اندیشکدهها
سیاستمداران بیشتر از نظامیان بر طبل جنگ میکوبند
سیاستمداران بیشتر از نظامیان بر طبل جنگ میکوبند
در طول تاریخ مدرن آمریکا، مقامات نظامی جنگطلب اغلب از احتیاط رهبران سیاسی ناامید شدهاند. مقامات ارشد نظامی برای بیمیلی جانافکندی، رئیسجمهور اسبق آمریکا به استفاده از سلاحهای هستهای علیه اتحاد جماهیر شوروی احترام بسیار کمی قائل بودند. ژنرال ویلیام وستمورلندا از محدودیتهایی که رئیسجمهور لیندون جانسون برای جنگ هوایی در ویتنام وضع کرده بود، عصبانی شده بود.
امروز شرایط فرق کرده است. واشنگتنپست در گزارش اخیر خود درباره تمایل فزاینده آمریکا برای عبور از خطوط قرمز روسیه از طریق تامین سلاحهای سنگینتر نوشته است: «در دولت بایدن، در مورد ارسال تسلیحات پیشرفتهتر به اوکراین، پنتاگون محتاطتر از کاخسفید یا وزارت امور خارجه عمل میکند.»
این بخشی از یک روند عجیب و غریب است که در سراسر جنگ در اوکراین دیده میشود؛ جایی در یک چرخش چشمگیر، مقامات نظامی آمریکا بیشتر طرفدار محدودیتاند.
نوامبر گذشته، دو هفته پس از طوفان حملات جنگطلبانه از سوی کارشناسان رسانهها و سیاستمداران که باعث شد مترقیهای کنگره آمریکا نامه خود را که خواستار تشدید تلاشهای دیپلماتیک شده بود را پس بگیرند؟ ژنرال مارک میلی، رئیس ستاد مشترک ارتش و افسر عالیرتبه ارتش ایالات متحده علناً اوکراین را تشویق کرد تا از این لحظه استفاده کند و قبل از فرا رسیدن زمستان به سمت میز مذاکره برود.
به گزارش سیانان و نیویورکتایمز، سخنرانی او منعکسکننده مشاوره خصوصی او به رئیسجمهور جو بایدن است؛ توصیههایی که از سوی مشاوران ارشد کاخ سفید که معتقد بودند کییف باید به مبارزه ادامه دهد، از جمله جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی و آنتونیبلینکن، وزیر امور خارجه که دیپلمات ارشد واشنگتن است، پس زده شدند.
سیانان در آن زمان گزارش داد: «بیشتر دیپلماتهای ارشد و مقامات امنیت ملی نسبت به هرگونه اهرم فشاری به ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه در میز مذاکره احتیاط میکنند.» به گزارش پولیتیکو، شورایامنیت ملی ایالات متحده که اکثراً متشکل از سخنرانان سابق، دستیاران ریاستجمهوری، وکلا، مقامات وزارت خارجه و افراد دیگری بدون پشتوانه نظامی است، بیشترین مقاومت را در برابر ایده مذاکرات داشتند. درحالیکه اظهارات صلحطلبانه میلی «حس بیشتری را از داخل وزارت دفاع منتقل کرد که در زمستان آینده شانس بهتری برای مذاکره برای دستیابی به یک راهحل سیاسی برای پایان جنگ بهوجود میآید. مقامات ارشد نظامی تردید دارند که کییف بتواند نیروهای روسیه را از مناطق اشغالی بیرون کند.»
در فوریه گذشته،« میلی» بار دیگر تاکید کرد که جنگ در میز مذاکره تمام میشود. او اصرار کرد که برای دیپلماسی و فرصتهایی که در هر لحظه از زمان بهوجود میآید، میتوان بازه زمانی شناوری را در نظر گرفت. در مقابل، همین هفته گذشته آنتونی بلینکن در یک سخنرانی با این استدلال که میتواند «تصرف سرزمینهای اوکراین را مشروعیت دهد» و «به متجاوز پاداش دهد و قربانی را تنبیه کند» فشار فزاینده جهانی برای آتشبس را تحقیر کرد.
این موضع به میلی محدود نمیشود. تنها چند هفته قبل از طوفان سیاسی که نامه مترقیان کنگره را فرا گرفت، دریاسالار بازنشسته مایک مولن، که خود رئیس سابق ستاد مشترک ارتش بود، در مورد نیاز به دیپلماسی صحبت کرد.
این اولین باری نیست که در قرن کنونی مقامات ارشد نظامی از طرحهای جنگی سیاستمداران عقبنشینی کردهاند. دریاسالار ویلیام جی.فالون، فرمانده وقت فرماندهی مرکزی ایالاتمتحده در سال 2008، پس از مقاومت در برابر آنچه که او «ضربان درگیری» با ایران در دولت بوش خوانده میشد، به نفع تعامل دیپلماتیک، استعفا داد. اینگونه نیست که مقامات پنتاگون ناگهان صلحطلب شدهاند. مثلا حملات کییف در داخل روسیه با تایید ضمنی ارتش آمریکا همراه بود. اما این واقعیت که همان مقامات نظامی بیشتر به دیپلماسی تمایل پیدا کردهاند و از تشدید درگیری بیشتر از سیاستمداران نگرانی دارند، نشاندهنده این است که مرکز ثقل سیاسی درباره مسائل جنگ و صلح در دولت بایدن تغییر کرده است. همانطور که نیویورکتایمز در گزارش سپتامبر 2022 اعلام کرد، رئیسجمهور آمریکا اغلب به دستیارانش یادآوری میکند که آمریکا تلاش میکند از وقوع جنگ جهانی سوم پیشگیری کند.
شصت سال پس از درگیری کندی با فرماندهان ارتش، به نظر میرسد بهجای اینکه سیاستمداران برای عملیات نظامی محدودیت ایجاد کنند خود نیاز به محدودیت دارند.