لعنت بر من که نویسنده کودکانم
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
لعنت بر من که نویسنده کودکانم، که نویسنده کودکان و نوجوانان این سرزمینم، که باید این لحظههای فجیع را بنویسم ولی نمینویسم، نمیتوانم بنویسم. قلمم خشک شده، به خشکی خارخاسکی نفرتانگیز در برهوت.
لعنت بر من که مثلاً نویسنده کودک و نوجوانم و نمیتوانم داستان پر از آبِ چشم تو را بنویسم دختر دانشآموز وطنم، پسر محصل میهنم. داستان حسهای آن لحظهات را که درِ مدرسهتان باز میشود و مردانی که نه چهرهشان معلوم است نه اهلیتشان، وارد مدرسه میشوند...
لعنت بر من که نمیتوانم بنویسم در آن لحظات بر تو و همکلاسیهایت چه گذشته است. لعنت بر من که نویسنده کودکانم و نمیتوانم از لحظههایی بنویسم درآمیخته با حضور آزارنده و دلهرهآور مهمانانِ سرزده در مدرسهای که چشمهایت جز به دیدن معلمانت به آن آموخته نبود...
لعنت بر من که نویسنده کودکانم و نمیتوانم از لحظهای بنویسم که تو را صدا زدند و تو اول به چشمان ترسخورده اما همدل همکلاسیهایت نگاه کردی و بعد به چشمهای شرمزده معلمت که نگاهش را از تو میدزدید...
لعنت بر من، لعنت بر من که حتی نمیتوانم از حس آن لحظه معلمت بنویسم، از فروپاشی آن کوه پوشالی آموختههای یک عمر فرهنگ و تربیت و اخلاق و تزکیه و تعلم و روانشناسی و فلسفه و فطرت و حقیقت و معرفت و همه چیزهایی که طی سالیان سال در کلاسهای تربیت معلم و آموزش دبیر و مکاتب اخلاقی و دینی آموخته بود و یکباره فروپاشی و بیاثریاش را جلوی چشمان بهتزده شاگردانش نظاره میکرد...
لعنت بر من که هزار بار آن صحنه داستان کودک سرباز دریا_ که معلم محبوب کلاس، آقای پیشون را میبرند- خواندهام، از بر شدهام و برای ترسهای آن بچههای غریبه فرانسوی، آن بچههای یک داستان دور 50ساله گریستهام و حالا نمیتوانم از دلهرهها و واهمههای بچههای وطنم بنویسم، فقط باید بغض کنم و بگریم...
لعنت بر من که نویسنده کودکانم و نمیتوانم آن بیمرامترین لحظه تاریخ را بنویسم، آن لحظه جهنمی که تو در حلقهای تنگ یا سوار بر ون، داری از حیاط مدرسه- که گویی به درازای همه سالهای عمر 15سالگیات- امتداد یافته است، میگذری، در آخرین لحظه، پیش از آن که از در خارج شوی، چشم میگردانی و خانم مدیرت را میبینی که پشت پنجره دفتر مدرسه ایستاده و با نگاه بدرقهات میکند؛ نه به فطرتِ مالوف شرمآگین، بلکه با چشمانی یخزده، منجمد، عاری از هر حس و عاطفه، حتی آمیخته با لبخند ناپیدایی از فتحی بزرگ، که تو باشی.
لعنت بر من، هزاران لعنت بر من که نویسنده کودکان باشم و این روایتهای حقیقی بغضآور را نتوانم بنویسم...
لعنت بر من و این قلم تاکسیدرمیشده فروتر از خارشتر و خاردیو و خارخاسک جهنمزده بیحاصل، که نمیتواند از لحظهای بنویسد که تو در اتاق روانشناسی (طوفان تلخندهها!) آموزش میبینی تا روح و روانت اصلاح شود.
نه، نمیخواهم، نمیخواهم به هیچ لحظه فجیع دیگری فکر کنم. خدایا کمکم کن به هیچ لحظه دیگری فکر نکنم. خدایا کمکم کن بعد از آن فیلم هراسانگیز و شرمآور به قول اخوان، به هیچ لحظه دیگری نیندیشم...
«و میاندیشید/ که نبایستی بیندیشد/ چشمها را بست/ و دگر تا مدتی چیزی نیندیشید...»
تو هم دیگر به چیزی نیندیش فرزندم! بگذار آن وزیر بیخبر برای درمان تو- که اجتماعیترین شعار دوران، زن، زندگی، آزادی را سر دادهای- اتاق روانشناسی و کانون اصلاح و تربیت را تجویز کند تا مبادا به شخصیتی ضداجتماعی بدل شوی!
فرزند نازنین اندوهزدهام، ایمان دارم روزی تو و دوستانت مدرسهای خواهید ساخت سرشار از امید، زندگی، زیبایی، دانایی و مهربانی. مدرسهای که من، این وزیر و همنسلان من هرگز نتوانستیم برایتان بسازیم... آن روز دور نیست... « روزی که دوباره کبوترهایتان را پیدا خواهید کرد/ و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت/ روزی که هر لب ترانهییست/ تا کمترین سرود، بوسه باشد/ روزی که قفل افسانهییست/ و قلب برای زندگی بس است... / و من آن روز را انتظار میکشم/ حتی روزی که دیگر نباشم.»