چطور اعتراضات نادیده گرفته میشود؟
جامعه سیاهپوستان آمریکا از دهه ۶۰ برای حقوق خود مبارزه میکنند
جامعه سیاهپوستان آمریکا از دهه 60 برای حقوق خود مبارزه میکنند
پس از مرگ جورجفلوید، آمریکا هفتهها در ناآرامی و اعتراضات خیابانی بود. 25 ماه مه سال 2020، یک مرد سیاهپوست 46ساله به نام جورجفلوید در بازداشت پلیس در مینیاپولیس جان باخت و این حادثه یک موج تظاهرات سیاسی را به راه انداخت که به حداقل 140شهر در ایالات متحده گسترش یافته و بیش از دو هفته بعد ادامه داشت. گارد ملی برای کاهش شیوع خشونت در بسیاری از ایالتها مستقر شد و دونالد ترامپ، رئیسجمهوری وقت آمریکا خواستار مداخله نظامی شد و همین اقدام او یک جو نژادپرستی را در سراسر کشور برانگیخت. با این حال پس از گذشت چند روز، اعتراضات گستردهتر و مسالمتآمیزتر شد. اعتراضات علیه بیعدالتی و سرکوب نژادی در آمریکا سابقهای طولانی دارد. بررسی واکنشهای دولت آمریکا در دورههای قبلی ناآرامیهای نژادی، بهویژه در «تابستانهای طولانی و گرم» بین سالهای ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸، درسی شد برای دولتهای آینده آمریکا. مانند تظاهرات جرج فلوید، تظاهرات در دهه 1960 ریشه در جستوجوی حق شهروندی و بهدست آوردن منزلت سیاهپوستان در مقابله با نژادپرستی نهادی، جداسازی، تبعیض و خشونت جریان داشت. مانند اعتراضات کنونی، معترضان در اعتراضات قبلی هم خواستار عمل دولت به وعدههایش بودند. مارتین لوترکینگ جونیور در «نامهای از زندان بیرمنگام»، اعتراضات آمریکاییهای آفریقاییتبار در سال 1963 را بهعنوان فراخوان ملت برای حرکت بهسوی بنیانهای بزرگ دموکراسی توصیف کرد که توسط پدران بنیانگذار آمریکا بنا شده بودند.
برخی ناآرامیهایی سال 1963 را یک انقلاب نامیدند. اما جانافکندی، رئیسجمهوری وقت آمریکا در یک سخنرانی تلویزیونی ملی در 11 ژوئن آن سال اعلام کرد: «این واکنش خشونتآمیز یا مسالمتآمیز دولت است که تعیین میکند آیا انقلابی به وقوع خواهد پیوست یا خیر.» کندی گفت: «کسانی که هیچ کاری انجام نمیدهند دعوت به خشونت میکنند. کسانی که جسورانه عمل میکنند، هم کار درست را میشناسند و هم حق مردم را.» پس از ترور کندی، لیندون جانسون برنامه «جامعه بزرگ» را تدوین کرد؛ برنامهای که هدفش اجرای سیاستهای ضدفقر و افزایش رفاه اجتماعی بود. فعالان حقوق مدنی، بهویژه مارتین لوتر کینگ، مشتاقانه از این برنامه حمایت کردند. اما برنامه «جامعه بزرگ» به برخی از مشکلات لاینحل نژادی که آمریکاییها را آزار میداد و باعث شورشهای شهری در هارلم در سال 1964 و واتس در سال 1965 شد، رسیدگی نکرد. وضعیتی که هم لوترکینگ و هم مالکوم ایکس به آن اعتراض کرده بودند.
هارلم: کشته شدن یک نوجوان
در سال 1964 هارلم شور و نشاط فرهنگی خود را داشت. کلوپهای جاز و محافل که یک رنسانس فرهنگی را در طول دهه 1920 در هارلم ایجاد کرده بودند، در جریان بودند اما محله شهر نیویورک نیز از فقر، عدم سرمایهگذاری، کمبود مسکن و بافت فرسودهشده و روابط پرتنش بین ساکنان این بافتها و نیروی پلیس عمدتا سفیدپوست در معرض آسیب بود. در 16 ژوئیه 1964، زمانی که یک افسر پلیس سفیدپوست به جیمز پاول 15ساله آمریکایی آفریقاییتبار تیراندازی کرد، این تنشها به نقطه جوش خود رسید. مرگ پاول، هارلم را به یک میدان جنگ داخلی تبدیل کرد که در آن درگیری بین ساکنان مسلح به کوکتلمولوتوف و سنگ و پلیس که در برخی مواقع به طور بیرویه به آشوبگران و همچنین تماشاچیان بیگناه حمله میکردند، در جریان بود. این قیام شش روز به طول انجامید. نتیجه این شورش بلافاصله پس از پایان آن، امیدوارکننده بود. برنامهها برای تأمین بودجه ضدفقر از سوی دولت فدرال برای این محله تسریع و تدوین شد. قانون فرصتهای اقتصادی که یک ماه بعد به عنوان بخشی از برنامه جامعه بزرگ و برنامههای ضد فقر لیندونجانسون علیه فقر به تصویب رسید. به نظر میرسید که این اقدامات نویدبخش بهبود وضعیت هارلم و نیویورک باشد. نهادهایی که برنامههای آموزش در دوران کودکی، تغذیه و برنامههای بعد از دوران مدرسه را در دست داشتند، کمک مالی دریافت کردند. اما امیدها برای ساخت یک هارلم احیا شده جدید، خیلی زود رنگ باخت. نیاز مبرم هارلم به سرمایهگذاری اقتصادی خیلی بیشتر از منابع محدود و اراده سیاسی دولتمردان بود. چراکه در آن دولت بیشتر پول دولت صرف جنگ در ویتنام میشد.
