اندیشکدهها
آنچه در این ستون میخوانید، دیدگاههای رسانههای خارجی و ترجمه است که صرفا جهت اطلاعرسانی منتشر میشود و این دیدگاهها موضع روزنامه «هممیهن» نیست.
آنچه در این ستون میخوانید، دیدگاههای رسانههای خارجی و ترجمه است که صرفا جهت اطلاعرسانی منتشر میشود و این دیدگاهها موضع روزنامه «هممیهن» نیست.
10 درس از تکرار تاریخ
سال 2022، سالی که با یک پاندمی طولانیمدت، پیشرفت تغییرات آبوهوایی، افزایش تورم، کاهش رشد اقتصادی و بیش از هر چیز دیگری، آغاز یک جنگ پرهزینه در اروپا و نگرانی از وقوع درگیریهای خشونتآمیز در آسیا تعریف شده است. برخی از اینها پیشبینی میشد، اما بسیاری از آنها نه. حالا 10 درس میتوان از این وقایع گرفت که ما آنها را نادیده گرفتهایم. اول، جنگ بین کشورها که بسیاری از دانشگاهیان فکر میکنند منسوخ شده است، بههیچوجه منسوخ نشده است. آنچه ما در اروپا میبینیم یک جنگ امپریالیستی قدیمی است که در آن ولادیمیر پوتین، بهدنبال نابودی اوکراین بهعنوان یک کشور است. هدف او این است که اطمینان حاصل کند یک کشور دموکراتیک و بازارمحور که بهدنبال روابط نزدیک با غرب است، نمیتواند در مرزهای روسیه رشد کند و نمونهای جذاب برای روسها باشد. دوم، این ایده که وابستگی متقابل اقتصادی یک سنگر در برابر جنگ است، چون هیچ طرفی نفعی در برهم زدن روابط تجاری و سرمایهگذاریِ سودمندِ متقابل ندارد، دیگر قابل دفاع نیست. ملاحظات سیاسی حرف اول را میزند. در واقع، وابستگی شدید اتحادیه اروپا به منابع انرژی روسیه احتمالا بر تصمیم پوتین برای حمله
تأثیر گذاشت و او را به این نتیجه رساند که اروپا در مقابل او نخواهد ایستاد.
سوم، ادغام، که دههها سیاست غرب در قبال چین بوده نیز شکست خورده است. این استراتژی بر این باور استوار بود که پیوندهای اقتصادی، همراه با مبادلات فرهنگی، دانشگاهی و سایر موارد تحولات سیاسی را پیش میبرد و بهظهور چین بازتر و بازارمحورتر با سیاست خارجی میانهروتر منجر میشود. اما هیچکدام از اینها اتفاق نیفتاد. آنچه واضح است این است که نظام سیاسی چین در حال سرکوبگرانهتر، اقتصاد آن دولتگرایانهتر و سیاست خارجی آن جسورتر شده است.
چهارم، تحریمهای اقتصادی که در بسیاری از موارد ابزار انتخابی غرب و شرکای آن در واکنش به نقض حقوق بشر یا تجاوزات خارجی توسط دولت است، بهندرت تغییرات معناداری در رفتار آن دولتها ایجاد میکند. حتی تجاوز آشکار و وحشیانه روسیه به اوکراین نتوانسته است بیشتر دولتهای جهان را متقاعد کند که روسیه را از نظر دیپلماتیک یا اقتصادی منزوی کنند.
پنجم، عبارت «جامعه بینالمللی» باید کنار گذاشته شود. حق وتوی روسیه شورای امنیت سازمان ملل را ناتوان کرده است، درحالیکه گردهمایی اخیر رهبران جهان در مصر برای مقابله با تغییرات آبوهوایی یک شکست بزرگ بود. علاوه بر این، پاسخ جهانی کمی به کووید19 وجود داشت و آمادگیهای کمی برای مقابله با همهگیری بعدی وجود دارد.
ششم، در نظامهای ...، ایدئولوژی و بقای رژیم است که معمولا تصمیمگیری را در چنین سیستمهایی پیش میبرد و رهبران ... اغلب در برابر کنار گذاشتن سیاستهای شکستخورده یا اعتراف به اشتباههاتشان مقاومت میکنند، تا مبادا این امر بهعنوان نشانهای از ضعف تلقی شود و باعث بیشتر شدن درخواستهای مردمی برای تغییرات بیشتری شود.
هفتم، پتانسیل اینترنت برای توانمندسازی افراد برای بهچالش کشیدن دولتها در دموکراسیها بسیار بیشتر از سیستمهای بسته است. رژیمهای اقتدارگرا مانند چین، روسیه و کرهشمالی میتوانند جامعه خود را ببندند و محتوای خود را نظارت و سانسور کنند. اما رسانههای اجتماعی در کشورهای دموکراتیک مستعد انتشار دروغها و اطلاعات نادرست هستند که دوقطبیسازی را افزایش میدهد و حکمرانی را سخت میکند.
هشتم، هنوز «غرب» وجود دارد (اصطلاحی که بیشتر مبتنی بر ارزشهای مشترک است تا جغرافیا) و اتحادها ابزاری حیاتی برای ارتقای نظم هستند. ایالاتمتحده و شرکای فراآتلانتیک آن در ناتو بهطور موثر به تجاوز روسیه به اوکراین پاسخ دادهاند.
نهم، رهبری ایالاتمتحده همچنان ضروری است. آمریکا اگر بخواهد تأثیرگذار باشد نمیتواند در جهان، یکجانبه عمل کند، اما اگر ایالاتمتحده منفعل یا در حاشیه باشد، جهان برای مقابله با چالشهای امنیتی مشترک و دیگر چالشها گرد هم نمیآید.
در نهایت، ما باید در مورد آنچه میتوانیم بدانیم متواضع باشیم. توجه به اینکه فقط تعداد کمی از درسها از یک سال پیش قابل پیشبینی بودند، مایه تواضع است. آنچه ما آموختهایم این نیست که تاریخ فقط تکرار شده، بلکه این است که، خوب یا بد، توانایی خود را برای شگفتزده کردن ما حفظ کرده است.