| کد مطلب: ۲۸۷۳

برای محمود زندمقدم

نهیب حادثه چیست جز اینکه از کنارِ عمارتِ قدیمی بگذری و سرازیر شوی از نشیبِ تندِ حیاطِ پاره‌ای از کوه، به باغِ خزان‌زده‌ای که انارهایش روی درختان حیران مانده‌اند

برای محمود زندمقدم

nazari foad

فؤاد نظیری

شاعر و مترجم

نهیب حادثه چیست جز اینکه از کنارِ عمارتِ قدیمی بگذری و سرازیر شوی از نشیبِ تندِ حیاطِ پاره‌ای از کوه، به باغِ خزان‌زده‌ای که انارهایش روی درختان حیران مانده‌اند و بِه‌های پریده‌‌رنگ، منتظر، بلاتکلیف تا بلکه کسی بیاید بچیندشان به قصدِ پختِ مربّا و خیره به تو نگاه می‌کنند که می‌رسی به نهرِ شاخه‌ای از رودِ درکه، که مرزِ آخرِ باغ است، بی‌دیوار و ببینند تو هم سرگردانی در پیِ یافتنِ دستی پیرسال که همچون شاخه‌ خشکِ درختی دراز شود، خوشه‌ کوچکی انگور بر کف‌ات بگذارد، یاقوت‌فام که طعمِ صفای قلم دارد و عطرِ گسِ کتاب و یک‌باره بگذری از دلِ عطرِ کتاب، برسی به گستره‌ بی‌انتهای کویر در کویر در کویرِ شورِ بلوچستانِ لَه‌لَه‌زنان و سوخته به تکریمِ پیشگاهِ خیالینِ آب و مهمان شوی به حُرمتِ کلمات و کتابِ راوی، میانِ کپرهایی که مردمانش، صبور، صمیمی، سخاوتمند، فقیر، چای و نان و خرمای خشک خود پیشِ‌رویِ تو بگذارند و حکایت که می‌کنند از حال و روزگار، بروی به سطرسطرِ کتابِ سترگِ «حکایت بلوچ» که نگارنده/راوی‌اش نه صِرفِ گزارش که عینِ معرفتِ تاریخی داشت و نگاشت، عیناً ابوالفضل بیهقی به تاریخ‌اش و به هفت‌جلدِ کلان تاریخی برآورد آمیزه‌ جانِ ژرف‌ترین ادبیات اصیلِ کهن، در روای نثرِ شعرگونِ نوین اما تمامِ روح و جوهره‌‌اش برگرفته از زبان و گویش و آداب و سُننِ بلوچان به هر لغت، به هر تعبیر و به هر تصویر تا نه فقط گزارشی مردم‌شناسانه از تاریخِ پاره‌‌ای دل و جان سوخته از وطن، که رُمانی بنگارد سخت شاعرانه، دلنشین به‌حدِّ شاهکاری حتّی سزاوارِ والاترین جای در ادبیاتِ داستانی امروز از بلوچانِ حال و جان‌شان داغ‌تر از دود و دَمه و گُدازه‌ تفتان به سال‌ها و سال‌ها و... و خرما، چای و نان که تمام شود راه بگشایی به قصه‌ قلعه، با زنانِ سوخته‌اش در بساطِ عیش و عشرتِ بی‌شور، تفریح‌شان نشستن و خندیدن به بخت و حالِ خود یا که بازیِ خود، به نقش، در تماشاخانه‌های کوچک و قراضه‌ متروکِ همان نجیب‌‌خانه‌ مطرود و از دلِ تماشاخانه‌ بوناک، پرتاب شوی بر تخته حوضِ سیاه‌بازیِ «کّره‌خر و نَوَردبون» که مرشد و بچه مرشدش زمین و زمان به هم می‌دوزند از تهِ خندقِ کوچه در دار، بی‌ملاحظه‌ هیچ مرزِ زمان، مکان، عالم و آدم که یک‌سره امّا به طعن و طنزِ تیز و گزنده، نشتر زند به هزل و هجو بر غدّه‌ چرکین کهنه‌مانده به تاریخِ هر کجا که حاکمش جبّار و مردمش مجبور و باز ورق خورَد کتاب و بازگردی به پای نهرِ باغِ مانده ساکت به سوگ و کسالت و باز دریابی که ناگهان نهیبِ حادثه چیست، جز آنکه راوی رفت! که دکتر محمود زندمقدّم، راویِ حکایت بلوچ برای ابد رفت!

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه فرهنگ
  • نمی‌خواهم بگویم «بی‌دار» یک فاجعه به تمام معنا بود. نه تا این حد بد نبود که آن را فاجعه بدانیم، اما بدون اغراق یکی از…

پربازدیدترین
آخرین اخبار