جنبش وات: توقف ترافیکی بحثبرانگیز
در 11 اوت 1965، کمی بیش از یک سال بعد، جنبش واتس به راه افتاد. جرقه این جنبش ترکیب مشابهی از فقر، تبعیض نژادی و خشونت پلیس بود که باعث اعتراضات و نافرمانی مدنی در محله لسآنجلس شد. 98درصد از ساکنان محله واتس آفریقایی-آمریکایی بودند. 30درصد از مردان سیاهپوست فاقد شغل بودند. اداره پلیس لسآنجلس طی دههها آزار و اذیت، بهعنوان نیروی خشن، نژادپرست و مستعد استفاده از زور بیش از حد در جامعه سیاهپوست شهرت پیدا کرده بود. پنج روز قبل از تصویب قانون حق رای، پلیس یک راننده سیاهپوست به نام مارکیتفرای را که مظنون به رانندگی در حالت مستی بود، دستگیر کرد. جمعیت خشمگین شاهد دستگیری فرای، برادرش و مادرش توسط پلیس بودند. در عرض یکساعت، یک شورش شهری تمامعیار آغاز شد که یک هفته تمام طول کشید. منطقه شورش، غارت و خشونت حدود 46مایل را در برگرفت و 14 هزار نیروی مجری قانون از جمله اداره پلیس لسآنجلس، گشت بزرگراه کالیفرنیا و گارد ملی را به خود مشغول کرد. این ناآرامیها 34کشته، 1000زخمی، حداقل چهار هزار بازداشتی و خسارت مالی 40میلیون دلاری برجای گذاشت. این آسیب عظیم، گسترده و پایدار بود. بخشهایی از لسآنجلس هنوز بهطور کامل از تبعات این خیزش بهبود نیافتهاند.
پس از آن، جانسون یک بودجه اضطراری ضدفقر را برای لسآنجلس تصویب کرد. با این حال، رئیسجمهور علناً شورش و خشونت را متضاد با حقوق شهروندی خوانده و آن را محکوم کرد و غارتگران را افرادی مخالف عدالت نژادی توصیف کرد. تلاشهای دولت فدرال برای بهبود وضعیت واتس در کوتاهمدت بینتیجه ماند، چراکه دولت با کمبود منابع مواجه بود. چهرههای تاثیرگذار جامعه در واتس تلاش کردند تا همبستگی سیاسی بین رهبران باندهای خلافکار، فعالان حقوق سیاهپوستان، سازمانهای حقوق مدنی و گروههای مذهبی و مدنی ایجاد کنند. اما این تلاشهای محلی برای حمایت از هنرهای جامعه آمریکایی آفریقاییتبار، به راه آوردن باندها، زمینهای بازی، ادغام مدارس و سرمایهگذاری مطمئن برای کسبوکارهای کوچک با کمبود بودجه مواجه بود چراکه اولویتهای دولت فدرال تغییر کرده بود. همانطور که ماجراهای واتس در رسانه ملی پخش شد، معلوم شد که برنامه «جامعه بزرگ» واتسون شکست خورده است. روایت این شکست ظهور رونالد ریگان را که در سال 1966 به عنوان فرماندار کالیفرنیا انتخاب شد، تسهیل کرد و به جنبش سیاسی، محافظهکاری دامن زد که بیشتر به کنترل جرم و جنایت علاقهمند بود تا ریشهکن کردن ریشههای ناآرامیهای نژادی. جانسون تشخیص داد که در یک جنگ فرسایشی سیاسی طرف بازنده است. کنگره بیشتر مایل به حمایت از تلاشها در جنگ ویتنام بود که هر دو حزب آن را برای آینده دموکراسی حیاتی میدانستند. در مقابل، به تلاشهای ضدفقر بیتوجهی شد. فارغ از اینکه فقر ابتکار عمل را از دولت سلب کرده و به بیقانونی دامن میزند. در نهایت برای برچیدن چالش نبود عدالت نژادی و اقتصادی و جرمانگاری بیدلیل جوامع سیاهپوست، در سال 1968 لایحه خیابانهای امن ارائه شد. این لایحه، نتیجه عکس داد چراکه برای اولین بار دولت را ملزم به تامین منابع مالی کمپینهای ضدجنایت کرد و براین اساس به جای راه افتادن کمپینی علیه فقر، کمپینی علیه جنایت در اولویت دولت قرار گرفت. بنابراین جنگ ادامه یافت و آمریكاییهای آفریقاییتبار بیشتری مجرم شناخته شدند. این برنامه، نابرابری در حوزه اشتغال، مسکن، آموزش و رفاه اجتماعی را در خصوص دهها میلیون آمریکایی-آفریقاییتبار تشدید کرد و ناگزیر جامعه سیاهان آمریکا را به سمت عصبانیت و خشم سوق داد.
اعتراضاتی که در پی مرگ جورج فلوید انجام شد، نقطه عطف بزرگ دیگری در تاریخ آمریکا بود. آمریکاییها با هر پیشینهای، این فرصت را دارند تا عشق را به جای ترس انتخاب کنند. همانطور که در هارلم و واتس دیده شد، دولت آمریکا در گذشته چنین انتخابهای سختی داشته و هر بار مسیر اشتباهی را انتخاب کرده است.