| کد مطلب: ۵۱۷۵

حمله به عراق ضرورت داشت

جورج فریدمن رئیس اندیشکده Geopolitical Futures من اخیراً از بستر بیماری برخاستم و متوجه شدم که بسیاری از تحلیلگران طی روزهای گذشته دست به قلم شده‏اند و جنگ ای

حمله به عراق ضرورت داشت

george Friedman

جورج فریدمن

رئیس اندیشکده Geopolitical Futures

من اخیراً از بستر بیماری برخاستم و متوجه شدم که بسیاری از تحلیلگران طی روزهای گذشته دست به قلم شده‏اند و جنگ ایالات متحده در عراق را نه‌تنها شکست‏خورده، بلکه یک اقدام نادرست توصیف کرده‏اند که هیچ فردی با خرد حداقلی آن را انجام نمی‏دهد. در این دیدگاه دو خطر نهفته است؛ اول اینکه به دسته‏ای از سربازانی که در این جنگ به خطر افتادند و اکنون خاطره تلخ مرگ هم‏قطارانشان را به دوش می‏کشند، آسیب می‏زند. دوم اینکه کسانی که به جنگ نرفته‏اند و در عین حال دانش نظامی دارند را گمراه می‏کند.
بدیهی است که همه حق دارند حرف‌شان را بزنند، اما قضاوت در مورد جنگ‏ها با آن پیچیدگی‏های خاص‏شان، آن‌هم چند دهه پس از وقوع‌شان، خطر سوءتفاهم و بی‏هدف جلوه ‏دادن کار کسانی را که در آن حضور داشتند را برجسته می‏کند. کهنه‏سربازان جنگ نیز می‏توانند حقایق را تحریف کنند، اما باید این حق را به آنها داد که فکر کنند حضورشان در این جنگ‏ها بی‏معنا نبوده و در خاطرشان اندکی حقیقت وجود دارد. فرزندان من هم در عراق جنگیده‏اند، آنها حق دارند اگر بخواهند از این جنگ با تلخی یاد کنند. کسانی که جنگی را قضاوت می‏کنند که حقیقتش تا قرن‏ها ناشناخته باقی خواهد ماند، در واقع قدم به تاریکی می‏گذارند.
ممکن است آنچه که می‏نویسم تلخ باشد اما هدفم تلخ نوشتن نیست. با شدت گرفتن جنگ، کتابی نوشتم. کاملاً آگاه بودم که فرزندانم بار افکار معمولی را بر دوش خواهند کشید. می‏خواهم با نقل‌قولی از آن کتاب شروع کنم، چیزی که ممکن است به نظر بد بیاید، اما همیشه درک ضرورت جنگ مهم است:
در صبح روز 11 سپتامبر سال 2001، واحدهای عملیات ویژه القاعده به ایالات متحده حمله کردند. در یک حمله ابتدایی کلاسیک، آنها به‌طور همزمان به مراکز سیاسی، نظامی و مالی ایالات متحده حمله کردند. حمله به مراکز سیاسی وقتی که هواپیمای تعیین‌شده برای آن مأموریت به‌طور غیرمنتظره در پنسیلوانیا سقوط کرد، به‌طور کامل شکست خورد. حمله به مرکز نظامی فقط تا حدی موفقیت‌آمیز بود. هواپیمای اختصاص داده شده برای این حمله، با بخشی از پنتاگون که با مواد مقاوم در برابر آتش مقاوم‏سازی شده بود، برخورد کرد و به این ترتیب انفجار مهار شد. هواپیماهای تعیین‌شده برای حمله به مرکز مالی ایالات متحده به‌طور کامل موفق شدند و نه‌تنها برج‏های مرکز تجارت جهانی را تخریب کردند، بلکه بازارهای مالی را برای چند روز تعطیل و اقتصاد ایالات متحده را مختل کردند.
19 مردی که این مأموریت را انجام دادند، نیروهای عملیاتی توانا بودند. دستاورد آنها کنترل همزمان چهار هواپیمای مسافربری نبود. در عوض، برنامه‏ریزی، آموزش و استقرار برای عملیات بدون اینکه توسط دستگاه اطلاعاتی آمریکا شناسایی شوند، دستاورد اصلی آنها بود. توانایی‏های نظامی آنها بسیار پایین‏تر از ایالات‌متحده بود. بنابراین آنها مجبور بودند هواپیما را بدزدند. مهارت‏های آنها در عملیات‏های مخفی عالی بود.
