند؟ چرا اجازه میدهند، اینها را که کار حرفهای انجام میدهند و اندک آبرو و اعتباری نزد مخاطب دارند، ملکوک و بیاعتبارشان کنند؟ واقعا تن نحیف روزنامهنگاری مستقل ایران، دیگر طاقت تازیانه ندارد. امروز نهادهای امنیتی به جای تخریب، باید اعتباربخشی به رسانههای مستقل داخلی را فریاد کنند.
در همین ماجرای مهسا امینی، اگر خبرنگاران رسانههای مستقل، اجازه مییافتند گزارش حقیقت تهیه کنند، اصلا کار به اینجاها نمیکشید. محض رضای خدا، نگاه پُر از سوءظن و تردیدآمیز را از روی این رسانهها بردارید. برای قوام و دوام نظام اسلامی هم که شده، به روزنامهنگاری مستقل، فرصت و میدان دهید. گرچه آنها مجیزگو نیستند و زبانشان تلخ و گزنده است، اما خائن و وطنفروش نیستند. تیترهای مشحون از طعنه و کنایه و تحقیر در برخی از رسانههای منسوب به مقامات را ببینید که هر روز در صفحه اول با عناوین روزنامههای زنجیرهای و خائن و جیرهخوار و دنباله داخلی دشمن،
تکرار میکنند.