| کد مطلب: ۱۲۹۵

داغونم رئیس

درباره عکسی از مراسم تشییع پیکر آرش عاشوری‌نیا

داغونم رئیس

درباره عکسی از مراسم تشییع پیکر آرش عاشوری‌نیا

دوربین با خودم نمی‌برم. پیش آرش رفتن و دوربین بردن حکم زیره به کرمان بردن است. دلم گرفته است. حال خوشی ندارم. می‌خواهم گوشه‌ای گیرش بیاورم و بگویم گور بابای عکاسی، داغونم رئیس. بیا گوشه چمنی پیدا کنیم و گل بگیم و گل بشنفیم. آدرسی که روی گوشی دارم آشناست اما باورم نمی‌شود که نشانی آرش باشد. به سرازیری حافظ که می‌رسم مثل استر چشم‌بسته پل کالج را رد می‌کنم و بعد چهارراه شاپور و نازی‌آباد و باقرآباد و... این که آدرس مامان جان و بابا رضا و آقا و خانم و... بود. آرش چرا آنجا قرار گذاشته؟ قطعه۸۸ چنان پر از جمعیت است که بعید می‌دانم نوبت به من برسد. قیامتی برپاست. عکس آرش را روی بنر زده‌اند و بچه‌ها یکی‌یکی پشت تریبون می‌روند و پشت سرش حرف می‌زنند... حیرانی. تابوت را روی چمن می‌گذارند و همه به نماز می‌ایستند. گوشه‌ای ایستاده‌ام، حیرانم. به عزت و شرف لااله‌الا‌الله، بلند بگو لااله‌الا‌الله. باید بروم روزنامه. الهه زودتر از باقی بچه‌ها می‌آید. خدا‌خدا می‌کنم توی خیابان جلویم را بگیرد و بلند صدایم کند و بگوید چرا اینقدر دمقی؟ ظهر جمعه اما خیابان میرزا خلوت‌تر از آن است که صورتی آشنا از چشمم دور بماند. پله‌ها را دو تا یکی بالا می‌روم و گوشم را تیز می‌کنم تا صدای خنده‌اش را بشنوم. وارد تحریریه می‌شوم. باید یکی را پیدا کنم و بگویم داغونم. صندلی الهه اما خالی است. حیرانم.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

پربازدیدترین
آخرین اخبار