اندیشکدهها
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
اقدامات جهانی پس از استفاده روسیه از سلاح هستهای
اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: «ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، با شکست در میدان نبرد، به تهدیدات ضمنی استفاده از سلاح هستهای در جنگی که خود علیه اوکراین بهراه انداخته، متوسل شده است. ایالات متحده و سایرین پیامهایی عمومی و خصوصی در مورد عواقب شدید استفاده روسیه از هر نوع سلاح هستهای علیه اوکراین ارسال کردهاند. اگرچه استفاده روسیه از تسلیحات هستهای در جنگ علیه اوکراین بعید است، اما قابل چشمپوشی نیست. از این گذشته، پوتین هنگامی که حمله 24 فوریه خود را علیه اوکراین آغاز کرد، بسیاری را شگفتزده کرد. استفاده روسیه از تسلیحات هستهای علیه اوکراین مستلزم واکنش سریع و تقریبا فوری ائتلاف گستردهای از کشورهای ذیربط فراتر از کشورهای همسو با غرب است. تحریم کامل اقتصادی، مالی و تجاری، یکی از گزینهها است. تبدیل روسیه به ایران یا کره شمالی، از نظر اقتصادی، باید نقطه شروع منطقی برای هرگونه استفاده روسیه از سلاح هستهای باشد. تحریمها در این سطح تأثیر منفی و قابل توجهی بر اقتصاد جهانی خواهد داشت. با این حال، بعید است که آنها از نظر اقتصادی بسیار بیثباتکنندهتر از زمانی باشند که سلاح هستهای در خاک اروپا استفاده شود. کشورهای غربی باید به پوتین و حلقه نزدیک او بفهمانند که آماده تحمل پیامدهای اقتصادی هستند. تصرف داراییهای دولتی روسیه گزینه دیگری است. طی چند روز پس از حمله پوتین به اوکراین، کشورهای گروه 7 بیش از سیصد میلیارد دلار از ذخایر ارزی روسیه را که در کشورهایشان نگهداری میشد، مسدود کردند. با این حال، این توقیف، برای هر هدفی نمیتواند موثر باشد. حذف روسیه از سازمانهای بینالمللی، گزینه بعدی است. اگرچه روسیه در سال 2014 از گروه 8 بیرون رانده شد و این گروه به گروه 7 تغییر کرد، روسیه همچنان عضو تعدادی از سازمانهای بینالمللی است. اگر روسیه از سلاح هستهای در اوکراین استفاده کند، مشارکت این کشور در سایر سازمانهای بینالمللی باید بررسی شود.»
چین و روسیه مانند هم نیستند
اندیشکده کوئینسی نوشت: «سه ماه پس از حمله روسیه به اوکراین، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، سخنرانی کرد و مدعی شد که «پایههای نظم بینالمللی در معرض چالش جدی و پایدار قرار دارد». با این حال، بلینکن به سرعت از موضوع این تهاجم عبور کرد و گفت: «ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه یک تهدید آشکار و فعلی است... [اما] چین هم تنها کشوری است که قصد تغییر نظم بینالمللی و قدرت اقتصادی، دیپلماتیک، نظامی و فناوری انجام دادن آن را دارد.» تشکیلات سیاست خارجی ایالات متحده، چین و روسیه را از جنبههای اساسی یکسان میداند؛ یعنی آنها را دولتهایی استبدادی با هدف تضعیف ارزشهای لیبرال و قدرت آمریکا میبینند. مهمترین تفاوت چین و روسیه این است که چین قدرتمندتر است، بنابراین آمریکا نباید اجازه دهد تجاوز روسیه، اولویت بزرگتر یعنی مهار چین را منحرف کند. چین و روسیه در دوره جهانی شدن بازار آزاد و فروپاشی طولانی آن پس از سال 2008 مسیرهای بسیار متفاوتی را طی کردند و تاریخهای متفاوت این دو کشور، نخبگان حاکمی را بهوجود آورده که جهتگیریهای جهانی متمایزی نسبت به هم دارند. رهبری روسیه قصد دارد سیستم تحت سلطه آمریکا را بیثبات کند، درحالیکه هیچ جایگزین مثبتی را ارائه نمیدهد. در مقابل، رهبری چین، اگرچه ترسها و نارضایتیهایی مشابه با روسیه دارد، اما چشمانداز جهانی بسیار بزرگتر و سازندهتری دارد. دقیقا به همین دلیل است که چین از روسیه قدرتمندتر است؛ چین رشد اقتصادی موفق و تحت بازار آزاد جهانی دارد و بهطور بالقوه شریکی در وظیفه اصلاح نظام جهانی است.»