| کد مطلب: ۱۴۲۹

صدای جـاودانه عـاشق «جامه‌دران» ایران

روزنامه هم‌میهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.

صدای جـاودانه عـاشق «جامه‌دران» ایران

بهروز غریب‌پور

نویسنده و کارگردان تئاتر

سال ۱۳۸۳ و هنگام نخستین اجرای «اپرای رستم وسهراب»، به دعوت من استاد به دیدن اجرای اپرا نشست و پس از اجرا با جمعی از مهمانان شاخص در پشت صحنه حضور پیدا کرد، هرچند تعارفی کرد و به آهنگ‌ساز تبریکی گفت، اما آهسته، مدبرانه، درگوشی و خودمانی، متاثر از اولین همکاری بسیار تاثیرگذارمان در فرهنگسرای بهمن گفت: «چرا از آواز ایرانی و خوانش ایرانی استفاده نمی‌کنید؟» توضیح دادم این اثر می‌توانست زیباتر خوانده شود تا نقالی ملی را به جایگاه والاتری برسانیم اما... و شرحی مختصر دادم که اکنون به‌صلاح نیست آن را بیان کنم و دست‌آخر گفتم: «آن‌روز نزدیک است» و از ایده‌هایم گفتم، شنید و پذیرفت با او که شیفته ایران و موسیقی ایرانی ا‌ست، هم‌فکرم...

چندسال بعد و پس از آن‌که «اپرای عاشورا» را با هدف احیای اپرای‌ملی روی صحنه بردم، هنگام ضبط «اپرای مولوی» شماره همایون عزیز را از مرحوم فرهودی، مدیر استودیو پاپ گرفتم و دعوتش کردم تا نقش شمس را اجرا کند. همایون بلافاصله، یک‌ساعت بعد در استودیو حاضر شد و علت پذیرش بی‌چون‌وچرای دعوتم را توضیح داد: «چندروز پیش در قونیه بودم و آرزو کردم روزی اندیشه‌های شمس را بخوانم و دیگر این‌که بابا براساس آموزه‌هایش در تئاتر باربد و معلمش اسماعیل مهرتاش همیشه به من توصیه کرده که تئاتر را تجربه کنم و... سرانجام دومین اپرای ملی‌مان با صدای بزرگانی چون همایون شجریان، محمد معتمدی، حسین علیشاپور، مهدی امامی، اسحاق انور، ملیحه مرادی و... روی‌صحنه رفت و در آغازین شب، در حضور تماشاگران، هم از این خاطره گفتم، هم اجرای آن‌شب را به او که بی‌تردید بزرگ بود، بی‌تردید عاشق ایران بود وبی‌تردید تاابد نامش بر تارک موسیقی‌ملی ما خواهد درخشید، تقدیم کردم.

شجریان با آن زمزمه صمیمانه‌اش در پشت‌صحنه تالار فردوسی دوباره به من ثابت کرد؛ خاک‌پای ملت ایران است، چنان‌که در سال۱۳۷۰ خطاب به من نوشته بود و با هشت‌شب اجرای بی‌مزدو‌منتش ورق را برگرداند و کشتارگاه سابق تهران، پایتخت عشق به ایران شد؛ با صدای جاودانه یک عاشق «جامه‌دران» ایران.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه فرهنگ
  • نمی‌خواهم بگویم «بی‌دار» یک فاجعه به تمام معنا بود. نه تا این حد بد نبود که آن را فاجعه بدانیم، اما بدون اغراق یکی از…

پربازدیدترین
آخرین اخبار