یکی از دارایی‏های اصلی القاعده این بود که نیروی بسیار پراکنده داشت که این گروه را قادر می‏ساخت، تجدید سازمان کند. القاعده توانایی فعالیت در سطح جهانی و در عین حال حفظ روابط سیاسی در یک موقعیت ثابت را نشان داده بود. القاعده عملیات‏های سیاسی در عربستان‌سعودی، پاکستان، افغانستان و تا شرق آسیای جنوب شرقی داشت. در سراسر این مناطق عمل کرد و نفوذ منطقه‏ای خود را افزایش داد و توانایی عملیات گسترده را حفظ کرد. حمله به ایالات متحده توانایی این گروه در عملیات در بسیاری از محیط‏ها را نشان داد. مهمتر از همه، القاعده می‏توانست با حفظ قدرت تهاجمی‏اش متفرق نیز بشود.
بنابراین القاعده تهدیدهای متعددی را در مناطق مختلف ایجاد کرد. القاعده می‏توانست به‌طور مخفیانه به ایالات متحده حمله کند و در عین حال پیوندهای منطقه‏ای‏اش را در افغانستان حفظ کند و اقیانوس آرام را زیر پا بگذارد. نیروی القاعده چنان پراکنده بودند که توانایی‏شان برای حمله حتی از نیروهای اطلاعات ایالات‌متحده که بر روی تهدیدات عملیاتی متمرکز بودند، پیشی گرفت. القاعده بر حفظ طیف گسترده‏ای از گزینه‏ها بدون ارائه روابط و منابعی که ممکن بود، خنثی شوند، متمرکز بود. دقیقاً همین توانایی بود که القاعده را قادر ساخت تا به‌طور مخفیانه در ایالات متحده فعالیت کند و 3000 نفر را بدون به خطر انداختن هسته اصلی خود، بکشد.
القاعده نیرویی بود که نمی‏شد به سرعت شکستش داد. همچنین نمی‏شد با آن مذاکره کرد و یا حتی مکانش را مشخص کرد. هیچ گزینه یا فرصت سیاسی‌ای برای ایجاد شکاف در آن وجود نداشت و امکان نفوذ در این گروه هم، یک توهم بود. در عین حال، ایالات متحده نمی‏توانست وضعیت موجود را بپذیرد. القاعده توانایی‏های خود را نشان داده بود و دلیلی نداشت که دوباره حمله نکند. بدون برخورداری از راه‏حل‏های سیاسی، تنها گزینه واشنگتن حمله نظامی و یک کارزار گسترده و پراکنده که برای تکه‌تکه کردن القاعده بود. این به معنای عملیات ایالات متحده در سطح تقریباً جهانی، از عربستان سعودی تا میانمار بود.
این جنگ به سه دلیل نمی‏توانست یک جنگ متعارف باشد. اول اینکه دشمن مرکز ثقلی نداشت. دوم، نیروی مهاجم باید متفرق می‏شد. سوم، منطق متعارف در خصوص این جنگ، کارآیی نداشت. پس از 11 سپتامبر، حملات هدفمند دقیق علیه القاعده، گزینه خوبی نبود، چون اساسا اطلاعاتی در خصوص مواضع القاعده وجود نداشت. القاعده حتی در داخل ایالات متحده نیز پنهان بود، هیچ مرکزی نداشت و در میزان خصومت و توانایی‏اش برای حمله، هیچ تردیدی وجود نداشت.
اگر هدف دولت وقت آمریکا فلج کردن یک دشمن بسیار توانا بود، حمله به افغانستان و عراق تنها گزینه عملی بود. ایالات‌متحده حملات گسترده‏ای را در چندین کشور انجام داد. این کار می‏توانست خصومت ایجاد کند، اما گزینه بهتری وجود نداشت. این جنگ یک ضدحمله غیرمتعارف بود و این چیزی است که منتقدان دوست ندارند بشنوند، اما در عین حال هیچ گزینه جایگزین و روشنی هم ارائه نمی‏‏‏دهند. پس از 11 سپتامبر، سطح تهدیدات خیلی بزرگ بودند. استراتژی آمریکا در آن زمان ایجاد یک اختلال در سراسر جهان بود. این کار قشنگ نبود ولی نتیجه داد و بعد از آن دیگر هیچ حمله گسترده دیگری به خاک ایالات متحده صورت نگرفت.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه بین‌الملل
پربازدیدترین
آخرین اخبار