اندیشکدهها
چشماندازی به روی جهان
چشماندازی به روی جهان
جورج فریدمن
استراتژیست و رئیس اندیشکده GPF
در روند کار بر روی پیشبینی سالانه GPF بهدنبال راههایی برای اندازهگیری قدرت ملی و متمایز کردن کشورهایی با ادعای زیاد از کشورهایی بودم که واقعاً تأثیرگذار هستند. بهترین رویکرد برای این کار این است که احمق باشید و بدیهیات را بپذیرید. عنصر بدیهی این است که حداقل یکی از عناصر قدرت ملی را شناسایی کرده و راهی برای سنجش آن بیابیم. بنابراین من بهطور ناگهانی بهچیزی معروف و شگفتانگیز برخورد کردم. یکی از معیارهای بدیهی قدرت کشورها، اقتصاد است و سادهترین راه برای اندازهگیری اقتصاد، اندازهگیری تولید ناخالص داخلی کشورها است. اگرچه ممکن است این معیار تقریبی باشد، اما تولید ناخالص داخلی میتواند چیزهای زیادی در مورد یک کشور به شما بگوید؛ از نوع نظامی که ممکن است داشته باشد، نوع رضایت عمومی که به آن افتخار میکند و در نهایت قدرت اقتصاد و نفوذ اقتصادی آن. تولید ناخالص داخلی پنج کشور برتر جهان از این قرار است:
1-ایالات متحده (24.06)
2-چین (15.2)
3-ژاپن (6.02)
4-آلمان (4.56)
5-هند (3.2)
این پنج کشور بیش از 50 درصد تولید ناخالص داخلی جهان را بهخود اختصاص دادهاند. طبیعتاً این میزان تولید ناخالص با قدرت نظامی همبستگی دارد. تولید ناخالص ملی امکانات تولید، از جمله موشکها و سربازان را اندازهگیری میکند، البته باید از کیفیت زندگی افراد جامعه نیز حمایت کند. پس میتوان گفت که این پنج کشور نیمی از محصولات جهان را تولید میکنند و توانایی تولید ارتشهای عظیم را دارند. پیشرفتهترین و تواناترین، اگر نگوییم از نظر عددی، بزرگترین این کشورها ایالاتمتحده است. کشوری که بهطور همزمان اقتصادش نسبتاً پویایی خود را حفظ کرده است. چین بهعنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان به خود میبالد و به دنبال ایجاد یک ارتش بزرگ است. سوال این است که آیا شکاف اساسی بین تولید ناخالص داخلی ایالاتمتحده و تولید ناخالص داخلی چین باعث شده است که چین از نظر نظامی ضعیفتر از ایالاتمتحده باشد؟
در پشت سر این دو قدرت بزرگ، ژاپن قرار دارد که در تلاش است نظامی مبتنی بر پارامترهای در حال تغییر قانون اساسی خود بسازد، اما مطمئناً این توانایی را دارد که دوباره به یک قدرت اساسی تبدیل شود. آلمان واقعاً نمیخواهد دوباره مسلح شود، اما هرگز درها را بهطور کامل بر روی این چشمانداز نبسته است. با این حال، این کشور در ارسال تسلیحات به اوکراین و در جنگ اقتصادی علیه روسیه مشارکت دارد. هند گهگاه با چین درگیر است، اما بهرغم تولید ناخالص داخلی خود، وسعت زیادی دارد و در عین حال کشور فقیری است. این کشور از نظر اقتصادی کوچکترین در بین پنج کشور بالا است و کمترین درگیر نظامی را در مقایسه با دیگر کشورها دارد. هند همچنین بخشی از گفتوگوی چهارجانبه امنیتی میان ایالاتمتحده، استرالیا و ژاپن است.
واقعیت این است که این پنج اقتصاد بزرگ یا درگیر جنگ هستند یا ارتش خود را با سرعت آماده میکنند تا بتوانند جنگی را به راه بیندازند. این به آن معناست که قدرتهای برتر اقتصادی جهان همگی درگیر جنگ فعال هستند یا برای آن آماده میشوند. هرگونه عدم اطمینان در سیستمهای نظامی ناگزیر باعث ایجاد عدم اطمینان اقتصادی میشود. این مسئله البته در مورد کشورهای خارج از فهرست پنج برتر مانند روسیه که در رتبه 11 قرار دارد نیز صدق میکند.
بنابراین، مهمترین کشوری که باید دربارهاش پیشبینی کرد، ایالاتمتحده است. این کشور بیشترین ردپای اقتصادی و نظامی را دارد و تمایل دارد در سطوحی وارد عملیاتهای نظامی شده و بهعنوان نیرویی اصلی، وارد کنشهای اقتصادی شود. کشور مهم بعدی، چین است. با توجه به نحوه رفتار این کشور با ایالاتمتحده، روابط ایالاتمتحده و چین نهتنها در سال جاری اهمیت دارد بلکه نمایی از ماهیت پیچیده قدرت بهدست میدهد. این رویارویی قدرت، به هر دو کشور فرصتی برای رقابت در سطوح مختلف و یافتن مبنایی برای همکاری میدهد. نقش واشنگتن در جهان در میان هیاهوهای سیاسی بهراحتی فراموش میشود، اما واقعیت اساسی این است که این آمریکا است که جهان را بهحرکت در میآورد.
