اندیشکدهها
آن بیرون کسی هست؟
آن بیرون کسی هست؟
جورج فریدمن
رئیس اندیشکده Geopolitical Futures
سناتور دموکرات چاک شومر و سناتور جمهوریخواه مایک راندز در حال تنظیم قانونی هستند و از دولت فدرال میخواهند که پروندههای اطلاعاتی درباره پدیدههای فضایی ناشناس را افشا کند. دولت آمریکا از خارجکردن بسیاری از این اطلاعات از حالت محرمانه خودداری میکند و در عین حال اذعان میکند که چنین اطلاعاتی وجود خارجی دارند. آنچه در این فایلها وجود دارد از دو جهت حائز اهمیت است. اول اینکه که حضور سفینههای جنگی بیگانگان - اگر وجود داشته باشند و اگر سفینههای جنگی باشند - یک تهدید بالقوه برای زمین است. این موضوع پیشپاافتاده نیست. دومین جهت که بسیار نیز مهم است این است که من در حال نوشتن کتابی در مورد ژئوپلیتیک فضا هستم! در کتاب من، بازیگران اصلی، ملتهای انسانی هستند که ریشههایشان در زمین است و احتمالاً از فضا بهعنوان میدان جنگ جدید استفاده میکنند. اما اگر معلوم شود که مردان سگنمای آندرومدا ما را تحت نظر خود دارند، آنوقت باید کتابم را بازنویسی کنم و از ناشرم وقت بیشتری بخواهم. هر چقدر هم که تهدید تهاجم از فضا دور از ذهن به نظر برسد، اصرار مستمر پنتاگون و سیا مبنی بر اینکه هیچ چیز نگرانکنندهای کشف نکردهاند، باعث ایجاد ترس میشود. اگر چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، پس چرا فایلها را منتشر نمیکنید؟ دلایل قابل قبول و خوبی برای پنهان کردن این اطلاعات وجود دارد. سوءظن در مورد آنچه که در آن زمان بشقابپرنده نامیده میشد از اواخر جنگ جهانی دوم و ابتدای جنگ سرد شروع شد. در اواسط دهه 1950، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی سلاحهای هستهای داشتند. هر دو دارای سیستمهای زمینی برای شناسایی پرتاب موشک بودند و ضروری بود که این قابلیتها مخفی بماند. هر طرف نمیتوانست روشها و کارآمدی طرف مقابل را بداند. بنابراین اگر همین فناوریها یوفوها را شناسایی کرده باشند، افشای آن اطلاعات میتواند دفاع ملی را به خطر بیندازد. مشکل این استدلال این است که نظارت بر فضای نزدیک به زمین از دهه 1950 آغاز شده است. افشای یافتههای قبل از استقرار نسل فعلی حسگرها هیچ چیز مهمی را به خطر نمیاندازد. مقاومت دولت در برابر انتشار گزارشهای بسیار سانسورشده نیز عجیب است. یک تئوری این است که دولت آمریکا فکر میکند اگر حقیقت را بدانیم، دچار وحشت میشویم. شاید اینطور باشد، اما بهتر است حالا بدانیم نه اینکه زمانی بدانیم که حملهای انجام شده است. یکی دیگر از دلایل محتمل برای پنهانکاری این است که یک جنگ مخفی از قبل با نیروهای فرازمینی در حال انجام است و یا اینکه آنها ممکن است کنترل نامزدهای ریاستجمهوری را به دست گرفته باشند. اما اگر با دشمنی روبهرو هستیم که میتواند نیروهایش را از فاصله سالهای نوری به زمین بفرستد بنابراین سیگنال خطر همین حالا باید به صدا درآید. من امکان حیات فرازمینی در جهان را پوچ نمیدانم. جهان بسیار وسیع است و اگر انسانها روی زمین وجود داشته باشند، وجود حیات در کرات دیگر محتمل به نظر میرسد. اما وسعت جهان همچنین به این معنی است که یک برخورد تصادفی یا عمدی بین دو نفر بعید است. بعید است، اما غیرممکن نیست. دولت این را میداند، اما راهبردی را اتخاذ میکند که بهجای انحراف افکار عمومی، توجه را افزایش میدهد. آنها راهبردی را اتخاذ میکنند که سناتورها، از جمله سناتورهای مهم را وادار به افشاگری کنند. مخفینگه داشتن پروندهها حداقل برای برخی احساس خطر را افزایش میدهد و در آمریکای مدرن بیاعتمادی به دولت بیداد میکند. اگر دولت انکار کند که چیزی پیدا کرده است، اگر بهگونهای عمل کند که گویی چیزی را پنهان میکند، ادعای نخست خود را تضعیف کرده و ایجاد ترس را بیشتر میکند. این یک مسئله ژئوپلیتیکی است. هر چیزی که اعتماد به دولت را تضعیف کند، توانایی ایالات متحده را برای اقدام در سایر موارد تضعیف میکند. اما مهمتر از آن این است که هیچ دلیلی وجود ندارد که فرآیندی که ما را ایجاد کرده است، دیگران را خلق نکرده باشد. ممکن است ما تنها انسانهای جهان باشیم. اگر دیگران وجود داشته باشند، حس ژئوپلیتیک ما تغییر میکند و ذهن انسان باید این تغییر را فهم کند.