نگاه خارجی
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
آنچه در این ستون میخوانید، دیدگاههای رسانههای خارجی است که صرفا جهت اطلاعرسانی منتشر میشود و این دیدگاهها موضع روزنامه «هممیهن» نیست.
چه اتفاقی در تهران افتاد؟
وبسایت اکسیوس نوشت:«ایران از آژانس بینالمللی انرژی اتمی خواسته بررسیها درباره فعالیتهای هستهای اعلامنشده در گذشته را متوقف کند. به گفته یک دیپلمات اروپایی، توافق هستهای فقط یک مانع دارد، اما این مانع بزرگی است. رئیسجمهور ایران، ابراهیم رئیسی در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل بر نیاز به تضمین از سوی آمریکا برای عدم خروج مجدد از توافق تاکید کرد. اما به گفته یک دیپلمات ارشد اروپایی، پیامهای خصوصی که در حاشیه نشست رد و بدل شده، نشان میدهد تنها درخواست ایران معطوف به بازرسیهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی بوده است. این مساله به تایید یک مقام ارشد آمریکایی که در جریان جزئیات دیدار مکرون و ابراهیم رئیسی در حاشیه نشست مجمع عمومی بوده، رسیده است. مقام اروپایی گفته ایرانیها به این نتیجه رسیدهاند که آمریکا میتواند به راحتی به آژانس بگوید مشکل را کنار بگذارد، اما رافائل گروسی مدیرکل آژانس و دولت بایدن معتقدند مساله باید قبل از توقف بازرسیهای آژانس حل و فصل شود. به گفته یک دیپلمات اروپایی، نیمهشب ۱۵ آگوست توافقی حاصل شده بود و فقط بعضی مسائل فنی باقی مانده بود، اما زمانی که ایران و آمریکا سعی داشتند این مسائل را با همکاری نزدیک حل و فصل کنند، ایرانیها برای اولین بار مساله بسته شدن پرونده بازرسیهای آژانس بینالمللی انرژی اتمی به عنوان یک پیشفرض را پیش کشیدند. این دیپلمات اروپایی گفته اتفاقی در تهران رخ داد. شاید بالاترین مقامات ایران تصمیم گرفتند که بدون بسته شدن پرونده آژانس تن به توافق ندهند. ایران معتقد است آمریکا و اروپا باید مساله را به صورت سیاسی حل و فصل کنند.»
بررسی اعتراضات
اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت:«مرگ مهسا امینی جرقه اعتراضات سراسری را در ایران زده است. اعتراضات این دوره به برخی دلایل با دفعات قبل متفاوت است. نخست اینکه زنان پیشگام هستند. از این گذشته نسل جوانی که هیچ مشارکتی در انقلاب ۵۷ و جنگ ایران و عراق نداشته هم به دنبال تغییرات اساسی سیاسی و اجتماعی در ایران است. تمایز بعدی نقش سلبریتیها و شخصیتهای سیاسی است که به صورت علنی اعلام همبستگی با معترضان کردهاند. در کنار آنها فعالان بینالمللی و حتی گروه هکری انانیموس هم در این اعتراضات مشارکت کردهاند. بهرغم این حمایتها، باید در پیشبینی آینده محتاط بود. الکسیس دو توکویل اندیشمند فرانسوی، انقلابهای سیاسی را تحولات ناگهانی و خشونتآمیز میخواند که با هدف ایجاد یک سیستم سیاسی نوین انجام میشوند، اما همه جامعه را به گونهای دگرگون میکنند که تغییر آن چندین نسل طول خواهد کشید. پاتریک اونیل اندیشمند سیاسی دیگری درباره انقلابها میگوید، این پدیده به عنوان نوعی از خشونت سیاسی برای تصاحب قدرت توسط مردم و با هدف سرنگونی حاکمیت و رژیم کنونی رخ میدهد. اعتراضات اخیر در ایران با هیچیک از این دو تعریف گفتهشده همخوانی ندارند. اگرچه مردم شعار میدهند، اما بیشتر به دنبال عدالت هستند. از این گذشته، معترضان خواستار تصاحب حاکمیت نیستند. دیگر ویژگی کلیدی انقلاب که در این اعتراضات دیده نمیشود، انفعال نیروهای امنیتی است. یکی از دلایل این انفعال این است که نظام در ایران احساس امنیت میکند. در انقلاب ۵۷ ارتش ایران قبل از خروج شاه از کشور سقوط کرده بود. یکی دیگر از دلایل انقلابی نبودن اعتراضات اخیر، فقدان آلترناتیو سیاسی است. اپوزیسیون جمهوری اسلامی یا خیلی ضعیف هستند یا دچار تشتت. در فقدان یک رهبری مورد وثوق، بعید است که اعتراضات اخیر به تغییرات بنیادین بینجامد. اگر اعتراضات استمرار و شمول بیشتری پیدا کند، محتملترین سناریو این است که جمهوری اسلامی برای آرام کردن فضا دست به اصلاحات کوچکی بزند.»