چشماندازی به روی جهان
در روند کار بر روی پیشبینی سالانه GPF بهدنبال راههایی برای اندازهگیری قدرت ملی و متمایز کردن کشورهایی با ادعای زیاد از کشورهایی بودم که واقعاً تأثیرگذار هستند. بهترین رویکرد برای این کار این است که احمق باشید و بدیهیات را بپذیرید. عنصر بدیهی این است که حداقل یکی از عناصر قدرت ملی را شناسایی کرده و راهی برای سنجش آن بیابیم. بنابراین من بهطور ناگهانی بهچیزی معروف و شگفتانگیز برخورد کردم. یکی از معیارهای بدیهی قدرت کشورها، اقتصاد است و سادهترین راه برای اندازهگیری اقتصاد، اندازهگیری تولید ناخالص داخلی کشورها است. اگرچه ممکن است این معیار تقریبی باشد، اما تولید ناخالص داخلی میتواند چیزهای زیادی در مورد یک کشور به شما بگوید؛ از نوع نظامی که ممکن است داشته باشد، نوع رضایت عمومی که به آن افتخار میکند و در نهایت قدرت اقتصاد و نفوذ اقتصادی آن. تولید ناخالص داخلی پنج کشور برتر جهان از این قرار است:
1-ایالات متحده (24.06)
2-چین (15.2)
3-ژاپن (6.02)
4-آلمان (4.56)
5-هند (3.2)
این پنج کشور بیش از 50 درصد تولید ناخالص داخلی جهان را بهخود اختصاص دادهاند. طبیعتاً این میزان تولید ناخالص با قدرت نظامی همبستگی دارد. تولید ناخالص ملی امکانات تولید، از جمله موشکها و سربازان را اندازهگیری میکند، البته باید از کیفیت زندگی افراد جامعه نیز حمایت کند. پس میتوان گفت که این پنج کشور نیمی از محصولات جهان را تولید میکنند و توانایی تولید ارتشهای عظیم را دارند. پیشرفتهترین و تواناترین، اگر نگوییم از نظر عددی، بزرگترین این کشورها ایالاتمتحده است. کشوری که بهطور همزمان اقتصادش نسبتاً پویایی خود را حفظ کرده است. چین بهعنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان به خود میبالد و به دنبال ایجاد یک ارتش بزرگ است. سوال این است که آیا شکاف اساسی بین تولید ناخالص داخلی ایالاتمتحده و تولید ناخالص داخلی چین باعث شده است که چین از نظر نظامی ضعیفتر از ایالاتمتحده باشد؟
در پشت سر این دو قدرت بزرگ، ژاپن قرار دارد که در تلاش است نظامی مبتنی بر پارامترهای در حال تغییر قانون اساسی خود بسازد، اما مطمئناً این توانایی را دارد که دوباره به یک قدرت اساسی تبدیل شود. آلمان واقعاً نمیخواهد دوباره مسلح شود، اما هرگز درها را بهطور کامل بر روی این چشمانداز نبسته است. با این حال، این کشور در ارسال تسلیحات به اوکراین و در جنگ اقتصادی علیه روسیه مشارکت دارد. هند گهگاه با چین درگیر است، اما بهرغم تولید ناخالص داخلی خود، وسعت زیادی دارد و در عین حال کشور فقیری است. این کشور از نظر اقتصادی کوچکترین در بین پنج کشور بالا است و کمترین درگیر نظامی را در مقایسه با دیگر کشورها دارد. هند همچنین بخشی از گفتوگوی چهارجانبه امنیتی میان ایالاتمتحده، استرالیا و ژاپن است.
واقعیت این است که این پنج اقتصاد بزرگ یا درگیر جنگ هستند یا ارتش خود را با سرعت آماده میکنند تا بتوانند جنگی را به راه بیندازند. این به آن معناست که قدرتهای برتر اقتصادی جهان همگی درگیر جنگ فعال هستند یا برای آن آماده میشوند. هرگونه عدم اطمینان در سیستمهای نظامی ناگزیر باعث ایجاد عدم اطمینان اقتصادی میشود. این مسئله البته در مورد کشورهای خارج از فهرست پنج برتر مانند روسیه که در رتبه 11 قرار دارد نیز صدق میکند.
بنابراین، مهمترین کشوری که باید دربارهاش پیشبینی کرد، ایالاتمتحده است. این کشور بیشترین ردپای اقتصادی و نظامی را دارد و تمایل دارد در سطوحی وارد عملیاتهای نظامی شده و بهعنوان نیرویی اصلی، وارد کنشهای اقتصادی شود. کشور مهم بعدی، چین است. با توجه به نحوه رفتار این کشور با ایالاتمتحده، روابط ایالاتمتحده و چین نهتنها در سال جاری اهمیت دارد بلکه نمایی از ماهیت پیچیده قدرت بهدست میدهد. این رویارویی قدرت، به هر دو کشور فرصتی برای رقابت در سطوح مختلف و یافتن مبنایی برای همکاری میدهد. نقش واشنگتن در جهان در میان هیاهوهای سیاسی بهراحتی فراموش میشود، اما واقعیت اساسی این است که این آمریکا است که جهان را بهحرکت در میآورد.