اندیشکدهها
سالگرد پرل هاربر
سالگرد پرل هاربر
جرج فریدمن
رئیس اندیشکده Geopolitical Futures
این هفته سالگرد پرل هاربر بود. حملهای که ایالاتمتحده آن را غیرممکن میدانست. عقل سلیم حکم میکرد که ژاپن فاقد توانایی نظامی برای حمله به ایالاتمتحده است، بنابراین سخن این بود که از حمله به پرل هاربر نباید ترسید. اما ژاپن حمله کرد و چند درس مهم به سیاستگذاران و شهروندان آمریکایی داد. آنها آموختند که دستکم گرفتن دشمن بسیار عاقلانهتر از دلداری دادن به خود با دستکم گرفتن آنهاست. آسایشی که از دستکم گرفتن دشمن ایجاد میشود، میتواند بهسرعت به وحشت تبدیل شود. آنها یاد گرفتند که دشمن در جایی و زمانی که انتظارش را ندارید، حمله خواهد کرد. آنها آموختند که اجازه دادن به دشمن برای اینکه آغازگر جنگ باشد ممکن است از نظر اخلاقی رضایتبخش باشد، اما اگر منجر به مرگهای بیمورد شود، در نهایت تلخ است.
ایالاتمتحده از این جهت خوششانس است که جنگهای خود را دور از سواحل خود به پیش میبرد. در جنگ با ژاپن چنین بود. از این نظر، جنگ گزینهای اختیاری بهنظر میرسد. حداقل از دیدگاه ایالاتمتحده، دو مکتب فکری در این مورد وجود دارد؛ یکی از آنها که بهطور گسترده توسط راستگرایان آمریکایی و اولین آمریکاییها نمایندگی میشود، میگوید که اجتناب از دخالت خارجی بهترین راه برای تضمین برتری آمریکاست. دیگری که بهطور گسترده توسط جناح چپ نمایندگی میشود، استدلال میکند که جنگها غیراخلاقی و مظهر وحشیگری آمریکاست. هر دو مخالف جنگ هستند، البته به دلایل مختلف. البته در اینجا یک کنایه وجود دارد و همیشه بوده است. اولین آمریکاییها با ورود به جنگ جهانی دوم مخالفت کردند و گروههای چپ با ورود به جنگ در جنوب شرقی آسیا مخالفت کردند. هیچکدام غیرمنطقی نبودند. جنگ یک مسلخ اخلاقی است.
اما مشکلی که افراد مخالف مداخله نتوانستند در نظر بگیرند، هزینه انفعال است و اینکه هیچ کاری انجام ندادن خودش یک تصمیم است. نمیتوان از سوالات اخلاقی بزرگ فرار کرد. شما فقط میتوانید وانمود کنید که بیعملی شما را از عواقب اخلاقی رها میکند.
در پرل هاربر، تحریمها و مذاکرات برای ژاپنیها روشن کرد که چنین اقداماتی برای آنها چیزی را که آنها بهعنوان حق اساسی و اخلاقی خود میپنداشتند، به ارمغان نمیآورد. تحریمها و مذاکرات بهسادگی آنها را متقاعد کرد که ایالاتمتحده تسلیم نخواهد شد و ژاپن باید قبل از اینکه ایالاتمتحده برای جنگ آماده شود، اقدام کند. تحریمها و مذاکرات ممکن است هدف خوبی باشد، اما مهم این است که دشمن از آنها چه میسازد، دشمن چه تلههایی گذاشته است.
اگر ایالات متحده اقیانوس آرام را برای جنگ آماده میکرد - فیلیپین را مسلح میکرد و هواپیماهای کافی در پرل هاربر قرار میداد - محاسبات ژاپنی ممکن بود تغییر کند، زیرا شروع تلاشی که به شکست میانجامد، ناخوشایند است. این یکی از پارادوکسهای متعدد جنگ است که مسیر صلح با ماشینهای جنگی هموار میشود، درحالیکه مسیر جنگ اغلب سعی میشود از آن اجتناب شود، در نهایت پیموده میشود. البته دشوار است که بدانیم نتیجه چه خواهد بود، اما احتمال وقوع جنگ اغلب با آمادگی برای ورود به آن، بهطور چشمگیری کاهش مییابد. ژاپنیها مجبور بودند در جنگ پیروز شوند و سازمان اطلاعات ژاپن گزارش داد که پرل هاربر آسیبپذیر است. اگر سازمان اطلاعات ژاپن گزارش میداد که پرل هاربر پر از نیروهای آمریکایی در حال تلاقی است، ممکن بود تعداد بیشتری زنده بمانند. اگر ایالاتمتحده مجوز حمله پیشگیرانه را میداد، ممکن بود تعداد بیشتری نجات پیدا کنند.
این باور که بهترین راه برای دفاع از آمریکا، امتناع از اقدام است یا اینکه بهترین راه برای جلوگیری از بداخلاقی، امتناع از اقدام است، کاملاً اشتباه نیست. اما تاریخ آمریکا میگوید که احتیاط نتایج اشتباهی بهبار میآورد. در پرل هاربر، نظر غالب، احتیاط بود.
قرار دادن آمریکا در اولویت و حفظ ملاحظات اخلاقی آمریکا، ممکن است در مواقعی حرکت درستی باشد. اما در پرل هاربر و در اروپا، تلفات انسانی را بالا برد. در ویتنام، چشمانداز «آمریکای هیولا» ممکن است دقیق باشد، اما هنوز مطمئن نیستم که این جنگ بهخودی خود هیولایی بود یا اینکه جنگ باعث نجات جان افراد بیشتری نشد.