دست خودم نیست، به گمانم دیوانه شده‌ام. چند روز است که مثل کفتربازها شما بخوان «عشق‌بازها» سر به آسمان کرده و انتظار می‌کشم. شده‌ام مثل پدر و مادرهای وسواسی که شب تا صبح هزار بار بالای سر بچه‌شان می‌روند و نفسش را چک می‌کنند.
در دنیایی که تهیه یک رساله کمتر از چند دقیقه زمان می‌برد می‌خواهید کسی را با این وسایل مجازات کنید؟ اصلاً بچه‌‌های کم‌برخوردار چه گناهی کرده‌اند که یک نفر که بابت توهین به ادیبی محکوم شده است باید معلم این طفلان معصوم شود؟ در دنیای این جماعت بزرگترین تنبیه دیده نشدن است؛ باقی هر چه که باشد به نفع آنهاست.
جگر آدم کباب می‌‌شود؛ خیلی سختی کشیده است. یکی دو نفر از این می‌نویسند که با فواد اختلاف فکری داشته‌اند اما همیشه او را رفیق و برادر خودشان می‌دانستند.
آش دیدار احمدالشرع و ترامپ چنان شور است که فریاد و فغان بی‌انصافان عالم را هم درآورده. ظاهراً دنیای سیاست، آن هم در عرصه بین‌الملل پیچیده‌تر از آن است که با عقل یکی مثل من جور دربیاید.
تصویری که می‌بینید تورهایی است که برای جلوگیری از حمله غافلگیرانه پهپادی کشیده‌اند. چه شد که این بلای جانسوز به جان آدمیزاد افتاد؟
خوابیدن رئیس‌جمهور آمریکا در حاشیه یک جلسه ظاهراً اهمیت چندانی ندارد. یعنی حتی بیشتر خبرگزاری‌ها هم که عکس را کار کرده‌اند به عنوان توضیح عکس چیزی درباره خواب ننوشته‌اند. انگار کن منتظر باشند که کاخ سفید بیانیه بدهد که بدینوسیله اعلام می‌گردد رئیس‌جمهور ایالت متحده آمریکا در حاشیه مراسم فلان به خواب رفت و... حرفم این است که احتمالاً این شکل از خبررسانی در ردیف خبرهای زرد است. همان خبرها که خود ترامپ می‌پسندد و دنبال می‌کند.
وقتی عکس مردم کردستان در حال نامه نوشتن به رئیس‌جمهور را دیدم نوری در دلم روشن شد. به این فکر کردم که شاید یک نفر پیدا شود و یکی‌یکی نامه‌ها را بخواند و از میان همان نامه‌ها درددل مردم را بشنود؛ یک نفر که درد مردم به جانش بنشیند و دردشان را بکاهد. چون هیچ چیزی مثل نامه نمی‌تواند از درددل آدم بکاهد.
سرکار خانم مهاجرانی سلام و عرض ادب. اول اینکه نمی‌دانم چه اصراری دارید هر دو سه هفته یکبار میهمان عکس‌نوشت شوید.
بیشتر سال‌ها وزیر آموزش و پرورش زنگ استکبارستیزی را در یکی از مدارس به صدا درمی‌آورد و... از روی عکس‌ها مشخص است که اگر حرکات خودجوش مردمی را فاکتور بگیریم، نهادهای مسئول دچار یک روتین تکراری شده‌اند که هیچ نشانی از رشد و به‌روزرسانی در انتقال پیام ضداستکبار در آنها دیده نمی‌شود. نمونه‌اش همین چکشی که دست وزیر است و قرار است با آن زنگ استکبارستیزی را به صدا دربیاورد. حقیقتاً با چه منطقی روی چکش ضداستکبار گل چسباندید؟
نمی‌شود یک هفته پیش و در روز تولد کوروش راه بر آرامگاهش ببندید و یک هفته بعد بابت شاپور ساسانی و «والرین» لشکر هخامنش را با برنو به خیابان انقلاب بیاورید.
