| کد مطلب: ۳۵۴۷

بارش سجیل

درباره عکس‌های تیوب‌سواری

بارش سجیل

درباره عکس‌های تیوب‌سواری

ملموس‌ترین تجربه‌ام از برف‌بازی بر می‌گردد به حدود بیست و هفت- هشت سال پیش. ما دهه شصتی‌ها سراسر زمستان چشم‌مان به آسمان بود که برف نو ببارد. همین که شب آسمان رو به سرخی می‌رفت دفتر و دستکمان را جمع می‌کردیم و خدا خدا می‌کردیم که آسمان یک دل سیر اشک سفید بریزد. حدود چهار و پنج صبح وقتی دعایمان گرفته بود و کوچه‌ها و پشت بام‌ها سفید شده بود، مرحله دوم را کلید می‌زدیم، دوباره دست به دامن خدا می‌شدیم که به دل مسئولان مملکتی بیاندازد که خیابان‌های لغزنده برای بچه‌های آن سن و سال خطرناک است. آن روزها خبری از تعطیلات آلودگی و آموزش از راه دور و ... نبود. برف تنها در صورتی باعث تعطیلی می‌شد که بارش‌اش به قاعده سجیل از آسمان باشد. چه می‌شد که بخت یاری‌مان می‌کرد و رئیس شورای تامین استان، وزیر آموزش‌ و پرورش، وزیر کشور و معاونت‌های مربوطه بچه‌های هم‌سن‌وسال ما داشتند و بچه‌ها آویزان پدر می‌شدند و التماس و درخواست می‌کردند و آقایان فکر نمی‌کردند اگر یک روز ما را تعطیل کنند آسمان به زمین می‌رسد. بالاخره در خوف و رجای رفتن به مدرسه وقتی بغض‌مان را با چای شیرین می‌شستیم رادیو اعلام می‌کرد مدارس تهران و حومه تعطیل است. شنیدن صدای اخبارگو همچون پیام معشوقی بود که باد صبا برای بچه‌مدرسه‌ای‌ها به ارمغان می‌آورد. بالاخره ناله‌ی شبانه عشاق به گوش معشوق رسیده بود و دم‌صبحی گوشه‌چشمی کرده بود. حالا نوبت عاشقان دلداده بود که سرخوش از این پیام خودشان را در برف و گل بپلکانند. ما بچه‌های دهه‌شصت که درکی از آلپاین و اسنوبرد نداشتیم و تنها چیزی که از برف‌بازی می‌دانستیم گوله برف بود و تیوب‌سواری. عکس خبرگزاری مهر را که دیدم پرت شدم به همان روزها.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

پربازدیدترین
آخرین اخبار