با مهـر آمد
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
شهرام صارمی
نوازنده کمانچه
محمدرضا شجریان، هنرمند جریانساز و تاثیرگذاری است که آواز کلاسیک ایران مدیون بیش از ششدهه فعالیت هنری و خدمات او بوده است. اولینبار در سال1331 صدای آسمانیاش با تلاوت آیاتی از قرآن در رادیو خراسان شنیده شد. صدایی که شاید خود او نمیدانست در سالهای بعد نهفقط در کشور خود و جغرافیای فرهنگی فارسیزبانان، بلکه تمام آنانکه در جهان با هنر و موسیقی جدی سروکار دارند را مجذوب خواهد کرد. اگرچه پیش از انقلاب شجریان آثاری بسیار ارزشمند و ماندگار با استادان و چهرههای شاخص موسیقی ایران داشته، اما آشنایی عامه مردم ایران و شنوندگان غیرحرفهای موسیقی با نام شجریان بهخاطر خوانشی زیبا و ماندگار از دعای ربنا و مناجات (مثنوی افشاری) او در ماهرمضان بوده است.
شجریان هنرمندی چندوجهی است که ضمن تسلطکامل به روایتهای مختلف ردیفهای آوازی موسیقی دستگاهی ایران، شناخت کامل مکاتب و شیوههای آوازی، به زیور درک عمیق از ادبیات کلاسیک ایران و شعر نو، مسلط به توانایی ویژه در تلفیق شعر و موسیقی، اهمیتدادن و شناختویژه از زیباییشناسی در فرهنگ و موسیقی ایران، مزین بوده است.
از تولد و رشد در بستر خانوادهای که با فرهنگ ایران انسوالفت داشته تا بهرهگیری از آموزشهای پدری که با زیروبم و فرازوفرود آواز آشنا بوده است، زمینه را برای رشد و پرورش استعدادی که در همه اعضای خانواده شجریان وجود داشته است، مهیا کرد.
در همین راستا هوش و زکاوت فراوان و بهرهمندی از محضر استادان بیبدیلی چون اسماعیل مهرتاش، نورعلی برومند، عبدالله دوامی و فرامرز پایور (فراگیری سنتور و ردیفهای آوازی) کمک شایانی به او در مسیر تعالی داشته است.
همنشینی او با دونسلطلایی از استادان موسیقی ایران (نسل اول: فرامرز پایور، جلیل شهناز، احمد عبادی، علیاصغر بهاری، حسن کسایی و...)، (نسل دوم: محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده و...) تولید آثاری جاودانه و ماندگار را در پی داشت. آثاری که با واقعشدن در قبل و بعد از انقلاب57 هریک با محتوایی خاص و تاثیرگرفته از جریانات اجتماعی آن دوران جاودانه شد. اما آنچه از شجریان، هنرمندی استثنایی و بیمانند ساخته، تعهد به اجرا و تولید هنر تاثیرگذار و در راستای خواسته عمومی ملت، کنش و واکنشهای او در پی وقایع اجتماعی، همراهی در خواستههای اجتماعی مردم و نگاه هنرمندانه به جامعه است. بزرگترین آفت و آسیب در طول چهاردهه گذشته، نگاه سیاسی به موضوع هنر بهویژه موسیقی بوده، نگاهی که باعث سختگیرانهترین ممیزیها و نامهربانانهترین برخوردها در بالاترین سطوح با هنرمندان مستقل در موسیقی ایران بوده است.
ممنوعیت اجرا و تولیداثر برای هنرمندی چون محمدرضا شجریان در سالهایی که او از پختگی و بهرهوری از تجربیاتیگران برخوردار بوده، جفایی نابخشودنی است که بر فرهنگ و موسیقی ایران رفته و این اتفاق نیز مانند بسیاری از نعمتها و مواهبی است که مردمایران از آن محروم بودهاند. اگرچه او با اشتهار و معروفیتی بیمانند، کارخود را در آنسوی مرزها باقدرت ادامه داد. او با مهر آمد.........